آیه 15 سوره نحل
| <<14 | آیه 15 سوره نحل | 16>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و نیز کوههای بزرگ را در زمین بنهاد تا زمین شما را به لرزه و اضطراب نیفکند و نهرها جاری کرد و راهها پدیدار ساخت تا مگر هدایت شوید.
و در زمین کوه هایی استوار افکند تا شما را [در حال گردش وضعی و انتقالی] نلرزاند، و نهرها و راه هایی را [پدید آورد] تا [برای رسیدن به اهداف و مقاصد خود] راه یابید.
و در زمين كوههايى استوار افكند تا شما را نجنباند، و رودها و راهها [قرار داد] تا شما راه خود را پيدا كنيد.
و بر زمين كوههاى بزرگ افكند تا شما را نلرزاند. و رودها و راهها پديد آورد. شايد هدايت شويد.
و در زمین، کوههای ثابت و محکمی افکند تا لرزش آن را نسبت به شما بگیرد؛ و نهرها و راههایی ایجاد کرد، تا هدایت شوید.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
رواسى: رسو: ثبوت و رسوخ. راسى: ثابت و راسخ، رواسى جمع آن است.
تميد: ميد: اضطراب چيز بزرگ. طبرسى اضطراب مطلق گفته است: «الميد الميل يمينا و شمالا و هو الاضطراب».[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ أَنْهاراً وَ سُبُلًا لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ «15»
وخداوند در زمين كوههايى استوار افكند تا زمين شما را نلرزاند و نهرهايى و راههايى (قرار داد) تا راه يابيد.
نکته ها
كوهها مايه تعادل و آرامش زمين هستند. «ميد» به معناى حركت به راست و چپ و اضطراب است. جملهى «أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ» يعنى كوهها سبب آرامش شما و جلوگيرى از لرزش زمين هستند.
جلد 4 - صفحه 501
حضرت على عليه السلام درباره كوهها مىفرمايد: خداوند، جنبش زمين را با سنگهاى بزرگ و كوههاى استوار، پايدار نمود. «1» بُن كوهها در جاىجاى آن فرو رفته و در سوراخهاى آن خزيده است.
همانگونه كه اضطرابِ زمين، نياز به كوههاى عميق واستوار دارد، اضطرابِ ساكنان زمين نيز، نياز به انسانهاى استوار وخدايى دارد، تا مايه آرامش جامعه شوند. چنانكه در روايات آمده: «جعلهم الله اركان الارض ان تميد باهلها» «2» خداوند اهلبيت پيامبر عليهم السلام را اركانِ زمين قرار داد تا اهل زمين را از اضطراب نجات دهند.
كوهها، در زندگى انسان نقش عمدهاى دارند. با ذخيرهكردن برفهاى زمستانى در دامنههاى خود، سرچشمهى نهرها وجويبارهاى بهارى مىشوند وبا شكلهاى مختلفى كه دارند همچون علامتِ راه، راهنماى مسافران قرار مىگيرند و اين نكته را وقتى مىفهميم كه فرض كنيم كلّ زمين، مسطّح و صاف بود.
پیام ها
1- كوهها، محصول يك تصادف كور نيست، بلكه بر اساس تدبير حكيمانه است. «أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ»
2- كوهها چون ثابت و استوار هستند، مىتوانند مانع اضطراب و مايه آرامش زمين و ساكنانِ آن شوند. «رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ» (آرى كسى مىتواند جلوى ناآرامى و اضطرابِ جامعه را بگيرد كه خود ثابتقدم و استوار باشد.)
3- كوهها با سراشيبى دامنههاى آن، سبب جريان آب در نهرها مىشوند. «أَنْهاراً»
4- كوهها، بر خلاف آنچه به نظر مىرسد، مانع راه نيستند، بلكه راهنماى راه هستند. «سُبُلًا لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ»
5- كوهها هم مايهى هدايت ظاهرىاند وهم معنوى. «لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ»
«1». نهجالبلاغه، خطبه 91.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 4 - صفحه 502
(كوهها بهترين علامت راه در بيابان است و همچنين بهترين راه خداشناسى و توجّه به عظمت و قدرتِ خالقاند.)
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
