آیه 132 سوره طه
| <<131 | آیه 132 سوره طه | 133>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
تو اهل بیت خود را به نماز و طاعت خدا امر کن و خود نیز بر نماز و ذکر حق صبور باش، ما از تو روزی (کسی را) نمیطلبیم بلکه ما به تو (و دیگران) روزی میدهیم، و عاقبت نیکو مخصوص (اهل) پرهیزکاری و تقواست.
و خانواده ات را به نماز فرمان بده و خود نیز بر آن شکیبایی ورز؛ از تو رزقی نمی طلبیم، ما به تو روزی می دهیم و عاقبت نیک برای پرهیزکاری است.
و كسان خود را به نماز فرمان ده و خود بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى نيستيم، ما به تو روزى مىدهيم، و فرجام [نيك] براى پرهيزگارى است.
كسان خود را به نماز فرمان ده و خود در آن كار پاى بيفشر. از تو روزى نمىخواهيم. ما به تو روزى مىدهيم. و عاقبت خير از آنِ پرهيزگاران است.
خانواده خود را به نماز فرمان ده؛ و بر انجام آن شکیبا باش! از تو روزی نمیخواهیم؛ (بلکه) ما به تو روزی میدهیم؛ و عاقبت نیک برای تقواست!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
اصطبر: يعنى صبر كن. آن در اصل «اصتبر» از باب افتعال است كه تاء آن به طاء قلب شده است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى «132»
وخانوادهات را به نماز فرمان ده و بر آن پايدار باش. ما از تو روزى نمىخواهيم، (بلكه) ما تو را روزى مىدهيم، و سرانجامِ (نيكو) براى (اهل) تقوا است.
نکته ها
در روايات متعدّدى آمده است كه پس از نزول اين آيه، پيامبر صلى الله عليه و آله تا چندين ماه دَرب خانهى حضرت على و فاطمه عليهما السلام را مىزدند و در آستانه در مىفرمودند: «الصلاة» آنگاه به قرائت آيه تطهير مىپرداختند. «1»
هرگاه وضع زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله تنگ مىشد، اين آيه را تلاوت مىفرمود، آنگاه به افراد خانه دستور مىدادند تا نماز بخوانند. «2»
«اصْطَبِرْ عَلَيْها» يعنى هم در انجام نماز وهم در امر به آن تأكيد وپايدارى كن.
«1». تفاسير كبير فخررازى و درّالمنثور و مجمعالبيان.
«2». تفسير الميزان.
جلد 5 - صفحه 413
پیام ها
1- امر به معروف از كسانى اثر بيشترى دارد كه خود جذب مادّيات نشده باشند. لا تَمُدَّنَ ... وَ أْمُرْ أَهْلَكَ
2- رهبر جامعهى اسلامى نبايد از خانواده خود غافل باشد. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ»
3- مرد نسبت به سرنوشت فكرى و دينى خانواده خود مسئول است و تنها رعايت امور مادّى آنان كافى نيست. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ»
4- يكى از مهمترين زمينههاى امر به معروف، خانواده ونزديكان انسان است. وَ أْمُرْ أَهْلَكَ ... (دايرهى اهل، به زن و فرزند منحصر نيست، بلكه همهى افراد خاندان را شامل مىشود.)
5- مبلّغ بايد در مرحلهى اوّل به تبليغ خانواده خود بپردازد. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ»
6- اوّلين مرحلهى تربيت، كانون خانواده است. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ»
7- فرمان به نماز از ميان ساير واجبات، رمز بيمه شدن اعضاى خانواده است. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ»
8- براى عدم وابستگى به زرق و برق دنيا، به نماز پناهنده شويم. لا تَمُدَّنَ ... وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ
9- يكى از مصاديق روشن و بلند معروف، نماز است. «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ»
10- موضوع نماز در خانواده داراى اهميت خاصى است، بايد والدين بر آن اصرار كنند. «1» «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها»
11- امر به معروف، مداومت و پايدارى لازم دارد. «اصْطَبِرْ عَلَيْها»
12- خداوند از عبادت ما سودى نمىبرد، ثمرهى آن به خود ما باز مىگردد. «لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً»
13- سفارش به نيكىها بايد جدّى وهمراه بيان آثار باشد. وَ أْمُرْ أَهْلَكَ ... وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى
«1». در تحقيقاتى كه از جامعهى دانشآموزى و نوجوان و جوان شده است، درصد بالايى از آنان علّت توجّه به نماز خود را توجّه خانوادههاى خويش به آن دانستهاند.
جلد 5 - صفحه 414
14- نماز، زمينهساز پاكدامنى و تقواست. وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ ... وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى
15- حسن عاقبت در سايهى تقواى الهى است، نه مادّيات. «وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى»
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
