علی غروی علیاری: تفاوت بین نسخهها
(←آرشیو عکس و تصویر) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«آیتالله میرزا علی آقا غروی علیاری»''' (۱۲۸۰-۱۳۷۶ ش)، عالم ربانی، [[فقیه]]، اصولى و مفسر [[شیعه]] معاصر و از شاگردان [[سید علی آقا قاضی]] و [[آقا ضیاءالدین عراقی]] بود. آیتالله غروى علاوه بر رسیدگى به امور مردم، با تشکیل حوزه درس و تألیف کتاب در علوم مختلف اسلامى مانند [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]]، [[علم کلام|کلام]]، [[تفسیر قرآن|تفسیر]]، [[حدیث]]، [[اخلاق]]، به توسعه امور فرهنگى و علمی اهتمام ورزید. |
{{شناسنامه عالم | {{شناسنامه عالم | ||
||نام کامل = علی غروی علیاری | ||نام کامل = علی غروی علیاری | ||
| سطر ۷: | سطر ۷: | ||
|وفات = ۱۳۷۶ شمسی | |وفات = ۱۳۷۶ شمسی | ||
|مدفن = [[قم]]، [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه سلام الله علیها]] | |مدفن = [[قم]]، [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|حرم حضرت معصومه سلام الله علیها]] | ||
| − | |اساتید = | + | |اساتید = [[سید ابوالحسن اصفهانی|سید ابوالحسن اصفهانى]]، [[سید علی آقا قاضی]]، [[آقا ضیاءالدین عراقی]]، [[میرزا محمدحسین نائینی]]، [[سید ابراهیم حسینی استهباناتی|سید ابراهیم اصطهباناتى]]،... |
|شاگردان = | |شاگردان = | ||
|آثار = رساله فى الرجعة، رساله مفردات قرآن، المهجة فى شرح حال الحجة(ع)، شرح دعای کمیل، حل مشکلات الاخبار، منهاج الرشاد،... | |آثار = رساله فى الرجعة، رساله مفردات قرآن، المهجة فى شرح حال الحجة(ع)، شرح دعای کمیل، حل مشکلات الاخبار، منهاج الرشاد،... | ||
| سطر ۱۳: | سطر ۱۳: | ||
==ولادت و خاندان== | ==ولادت و خاندان== | ||
| − | میرزا علی آقا غروی در سپیده دم جمعه، دوازدهم [[رمضان]] | + | میرزا علی آقا غروی در سپیده دم جمعه، دوازدهم ماه [[رمضان]] سال ۱۳۱۹ قمرى، در [[تبریز]] و در خانواده [[تقوا]] و فضیلت قدم به عرصه هستى نهاد. در سه سالگى پدرش، مرحوم آیت الله میرزا محسن غروى علیارى، را از دست داد و از آن پس زیر نظر جد بزرگوارش، مرحوم آیت الله میرزا محمدحسن علیارى (فرزند [[ملا علی علیاری تبریزی|علامه ملا علی علیاری]])، قرار گرفت. |
==تحصیلات و اساتید== | ==تحصیلات و اساتید== | ||
| − | میرزا علی آقا علیاری پس از فراگیرى مقدمات در | + | میرزا علی آقا علیاری پس از فراگیرى مقدمات در مکتبخانه، به پیروى از نیاکانش که از پیشگامان [[دین]] بودند، به تحصیل علوم دینى پرداخت. آنگاه وارد محافل علمى شد و به حوزه درسى برخى بزرگان و علما در [[تبریز]] راه یافت. وى پس از تکمیل دروس سطح در سال ۱۳۴۱ قمرى، عازم شهر مقدس [[نجف]] شد و موفق به درک محضر بزرگانى شد که یگانه عصر خود بودند. برخى از اساتید وى در تبریز و نجف عبارتند از: |
| − | |||
| − | |||
| + | *[[میرزا رضی زنوزی|میرزا رضى زنوزى]]، (از اکابر و فقهاى نامدار تبریز). | ||
*میرزا حسن غروى علیارى، (جدّ امجد معظم له). | *میرزا حسن غروى علیارى، (جدّ امجد معظم له). | ||
*[[سید علی آقا قاضی]]، (۱۳۶۶-۱۲۸۲). | *[[سید علی آقا قاضی]]، (۱۳۶۶-۱۲۸۲). | ||
| سطر ۳۱: | سطر ۳۰: | ||
*[[سید ابوتراب خوانساری|سید ابوتراب خوانسارى]]، (۱۳۴۶-۱۲۸۱). | *[[سید ابوتراب خوانساری|سید ابوتراب خوانسارى]]، (۱۳۴۶-۱۲۸۱). | ||
| − | *[[سید محمد حجت کوه کمره ای | + | *[[سید محمد حجت کوه کمره ای]]، (۱۳۷۳-۱۳۱۰). |
*[[میرزا علی ایروانی|میرزا على آقا ایروانى]]، (۱۳۵۳-۱۳۰۱). | *[[میرزا علی ایروانی|میرزا على آقا ایروانى]]، (۱۳۵۳-۱۳۰۱). | ||
| سطر ۳۷: | سطر ۳۶: | ||
*[[سید ابراهیم حسینی استهباناتی|سید ابراهیم اصطهباناتى]]، (۱۳۷۸-۱۲۹۷). | *[[سید ابراهیم حسینی استهباناتی|سید ابراهیم اصطهباناتى]]، (۱۳۷۸-۱۲۹۷). | ||
| − | * | + | *[[میرزا ابوالحسن مشکینی]]، (۱۳۵۸-۱۳۰۵). |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | در کتاب «زندگانى و شخصیت مرحوم [[شیخ مرتضى انصارى]]» مى خوانیم: «حفیدش حاج میرزا على بن میرزا حسن علیارى غروى از شاگردان سید ابوالحسن اصفهانى است، ولى بیشترین استفاده اش از آقا ضیاءالدین | + | در کتاب «زندگانى و شخصیت مرحوم [[شیخ مرتضى انصارى]]» مى خوانیم: «حفیدش حاج میرزا على بن میرزا حسن علیارى غروى از شاگردان [[سید ابوالحسن اصفهانى]] است، ولى بیشترین استفاده اش از [[آقا ضیاءالدین عراقی]] بوده و هم اکنون از اجله علما، معروف و مقدس ساکن تبریز و از مردم منزوى و به تدریس و تألیف اشتغال دارد و در سفرى که سه سال قبل به اهواز داشتند، گذشته از مراتب علمى، وى را مردى زاهد و با [[ورع]] که به مکارم اخلاق آراسته بود، یافتم».<ref>زندگانى و شخصیت مرحوم مرتضى انصارى، ص ۱۵۴.</ref> |
برخى از آیات عظام و بزرگانى هم که با آیت الله میرزا على غروى علیارى همدرس بودند، عبارتند از: [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|سید شهاب الدین مرعشى نجفى]]، [[سید محسن حکیم|سید محسن حکیم]]، [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|سید ابوالقاسم خویى]] و [[سید جواد خامنه ای|سید جواد خامنه اى]]. | برخى از آیات عظام و بزرگانى هم که با آیت الله میرزا على غروى علیارى همدرس بودند، عبارتند از: [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|سید شهاب الدین مرعشى نجفى]]، [[سید محسن حکیم|سید محسن حکیم]]، [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|سید ابوالقاسم خویى]] و [[سید جواد خامنه ای|سید جواد خامنه اى]]. | ||
| سطر ۵۱: | سطر ۴۶: | ||
مرحوم آیت الله علیارى از همان زمان که در درس خارج شرکت کرد، به تألیف پرداخت. فهرست آثارش در نُه رشته علمى عبارتند از: | مرحوم آیت الله علیارى از همان زمان که در درس خارج شرکت کرد، به تألیف پرداخت. فهرست آثارش در نُه رشته علمى عبارتند از: | ||
| − | + | *در [[فقه]]: الرهن، الوصیة، الوقف، الرضاع، النکاح، الصلح، الشروط، مسقطات الخیار، الاجاره، القضاء، منجزات المریض، الغصب، الزکوة (تقریرات دروس مرحوم [[آقا ضیاءالدین عراقی|آقا ضیاءالدین عراقى]])، الصلاة، البیع، الخیارات (تقریرات دروس [[میرزا محمدحسین نائینی|شیخ محمدحسین نائینى]])،... | |
| − | + | *در [[اصول فقه|اصول]]: تقریرات اصول بحث آیت الله ضیاءالدین عراقى، الاصول من مباحث الالفاظ (تقریرات بحث آیت الله نایینى)،... | |
| − | + | *در [[علم کلام|کلام]]: اصول دین و عقاید، رساله فى الرجعة. | |
| − | + | *در [[تفسیر قرآن|تفسیر]]: تفسیر [[قرآن|قرآن مجید]]، رساله مفردات قرآن، حروف تهجى. | |
| − | + | *در [[تاریخ|تاریخ]]: المهجة فى شرح حال [[امام زمان|الحجة]] عجل الله تعالی فرجه، کواکب حسینیه. | |
| − | + | *در [[دعا]]: شرح [[دعای کمیل]]، شرح [[دعای سمات|دعاى سمات]]، شرح [[دعای صباح|دعاى صباح]]، شرح [[زیارت جامعه کبیره]]، شرح [[دعای افتتاح|دعاى افتتاح]]، شرح [[دعای ابوحمزه ثمالی|دعای ابوحمزه ثمالی]]. | |
| − | + | *در [[حدیث]]: شرح چهل حدیث از احادیث مشکله، شرح فرمایش [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلی الله علیه وآله، شرح فرمایش حضرت [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام در [[نهج البلاغه]]، حل مشکلات الاخبار. | |
| − | + | *در [[اخلاق]]: رساله در مواعظ، منهاج الرشاد. | |
| − | + | *در [[علم رجال|رجال]]: حاشیه بر رجال [[وحید بهبهانی|وحید بهبهانى]]، تقریرات رجال بحث آیت الله [[سید ابوتراب خوانساری|سید ابوتراب خوانسارى]]. | |
==ویژگیهای اخلاقى== | ==ویژگیهای اخلاقى== | ||
| − | آیت الله غروى تکامل در [[اخلاق]] و [[عرفان]] عملى را مرهون هدایت هاى معنوى عارف عظیم الشأن، مرحوم [[سید علی آقا قاضی|میرزا على قاضى]] مى دانست، که در آن | + | آیت الله علی غروى تکامل در [[اخلاق]] و [[عرفان]] عملى را مرهون هدایت هاى معنوى عارف عظیم الشأن، مرحوم [[سید علی آقا قاضی|میرزا على قاضى]] مى دانست، که در آن عصر، استاد اخلاق و هادى سالکان و عاشقان [[سیر و سلوک]] بشمار مى آمد. |
| − | صفات پسندیده آیت الله غروى زبانزد خاص و عام بود. [[تواضع]]، [[شرح صدر|سعه صدر]]، [[مدارا]] و خوش برخوردى، احترام به کوچک و بزرگ، احساس مسئولیت، دستگیرى از فقرا و محرومان حتى در بدترین شرایط اقتصادى، مواسات با مردم، تحمل مشکلات و رنج ها در راه خدا و [[صبر]] | + | صفات پسندیده آیت الله غروى زبانزد خاص و عام بود. [[تواضع]]، [[شرح صدر|سعه صدر]]، [[مدارا]] و خوش برخوردى، احترام به کوچک و بزرگ، احساس مسئولیت، دستگیرى از فقرا و محرومان حتى در بدترین شرایط اقتصادى، مواسات با مردم، تحمل مشکلات و رنج ها در راه خدا و [[صبر]] در برابر حوادث ناگوار، تلاش پیگیر و فعالیت خستگى ناپذیر، کثرت مطالعه و نوشتن و برخوردارى از حافظه قوى و ذوق سرشار، علاقه وافر به علم و عمل، از جمله صفاتى است که در وجود آن بزرگوار جمع شده بود. |
درِ خانه اش همواره به روى مراجعین باز بود، محفل او مجلس [[قرآن]] و [[حدیث]] و موعظه بود، کمتر کسى بود که در محضرش بنشیند و شیفته مکارم اخلاق و سجایاى حمیده اش نشود. آن بزرگوار، علم را با عمل توأم کرده بود و آن را همواره به عنوان بزرگترین توشه [[آخرت]] به مردم توصیه مى کرد، هر چند خانه اش آراستگى نداشت، ولى هر دل شکسته اى به آنجا پناه مى برد. او در طول زندگانى پربرکتش، [[قناعت]] پیشه کرد و از لذایذ زندگى چشم پوشید و خانه و پولى را مالک نشد. | درِ خانه اش همواره به روى مراجعین باز بود، محفل او مجلس [[قرآن]] و [[حدیث]] و موعظه بود، کمتر کسى بود که در محضرش بنشیند و شیفته مکارم اخلاق و سجایاى حمیده اش نشود. آن بزرگوار، علم را با عمل توأم کرده بود و آن را همواره به عنوان بزرگترین توشه [[آخرت]] به مردم توصیه مى کرد، هر چند خانه اش آراستگى نداشت، ولى هر دل شکسته اى به آنجا پناه مى برد. او در طول زندگانى پربرکتش، [[قناعت]] پیشه کرد و از لذایذ زندگى چشم پوشید و خانه و پولى را مالک نشد. | ||
| − | همچنین محبت فوقالعاده اش به [[اهل بیت]] عصمت و طهارت علیهم السلام بر کسى پوشیده نیست. خصوصاً عشق سرشارش به [[سیدالشهداء]] و شهیدان واقعه [[کربلا]]، چنان شورى در او ایجاد مى کرد که سر از پا نمى | + | همچنین محبت فوقالعاده اش به [[اهل بیت]] عصمت و طهارت علیهم السلام بر کسى پوشیده نیست. خصوصاً عشق سرشارش به [[سیدالشهداء]] و شهیدان واقعه [[کربلا]]، چنان شورى در او ایجاد مى کرد که سر از پا نمى شناخت و با صداى بلند مى گریست. |
| − | حفظ تمامى [[قرآن]] یکى دیگر از ویژگیهاى آن مرحوم بشمار مى رفت و با عنایت به این که ایشان مفسرى گرانقدر بود، ارزش این امر روشن تر مى گردد. او قرآن را با زندگى آمیخته، در سلوک فردى و اجتماعى اش آن را راهبر قرار داده بود. در ماههاى مبارک [[رمضان]] با | + | حفظ تمامى [[قرآن]] یکى دیگر از ویژگیهاى آن مرحوم بشمار مى رفت و با عنایت به این که ایشان مفسرى گرانقدر بود، ارزش این امر روشن تر مى گردد. او قرآن را با زندگى آمیخته، در سلوک فردى و اجتماعى اش آن را راهبر قرار داده بود. در ماههاى مبارک [[رمضان]] با سوز دل به [[تلاوت قرآن|تلاوت]] آن مشغول مى شد و تا حدود دوازده بار قرآن را ختم مى کرد. |
| − | نیایشهاى نیمه شب سنت همیشگى وى بود، شبهاى بسیارى را با دعا و نیایش به صبح مى رساند. چه بسا شبهایى که با هواى سرد زمستانى در کتابخانه اش از اول شب تا [[اذان]] صبح مشغول راز و نیاز با معبود خود بود و خود به این نکته اشاره مى کرد که صداى اذان، اعلام وقت [[نماز صبح]] را به وى گوشزد مى کرد. در شبهاى خاص | + | نیایشهاى نیمه شب سنت همیشگى وى بود، شبهاى بسیارى را با دعا و نیایش به صبح مى رساند. چه بسا شبهایى که با هواى سرد زمستانى در کتابخانه اش از اول شب تا [[اذان]] صبح مشغول راز و نیاز با معبود خود بود و خود به این نکته اشاره مى کرد که صداى اذان، اعلام وقت [[نماز صبح]] را به وى گوشزد مى کرد. در شبهاى خاص مانند نیمه [[شعبان]]، [[رجب]]، شب [[عید غدیر]] و شبهاى [[تاسوعا]] و [[روز عاشورا|عاشورا]]، تا اذان صبح خواب به چشمانش راه نمى یافت. |
| − | روزهاى پنج شنبه براى رفتگان، اساتید، هم دوره هاى تحصیل و علما بزرگ، به نام هر یک، مشغول تلاوت قرآن مى شد. جمعه ها اول صبح به استغاثه براى ظهور [[امام زمان]] عجل الله تعالی فرجه | + | روزهاى پنج شنبه براى رفتگان، اساتید، هم دوره هاى تحصیل و علما بزرگ، به نام هر یک، مشغول تلاوت قرآن مى شد. جمعه ها اول صبح به [[استغاثه]] براى ظهور [[امام زمان]] عجل الله تعالی فرجه مى پرداخت؛ در یک کلام «او انیس دعا و دعا انیس او بود». |
| − | هدایت الله مسترحمى نیز در شرح حال آیت الله علیارى در مقدمه کتاب | + | هدایت الله مسترحمى نیز در شرح حال آیت الله علیارى در مقدمه کتاب «منجزات مریض» معظمله مى نویسد: «وکان من جملة من هاجر الى الله تعالى فى تحصیل هذا المعنى: الفاضل المحقق، والزاهد المدقق، العلامة الفهامه، صاحب محامد الخصال، و خصال المحامد، والمترقى فى مدارج الکمال، آیت الله العظمى الحاج الشیخ على الغروى العلیارى مدّ ظلّه العالى».<ref>منجزات مریض، ص ۸.</ref> |
==وفات== | ==وفات== | ||
| سطر ۹۵: | سطر ۹۰: | ||
</gallery> | </gallery> | ||
| − | [[رده:علمای معاصر|غروی علیاری،علی]] | + | [[رده:علمای معاصر|غروی علیاری،علی]][[رده:علماء شیعه]][[رده:فقیهان]][[رده:مفسرین قرآن]][[رده:علمای اخلاق]][[رده:مدفونین در حرم حضرت معصومه (س)]] |
| − | [[رده: | ||
| − | [[رده:فقیهان]] | ||
| − | [[رده:مدفونین در حرم حضرت معصومه (س)]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۰۸
«آیتالله میرزا علی آقا غروی علیاری» (۱۲۸۰-۱۳۷۶ ش)، عالم ربانی، فقیه، اصولى و مفسر شیعه معاصر و از شاگردان سید علی آقا قاضی و آقا ضیاءالدین عراقی بود. آیتالله غروى علاوه بر رسیدگى به امور مردم، با تشکیل حوزه درس و تألیف کتاب در علوم مختلف اسلامى مانند فقه، اصول، کلام، تفسیر، حدیث، اخلاق، به توسعه امور فرهنگى و علمی اهتمام ورزید.
| |
| نام کامل | علی غروی علیاری |
| زادروز | ۱۲۸۰ شمسی |
| زادگاه | تبریز |
| وفات | ۱۳۷۶ شمسی |
| مدفن | قم، حرم حضرت معصومه سلام الله علیها |
|
| |
| اساتید |
سید ابوالحسن اصفهانى، سید علی آقا قاضی، آقا ضیاءالدین عراقی، میرزا محمدحسین نائینی، سید ابراهیم اصطهباناتى،... |
|
| |
| آثار |
رساله فى الرجعة، رساله مفردات قرآن، المهجة فى شرح حال الحجة(ع)، شرح دعای کمیل، حل مشکلات الاخبار، منهاج الرشاد،... |
محتویات
ولادت و خاندان
میرزا علی آقا غروی در سپیده دم جمعه، دوازدهم ماه رمضان سال ۱۳۱۹ قمرى، در تبریز و در خانواده تقوا و فضیلت قدم به عرصه هستى نهاد. در سه سالگى پدرش، مرحوم آیت الله میرزا محسن غروى علیارى، را از دست داد و از آن پس زیر نظر جد بزرگوارش، مرحوم آیت الله میرزا محمدحسن علیارى (فرزند علامه ملا علی علیاری)، قرار گرفت.
تحصیلات و اساتید
میرزا علی آقا علیاری پس از فراگیرى مقدمات در مکتبخانه، به پیروى از نیاکانش که از پیشگامان دین بودند، به تحصیل علوم دینى پرداخت. آنگاه وارد محافل علمى شد و به حوزه درسى برخى بزرگان و علما در تبریز راه یافت. وى پس از تکمیل دروس سطح در سال ۱۳۴۱ قمرى، عازم شهر مقدس نجف شد و موفق به درک محضر بزرگانى شد که یگانه عصر خود بودند. برخى از اساتید وى در تبریز و نجف عبارتند از:
- میرزا رضى زنوزى، (از اکابر و فقهاى نامدار تبریز).
- میرزا حسن غروى علیارى، (جدّ امجد معظم له).
- سید علی آقا قاضی، (۱۳۶۶-۱۲۸۲).
- آقا ضیاءالدین عراقی، (۱۳۶۱-۱۲۷۸).
- شیخ محمدحسین نائینى غروى، (۱۳۵۵-۱۲۸۲).
- سید ابوالحسن اصفهانى، (۱۳۶۵-۱۲۸۴).
- سید ابوتراب خوانسارى، (۱۳۴۶-۱۲۸۱).
- سید محمد حجت کوه کمره ای، (۱۳۷۳-۱۳۱۰).
- میرزا على آقا ایروانى، (۱۳۵۳-۱۳۰۱).
- سید ابراهیم اصطهباناتى، (۱۳۷۸-۱۲۹۷).
- میرزا ابوالحسن مشکینی، (۱۳۵۸-۱۳۰۵).
در کتاب «زندگانى و شخصیت مرحوم شیخ مرتضى انصارى» مى خوانیم: «حفیدش حاج میرزا على بن میرزا حسن علیارى غروى از شاگردان سید ابوالحسن اصفهانى است، ولى بیشترین استفاده اش از آقا ضیاءالدین عراقی بوده و هم اکنون از اجله علما، معروف و مقدس ساکن تبریز و از مردم منزوى و به تدریس و تألیف اشتغال دارد و در سفرى که سه سال قبل به اهواز داشتند، گذشته از مراتب علمى، وى را مردى زاهد و با ورع که به مکارم اخلاق آراسته بود، یافتم».[۱]
برخى از آیات عظام و بزرگانى هم که با آیت الله میرزا على غروى علیارى همدرس بودند، عبارتند از: سید شهاب الدین مرعشى نجفى، سید محسن حکیم، سید ابوالقاسم خویى و سید جواد خامنه اى.
آثار و تألیفات
مرحوم آیت الله علیارى از همان زمان که در درس خارج شرکت کرد، به تألیف پرداخت. فهرست آثارش در نُه رشته علمى عبارتند از:
- در فقه: الرهن، الوصیة، الوقف، الرضاع، النکاح، الصلح، الشروط، مسقطات الخیار، الاجاره، القضاء، منجزات المریض، الغصب، الزکوة (تقریرات دروس مرحوم آقا ضیاءالدین عراقى)، الصلاة، البیع، الخیارات (تقریرات دروس شیخ محمدحسین نائینى)،...
- در اصول: تقریرات اصول بحث آیت الله ضیاءالدین عراقى، الاصول من مباحث الالفاظ (تقریرات بحث آیت الله نایینى)،...
- در کلام: اصول دین و عقاید، رساله فى الرجعة.
- در تفسیر: تفسیر قرآن مجید، رساله مفردات قرآن، حروف تهجى.
- در تاریخ: المهجة فى شرح حال الحجة عجل الله تعالی فرجه، کواکب حسینیه.
- در دعا: شرح دعای کمیل، شرح دعاى سمات، شرح دعاى صباح، شرح زیارت جامعه کبیره، شرح دعاى افتتاح، شرح دعای ابوحمزه ثمالی.
- در حدیث: شرح چهل حدیث از احادیث مشکله، شرح فرمایش حضرت محمد صلی الله علیه وآله، شرح فرمایش حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه، حل مشکلات الاخبار.
- در اخلاق: رساله در مواعظ، منهاج الرشاد.
- در رجال: حاشیه بر رجال وحید بهبهانى، تقریرات رجال بحث آیت الله سید ابوتراب خوانسارى.
ویژگیهای اخلاقى
آیت الله علی غروى تکامل در اخلاق و عرفان عملى را مرهون هدایت هاى معنوى عارف عظیم الشأن، مرحوم میرزا على قاضى مى دانست، که در آن عصر، استاد اخلاق و هادى سالکان و عاشقان سیر و سلوک بشمار مى آمد.
صفات پسندیده آیت الله غروى زبانزد خاص و عام بود. تواضع، سعه صدر، مدارا و خوش برخوردى، احترام به کوچک و بزرگ، احساس مسئولیت، دستگیرى از فقرا و محرومان حتى در بدترین شرایط اقتصادى، مواسات با مردم، تحمل مشکلات و رنج ها در راه خدا و صبر در برابر حوادث ناگوار، تلاش پیگیر و فعالیت خستگى ناپذیر، کثرت مطالعه و نوشتن و برخوردارى از حافظه قوى و ذوق سرشار، علاقه وافر به علم و عمل، از جمله صفاتى است که در وجود آن بزرگوار جمع شده بود.
درِ خانه اش همواره به روى مراجعین باز بود، محفل او مجلس قرآن و حدیث و موعظه بود، کمتر کسى بود که در محضرش بنشیند و شیفته مکارم اخلاق و سجایاى حمیده اش نشود. آن بزرگوار، علم را با عمل توأم کرده بود و آن را همواره به عنوان بزرگترین توشه آخرت به مردم توصیه مى کرد، هر چند خانه اش آراستگى نداشت، ولى هر دل شکسته اى به آنجا پناه مى برد. او در طول زندگانى پربرکتش، قناعت پیشه کرد و از لذایذ زندگى چشم پوشید و خانه و پولى را مالک نشد.
همچنین محبت فوقالعاده اش به اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام بر کسى پوشیده نیست. خصوصاً عشق سرشارش به سیدالشهداء و شهیدان واقعه کربلا، چنان شورى در او ایجاد مى کرد که سر از پا نمى شناخت و با صداى بلند مى گریست.
حفظ تمامى قرآن یکى دیگر از ویژگیهاى آن مرحوم بشمار مى رفت و با عنایت به این که ایشان مفسرى گرانقدر بود، ارزش این امر روشن تر مى گردد. او قرآن را با زندگى آمیخته، در سلوک فردى و اجتماعى اش آن را راهبر قرار داده بود. در ماههاى مبارک رمضان با سوز دل به تلاوت آن مشغول مى شد و تا حدود دوازده بار قرآن را ختم مى کرد.
نیایشهاى نیمه شب سنت همیشگى وى بود، شبهاى بسیارى را با دعا و نیایش به صبح مى رساند. چه بسا شبهایى که با هواى سرد زمستانى در کتابخانه اش از اول شب تا اذان صبح مشغول راز و نیاز با معبود خود بود و خود به این نکته اشاره مى کرد که صداى اذان، اعلام وقت نماز صبح را به وى گوشزد مى کرد. در شبهاى خاص مانند نیمه شعبان، رجب، شب عید غدیر و شبهاى تاسوعا و عاشورا، تا اذان صبح خواب به چشمانش راه نمى یافت.
روزهاى پنج شنبه براى رفتگان، اساتید، هم دوره هاى تحصیل و علما بزرگ، به نام هر یک، مشغول تلاوت قرآن مى شد. جمعه ها اول صبح به استغاثه براى ظهور امام زمان عجل الله تعالی فرجه مى پرداخت؛ در یک کلام «او انیس دعا و دعا انیس او بود».
هدایت الله مسترحمى نیز در شرح حال آیت الله علیارى در مقدمه کتاب «منجزات مریض» معظمله مى نویسد: «وکان من جملة من هاجر الى الله تعالى فى تحصیل هذا المعنى: الفاضل المحقق، والزاهد المدقق، العلامة الفهامه، صاحب محامد الخصال، و خصال المحامد، والمترقى فى مدارج الکمال، آیت الله العظمى الحاج الشیخ على الغروى العلیارى مدّ ظلّه العالى».[۲]
وفات
مرحوم آیت الله میرزا على غروى علیارى، سرانجام در دوم اردیبهشت سال ۱۳۷۶ شمسی (۱۴۱۷ ق) در تبریز دار فانی را وداع گفت. پیکر پاک آن عالم وارسته به قم منتقل شد و پس از اقامه نماز به امامت آیت الله شیخ محمدتقى بهجت، در صحن حرم مقدس حضرت معصومه سلام الله علیها در کنار آیت الله سید محمد محقق داماد در آرامگاه ابدى قرار گرفت.
پانویس
منابع
- ستارگان حرم، جلد ۲، نویسنده: مجید محبوبى.
آرشیو عکس و تصویر
از راست: عبدالحمید شربیانی و علی غروی علیاری
علی غروی علیاری و ناشناس
.jpg)
.jpg)
