آیه 167 سوره صافات

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۳ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ

مشاهده آیه در سوره


<<166 آیه 167 سوره صافات 168>>
سوره : سوره صافات (37)
جزء : 23
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و همانا کافران می‌گفتند.

و مشرکان [پیش از بعثت پیامبر] قاطعانه می‌گفتند:

و [مشركان‌] به تأكيد مى‌گفتند:

اگر چه مى‌گفتند:

آنها پیوسته می‌گفتند:

ترجمه های انگلیسی(English translations)

They indeed, used to say,

And surely they used to say:

And indeed they used to say:

And there were those who said,

معانی کلمات آیه

«إِنْ»: مخفّف از مثقّله است. اصل آن «إِنَّ» است.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ إِنْ كانُوا لَيَقُولُونَ «167» لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ «168» لَكُنَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ «169»

(مشركان) پيوسته و با تأكيد مى‌گفتند. اگر پندنامه‌اى از نوع (كتاب‌هاى) پيشينيان نزد مابود، ما نيز حتما از بندگان برگزيده‌ى خدا بوديم.

فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ «170»

(ولى همين كه قرآن براى آنان آمد) پس به آن كفر ورزيدند و به زودى (نتيجه‌ى كفر خود را) خواهند دانست.

نکته ها

از امام باقر عليه السلام نقل شده كه مشركان مكّه و كفّار قريش به يهود و نصارى نفرين مى‌كردند كه چگونه پيامبران خود را تكذيب كردند و مى‌گفتند: به خدا قسم اگر يكى از كتاب‌هاى آسمانى پيشين نزد ما بود ما به آن ايمان مى‌آورديم. امّا همين كه حضرت محمد صلى الله عليه و آله مبعوث شد به او كفر ورزيدند. «1»

شايد معناى آيه اين باشد كه مشركان پيوسته مى‌گفتند اگر ما خبرى از موحّدان قبلى داشتيم كه آنان در سعادت و خوشى هستند، ما نيز اهل توحيد مى‌شديم. پس اين گونه طفره رفته و كافر شدند.

پیام ها

1- ادّعا بسيار است و مدّعيان فراوان. هنگام عمل، مؤمن از كافر شناخته مى‌شود. لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ... لَكُنَّا عِبادَ اللَّهِ‌ ... فَكَفَرُوا بِهِ‌

2- در برابر منطق و استدلال نبايد تاريخ گذشته را بهانه كرد. لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِكْراً مِنَ الْأَوَّلِينَ‌ ...

«1». تفسير نورالثقلين.

جلد 8 - صفحه 70

3- به فكر عاقبت كار باشيم كه غفلت از آينده، موجب كفر و انكار است. «فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ»



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه