آیه 51 سوره روم
| <<50 | آیه 51 سوره روم | 52>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و اگر باز بادی فرستیم که آن کشت سبز را زرد و پژمرده بنگرند (همه آن نعمتهای گذشته را فراموش کنند و) به کفر (و کفران نعمت حق) بر میگردند.
و اگر بادی [سوزان و زیانبار] بفرستیم، پس آن [کشت و زرع] را زرد شده ببینند، پس از آن [به جای جبران گناهانی که سبب این آسیب شده] ناسپاس می شوند.
و اگر بادى [آفتزا] بفرستيم و [كِشت خود را] زردشده ببينند، قطعاً پس از آن كفران مىكنند.
و اگر بادى بفرستيم كه كشتهها را زرد ببينند، از آن پس همه كافر شوند.
و اگر ما بادی بفرستیم (داغ و سوزان)، و بر اثر آن زراعت و باغ خود را زرد و پژمرده ببینند، (مأیوس شده و) پس از آن راه کفران پیش میگیرند!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- مصفرا: زرد شده. صفره. زردى.
- ظلوا: فعل «ظل» در آيه به معنى «صار» است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لَئِنْ أَرْسَلْنا رِيحاً فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ «51»
و اگر بادى (آفت زا) بفرستيم، و (مردم زمين سرسبز) را زرد شده ببينند، بعد از آن كفر خواهند ورزيد.
فَإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ «52»
(دلهاى اينان مرده است) پس تو نمىتوانى مردگان را شنوا كنى، و اين دعوت را به گوش كران آنگاه كه پشت كنان روى مىگردانند، برسانى.
پیام ها
1- بادهاى مهلك و آفت زا، بىضابطه و تصادفى نيست. «أَرْسَلْنا رِيحاً»
2- بادهاى مخرّب، نسبت به بادهاى مفيد كم هستند. «أَرْسَلْنا رِيحاً» (در حالى كه دربارهى بادهاى مفيد فرمود: «يُرْسِلُ الرِّياحَ»)
3- گاهى انسان با يك حادثهى تلخ، از مدار توحيد خارج مىشود و در مدار كفر و شرك قرار مىگيرد. «لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ» (گاهى يك باد زيانبار، حال شادى، «يَسْتَبْشِرُونَ» را به حال ناكامى، «يَكْفُرُونَ» تبديل مىكند.)
4- در ارشاد و تبليغ، كامل بودن مرشد و شيوهى ارشاد و محتواى آن، كافى نيست؛ قابليّت طرف نيز لازم است. «فَإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى»
5- ناشنوا، گاهى با نگاه به حركت لبها مطالبى را مىفهمد، ولى مصيبت آنجاست كه هم گوش ناشنوا باشد و هم انسان به گوينده پشت كند كه در اين حال اشاره را هم نمىفهمد. اين، مَثَل كسانى است كه به حقّ پشت كنند. «وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ»
جلد 7 - صفحه 216
6- اعراض از حقّ، وقتى خطرناك است كه پشت كردن به حقّ، با عنايت و لجاجت باشد و شيوهى دائمى افراد قرار گيرد. «مُدْبِرِينَ»
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی ،ج8، ص: 222
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
