علی غروی علیاری

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۰۸ توسط مهدی موسوی (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

«آیت‌الله میرزا علی آقا غروی علیاری» (۱۲۸۰-۱۳۷۶ ش)، عالم ربانی، فقیه، اصولى و مفسر شیعه معاصر و از شاگردان سید علی آقا قاضی و آقا ضیاءالدین عراقی بود. آیت‌الله غروى علاوه بر رسیدگى به امور مردم، با تشکیل حوزه درس و تألیف کتاب در علوم مختلف اسلامى مانند فقه، اصول، کلام، تفسیر، حدیث، اخلاق، به توسعه امور فرهنگى و علمی اهتمام ورزید.

۲۳۰px
نام کامل علی‌ غروی علیاری
زادروز ۱۲۸۰ شمسی
زادگاه تبریز
وفات ۱۳۷۶ شمسی
مدفن قم، حرم حضرت معصومه سلام الله علیها

Line.png

اساتید

سید ابوالحسن اصفهانى، سید علی آقا قاضی، آقا ضیاءالدین عراقی، میرزا محمدحسین نائینی، سید ابراهیم اصطهباناتى،...


آثار

رساله فى الرجعة، رساله مفردات قرآن، المهجة فى شرح حال الحجة(ع)، شرح دعای کمیل، حل مشکلات الاخبار، منهاج الرشاد،...

ولادت و خاندان

میرزا علی آقا غروی در سپیده دم جمعه، دوازدهم ماه رمضان سال ۱۳۱۹ قمرى، در تبریز و در خانواده تقوا و فضیلت قدم به عرصه هستى نهاد. در سه سالگى پدرش، مرحوم آیت الله میرزا محسن غروى علیارى، را از دست داد و از آن پس زیر نظر جد بزرگوارش، مرحوم آیت الله میرزا محمدحسن علیارى (فرزند علامه ملا علی علیاری)، قرار گرفت.

تحصیلات و اساتید

میرزا علی آقا علیاری پس از فراگیرى مقدمات در مکتب‌خانه، به پیروى از نیاکانش که از پیشگامان دین بودند، به تحصیل علوم دینى پرداخت. آنگاه وارد محافل علمى شد و به حوزه درسى برخى بزرگان و علما در تبریز راه یافت. وى پس از تکمیل دروس سطح در سال ۱۳۴۱ قمرى، عازم شهر مقدس نجف شد و موفق به درک محضر بزرگانى شد که یگانه عصر خود بودند. برخى از اساتید وى در تبریز و نجف عبارتند از:

در کتاب «زندگانى و شخصیت مرحوم شیخ مرتضى انصارى» مى خوانیم: «حفیدش حاج میرزا على بن میرزا حسن علیارى غروى از شاگردان سید ابوالحسن اصفهانى است، ولى بیشترین استفاده اش از آقا ضیاءالدین عراقی بوده و هم اکنون از اجله علما، معروف و مقدس ساکن تبریز و از مردم منزوى و به تدریس و تألیف اشتغال دارد و در سفرى که سه سال قبل به اهواز داشتند، گذشته از مراتب علمى، وى را مردى زاهد و با ورع که به مکارم اخلاق آراسته بود، یافتم».[۱]

برخى از آیات عظام و بزرگانى هم که با آیت الله میرزا على غروى علیارى همدرس بودند، عبارتند از: سید شهاب الدین مرعشى نجفى، سید محسن حکیم، سید ابوالقاسم خویى و سید جواد خامنه اى.

آثار و تألیفات

مرحوم آیت الله علیارى از همان زمان که در درس خارج شرکت کرد، به تألیف پرداخت. فهرست آثارش در نُه رشته علمى عبارتند از:

ویژگی‌های اخلاقى

آیت الله علی غروى تکامل در اخلاق و عرفان عملى را مرهون هدایت هاى معنوى عارف عظیم الشأن، مرحوم میرزا على قاضى مى دانست، که در آن عصر، استاد اخلاق و هادى سالکان و عاشقان سیر و سلوک بشمار مى آمد.

صفات پسندیده آیت الله غروى زبانزد خاص و عام بود. تواضع، سعه صدر، مدارا و خوش برخوردى، احترام به کوچک و بزرگ، احساس مسئولیت، دستگیرى از فقرا و محرومان حتى در بدترین شرایط اقتصادى، مواسات با مردم، تحمل مشکلات و رنج ها در راه خدا و صبر در برابر حوادث ناگوار، تلاش پیگیر و فعالیت خستگى ناپذیر، کثرت مطالعه و نوشتن و برخوردارى از حافظه قوى و ذوق سرشار، علاقه وافر به علم و عمل، از جمله صفاتى است که در وجود آن بزرگوار جمع شده بود.

درِ خانه اش همواره به روى مراجعین باز بود، محفل او مجلس قرآن و حدیث و موعظه بود، کمتر کسى بود که در محضرش بنشیند و شیفته مکارم اخلاق و سجایاى حمیده اش نشود. آن بزرگوار، علم را با عمل توأم کرده بود و آن را همواره به عنوان بزرگترین توشه آخرت به مردم توصیه مى کرد، هر چند خانه اش آراستگى نداشت، ولى هر دل شکسته اى به آنجا پناه مى برد. او در طول زندگانى پربرکتش، قناعت پیشه کرد و از لذایذ زندگى چشم پوشید و خانه و پولى را مالک نشد.

همچنین محبت فوق‌العاده اش به اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام بر کسى پوشیده نیست. خصوصاً عشق سرشارش به سیدالشهداء و شهیدان واقعه کربلا، چنان شورى در او ایجاد مى کرد که سر از پا نمى شناخت و با صداى بلند مى گریست.

حفظ تمامى قرآن یکى دیگر از ویژگی‌هاى آن مرحوم بشمار مى رفت و با عنایت به این که ایشان مفسرى گرانقدر بود، ارزش این امر روشن تر مى گردد. او قرآن را با زندگى آمیخته، در سلوک فردى و اجتماعى اش آن را راهبر قرار داده بود. در ماههاى مبارک رمضان با سوز دل به تلاوت آن مشغول مى شد و تا حدود دوازده بار قرآن را ختم مى کرد.

نیایش‌هاى نیمه شب سنت همیشگى وى بود، شب‌هاى بسیارى را با دعا و نیایش به صبح مى رساند. چه بسا شب‌هایى که با هواى سرد زمستانى در کتابخانه اش از اول شب تا اذان صبح مشغول راز و نیاز با معبود خود بود و خود به این نکته اشاره مى کرد که صداى اذان، اعلام وقت نماز صبح را به وى گوشزد مى کرد. در شب‌هاى خاص مانند نیمه شعبان، رجب، شب عید غدیر و شب‌هاى تاسوعا و عاشورا، تا اذان صبح خواب به چشمانش راه نمى یافت.

روزهاى پنج شنبه براى رفتگان، اساتید، هم دوره هاى تحصیل و علما بزرگ، به نام هر یک، مشغول تلاوت قرآن مى شد. جمعه ها اول صبح به استغاثه براى ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه مى پرداخت؛ در یک کلام «او انیس دعا و دعا انیس او بود».

هدایت الله مسترحمى نیز در شرح حال آیت الله علیارى در مقدمه کتاب «منجزات مریض» معظم‌له مى نویسد: «وکان من جملة من هاجر الى الله تعالى فى تحصیل هذا المعنى: الفاضل المحقق، والزاهد المدقق، العلامة الفهامه، صاحب محامد الخصال، و خصال المحامد، والمترقى فى مدارج الکمال، آیت الله العظمى الحاج الشیخ على الغروى العلیارى مدّ ظلّه العالى».[۲]

وفات

مرحوم آیت الله میرزا على غروى علیارى، سرانجام در دوم اردیبهشت سال ۱۳۷۶ شمسی (۱۴۱۷ ق) در تبریز دار فانی را وداع گفت. پیکر پاک آن عالم وارسته به قم منتقل شد و پس از اقامه نماز به امامت آیت الله شیخ محمدتقى بهجت، در صحن حرم مقدس حضرت معصومه سلام الله علیها در کنار آیت الله سید محمد محقق داماد در آرامگاه ابدى قرار گرفت.

پانویس

  1. ↑ زندگانى و شخصیت مرحوم مرتضى انصارى، ص ۱۵۴.
  2. ↑ منجزات مریض، ص ۸.

منابع

آرشیو عکس و تصویر

  • از راست: عبدالحمید شربیانی و علی غروی علیاری

  • علی غروی علیاری و ناشناس

برگرفته از «https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=علی_غروی_علیاری&oldid=160124»
آپارات موسسه اهل البیت علیهم السلام کانال عکس نوشته قرآن و حدیث در اینستاگرام تلگرام قرآن و حدیث کانال قرآن و حدیث در ایتا
مسابقه از خطبه ۱۸۳ نهج البلاغه