سید حسین بادکوبه ای: تفاوت بین نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«آیتالله سید حسین بادکوبهای»''' (۱۲۹۳-۱۳۵۸ ق)، [[فقیه]] و فیلسوف بزرگ [[شیعه]] در قرن ۱۴ هجری و از شاگردان [[میرزا ابوالحسن جلوه|سید ابوالحسن جلوه]] بود. این عالم ربانی، از مدرسان معروف [[فلسفه]] و [[عرفان]] در حوزه [[نجف]] بود و بیشتر کتابهای فلسفی و عرفانی را تدریس مینمود. [[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]] و [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیتالله خویی]] از شاگردان او هستند. |
{{شناسنامه عالم | {{شناسنامه عالم | ||
| − | ||نام کامل = سید حسین بادکوبهای | + | ||نام کامل = سید حسین حسینی بادکوبهای |
||تصویر= | ||تصویر= | ||
||زادروز = ۱۲۹۳ قمری | ||زادروز = ۱۲۹۳ قمری | ||
|زادگاه = باکو | |زادگاه = باکو | ||
|وفات = ۱۳۵۸ قمری | |وفات = ۱۳۵۸ قمری | ||
| − | |مدفن = [[نجف]] | + | |مدفن = [[نجف]]، [[حرم امام علی علیه السلام]] |
|اساتید = [[میرزا ابوالحسن جلوه|سید ابوالحسن جلوه]]، [[آخوند خراسانی|ملا محمدکاظم خراسانی]]، [[محمدحسن مامقانی|شیخ محمدحسن مامقانی]]،... | |اساتید = [[میرزا ابوالحسن جلوه|سید ابوالحسن جلوه]]، [[آخوند خراسانی|ملا محمدکاظم خراسانی]]، [[محمدحسن مامقانی|شیخ محمدحسن مامقانی]]،... | ||
| − | |شاگردان = [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|سید ابوالقاسم خویی]]، [[علامه طباطبایى|سید محمدحسین طباطبایی]]، [[سید مرتضی مرعشی نجفی]]، [[شیخ محمدتقی | + | |شاگردان = [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|سید ابوالقاسم خویی]]، [[علامه طباطبایى|سید محمدحسین طباطبایی]]، [[سید مرتضی مرعشی نجفی]]، [[محمدتقی بهجت فومنی|شیخ محمدتقی بهجت]]،... |
| − | |آثار = | + | |آثار = حاشیه بر كتاب الطهارة [[شیخ انصاری]]، حاشیه بر [[اسفار اربعه (کتاب)|اسفار اربعه]]، حاشیه بر الشوارق. |
}} | }} | ||
==ولادت== | ==ولادت== | ||
| − | سید حسین بادکوبهای در سال ۱۲۹۳ هـ.ق (برابر با ۱۲۵۴ هـ.ش) در «خوددلان» یکی از روستاهای نزدیک «باکو» پایتخت [[آذربایجان]] پا به عالم خاکی گذارد. پدرش، سید رضا حسینی لاهجی، از بزرگان و شخصیت های مورد احترام بود. او در سلک روحانیت بوده و به مسائل شرعی مردم رسیدگی مینمود. | + | سید حسین بادکوبهای در سال ۱۲۹۳ هـ.ق (برابر با ۱۲۵۴ هـ.ش) در «خوددلان» یکی از روستاهای نزدیک «باکو» پایتخت [[آذربایجان]] کنونی پا به عالم خاکی گذارد. پدرش، سید رضا حسینی لاهجی، از بزرگان و شخصیت های مورد احترام بود. او در سلک روحانیت بوده و به مسائل شرعی مردم رسیدگی مینمود. |
==تحصیلات و استادان== | ==تحصیلات و استادان== | ||
| سطر ۱۹: | سطر ۱۹: | ||
سید حسین بادکوبهای از ابتدای نوجوانی به تحصیل دانش اسلامی روی آورد و مقدمات علوم حوزوی را نزد پدر فراگرفت. پس از رحلت پدر گرامیاش، جهت فراگیری [[علوم اسلامی|علوم اسلامی]] <nowiki/>وطن خود را ترک گفت و به [[تهران]] رفت و در مدرسه «صدر» ساکن شد. ایشان به مدت هفت سال در تهران اقامت گزید و از محضر علمی نوابغ روزگار مانند: حکیم متأله [[میرزا ابوالحسن جلوه|سید ابوالحسن جلوه]] (۱۲۳۸ـ۱۳۱۴ هـ.ق)،<ref> در آسمان معرفت، حسن حسن زاده آملی، ص ۳۵۱ـ۳۲۹.</ref> فیلسوف نامی میرزا هاشم اشکوری (متوفای ۱۳۳۲ هـ.ق)<ref> بزرگان تنکابن، محمد سماوی حائری، ص ۲۹۲ و ۲۹۱.</ref> و علامه علی آقا زنوزی (۱۲۳۴ـ۱۳۰۷ هـ.ق)<ref> تاریخ مرند، حسن جلالی عزیزیان، ص ۴۰۹ـ۴۰۷.</ref> بهرهها برد و در [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]] و [[فلسفه]] تبحر یافت. | سید حسین بادکوبهای از ابتدای نوجوانی به تحصیل دانش اسلامی روی آورد و مقدمات علوم حوزوی را نزد پدر فراگرفت. پس از رحلت پدر گرامیاش، جهت فراگیری [[علوم اسلامی|علوم اسلامی]] <nowiki/>وطن خود را ترک گفت و به [[تهران]] رفت و در مدرسه «صدر» ساکن شد. ایشان به مدت هفت سال در تهران اقامت گزید و از محضر علمی نوابغ روزگار مانند: حکیم متأله [[میرزا ابوالحسن جلوه|سید ابوالحسن جلوه]] (۱۲۳۸ـ۱۳۱۴ هـ.ق)،<ref> در آسمان معرفت، حسن حسن زاده آملی، ص ۳۵۱ـ۳۲۹.</ref> فیلسوف نامی میرزا هاشم اشکوری (متوفای ۱۳۳۲ هـ.ق)<ref> بزرگان تنکابن، محمد سماوی حائری، ص ۲۹۲ و ۲۹۱.</ref> و علامه علی آقا زنوزی (۱۲۳۴ـ۱۳۰۷ هـ.ق)<ref> تاریخ مرند، حسن جلالی عزیزیان، ص ۴۰۹ـ۴۰۷.</ref> بهرهها برد و در [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]] و [[فلسفه]] تبحر یافت. | ||
| − | ایشان در عنفوان جوانی با عشق به آقا [[امیرالمومنین]] علیه السلام راهی [[عراق]] گردید و در حوزه کهن [[نجف]] اشرف مشغول فراگیری علوم اسلامی شد. وی در ابتدای ورود، در حوزه درسی و پربار [[آخوند خراسانی|ملا محمدکاظم خراسانی]] (۱۲۵۵ـ۱۳۲۹ هـ.ق) حاضر گردید و بهره برد. در همان زمان در درس | + | ایشان در عنفوان جوانی با عشق به آقا [[امیرالمومنین]] علیه السلام راهی [[عراق]] گردید و در حوزه کهن [[نجف]] اشرف مشغول فراگیری علوم اسلامی شد. وی در ابتدای ورود، در حوزه درسی و پربار [[آخوند خراسانی|ملا محمدکاظم خراسانی]] (۱۲۵۵ـ۱۳۲۹ هـ.ق) حاضر گردید و بهره برد. در همان زمان در درس [[محمدحسن مامقانی|شیخ محمدحسن مامقانی]] (۱۲۳۷ـ۱۳۲۳ هـ.ق) حاضر شد و شایستگی علمی خویش را به اثبات رسانید.<ref> نقباءالبشر، شیخ آقا بزرگ تهرانی، ج ۲، ص ۵۸۵ و ۵۸۴.</ref> |
==تدریس و شاگردان== | ==تدریس و شاگردان== | ||
| − | + | سید حسین بادکوبهای مهمترین مدرس صاحب نام علوم عقلی در [[حوزه علمیه|حوزه علمیه]] نجف به شمار می روند که می توان گفت با رحلت ایشان، سفرۀ علوم عقلی در حوزه [[نجف]] برچیده شد و بعد از ایشان استادی همرتبۀ وی در تدریس علوم عقلی در نجف نداشته ایم. محفل درس او آکنده از حضور مشتاقان علوم اسلامی بود و حدود چهار دهه به تدریس سطوح عالیه [[فقه]]، [[اصول فقه|اصول]]، [[فلسفه]]، [[عرفان]] و [[کلام]] پرداخت. در اثر نبوغ و استعداد ذاتی وی، تدریس فلسفهاش شهرت بسزایی یافت و از درس فقه و اصول او پیشی گرفت و در نجف کمتر کسی در علوم عقلی همتراز او بود.<ref> دایره المعارف تشیع، حاج سید جوادی، خرمشاهی، فانی، ج ۳، ص ۱۸.</ref> وی به شاگردانش عشق میورزید و علاقه فراوانی به تعلیم و تربیت آنها داشت و در شکوفا نمودن استعداد شاگردانش نقش بسزایی ایفا میکرد. | |
وی در طول سالها تدریس در حوزه علمیه [[نجف]]، عالمان بسیاری پرورش داد و آنان را به سر منزل مقصود رسانید. دانشورانی که از استادان بزرگ و عالمان ردیف اول حوزه بشمار میرفتند و چرخ تدریس، تألیف و تحقیق به برکت وجود آنها به حرکت درمیآمد. برخی از شاگردان ممتاز ایشان عبارتند از: | وی در طول سالها تدریس در حوزه علمیه [[نجف]]، عالمان بسیاری پرورش داد و آنان را به سر منزل مقصود رسانید. دانشورانی که از استادان بزرگ و عالمان ردیف اول حوزه بشمار میرفتند و چرخ تدریس، تألیف و تحقیق به برکت وجود آنها به حرکت درمیآمد. برخی از شاگردان ممتاز ایشان عبارتند از: | ||
| − | + | *[[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|سید ابوالقاسم خویی]] (۱۳۱۷ـ۱۴۱۳ هـ.ق).<ref> یادنامه آیت الله العظمی خویی، موسسه خیریه آیت الله خویی، ص ۴۷.</ref> | |
| − | + | *[[علامه طباطبایى|سید محمدحسین طباطبایی]] (۱۳۲۱ـ۱۴۰۲ هـ.ق).<ref> در آسمان معرفت، ص ۹۸ـ۱۷.</ref> | |
| − | + | *[[سید محمدحسن الهی طباطبایی]] (۱۳۲۵ـ۱۳۸۸ هـ.ق) برادر علامه طباطبایی.<ref> ستارگان حرم، گروهی از نویسندگان، ماهنامه کوثر، ج۷، ص ۲۶ـ۱۱.</ref> | |
| − | + | *[[سید مرتضی مرعشی نجفی]] (۱۳۲۵ـ۱۴۱۶ هـ.ق).<ref> همان، ج ۳، ص ۲۸۱ـ۲۶۶.</ref> | |
| − | + | *[[محمدتقی بهجت فومنی|شیخ محمدتقی بهجت فومنی]] (۱۲۹۴-۱۳۸۸ ش). | |
| − | + | *[[سید محمد بادکوبه ای|سید محمد بادکوبهای]] (۱۲۸۵ـ۱۳۸۹ هـ.ق).<ref> ر.ک: مقاله نگارنده در گلشن ابرار، ج ۵.</ref> | |
| − | + | *میرزا علیاکبر آقا مرندی (۱۳۱۴ـ۱۴۱۵ هـ.ق).<ref> مفاخر آذربایجان، عبدالرحیم عقیقی بخشایشی، ج ۱، ص ۴۷۱.</ref> | |
| − | + | *[[شیخ مجتبی لنکرانی]] (متوفای ۱۴۰۶ هـ.ق).<ref> گنجینه دانشمندان، محمد شریف رازی، ج ۳، ص ۱۰۶.</ref> | |
| − | + | *[[سید عبدالاعلی سبزواری]] (۱۳۲۸ـ۱۴۱۴ هـ.ق).<ref> غروی اصفهانی نابغه نجف، محمد صحتی سردرودی، ص ۸۹.</ref> | |
| − | + | *[[سید علی اصغر خویی|سید علیاصغر خویی]] (۱۳۱۳ـ۱۴۰۲ هـ.ق). | |
| − | + | *سید علیاکبر طسوجی (متولد ۱۳۱۹ هـ.ق). | |
| − | + | *سید محمد اشکوری (۱۳۲۰ـ۱۳۹۴ هـ.ق). | |
| − | + | *سید صدرالدین کوهپایی اصفهانی. | |
| − | + | *میرزا کاظم دینوری (۱۳۲۳ـ۱۴۱۶ هـ.ق). | |
| − | + | *شیخ غلامحسین جعفری همدانی (متولد ۱۳۲۵ هـ.ق). | |
| − | + | *شیخ محمدرضا مهدوی قمشهای (متوفای ۱۳۸۸ هـ.ق). | |
| − | + | *[[شیخ محمدتقی آملی]] (۱۳۰۴ـ۱۳۹۱ هـ.ق).<ref> در آسمان معرفت، ص ۲۲۲ـ۲۰۱.</ref> | |
| + | *آقا سید محمد نجفی بادکوبهای (۱۳۱۴ـ۱۳۹۹ هـ.ق). | ||
| + | ==آثار و تألیفات== | ||
| + | از آثار آیتالله بادکوبهای، [[حاشیه]] بر «كتاب الطهارة» [[شیخ انصاری]] و حاشیه بر «[[اسفار اربعه (کتاب)|اسفار اربعه]]» و «الشّوارِق» را میتوان نام برد. | ||
==از نگاه اندیشمندان== | ==از نگاه اندیشمندان== | ||
| − | *مرجع تقلید شیعه، [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خویی]] همیشه از ایشان به بزرگی یاد مینمود و معتقد بود که او بهتر از محقق | + | *مرجع تقلید شیعه، [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خویی]] همیشه از ایشان به بزرگی یاد مینمود و معتقد بود که او بهتر از [[محمدحسین غروی اصفهانی|محقق اصفهانی]]، «[[اسفار اربعه (کتاب)|اسفار]]» و دیگر کتابهای [[فلسفه|فلسفی]] را تدریس میکرده است.<ref> یادنامه آیت الله خوی، ص ۵۹.</ref> |
| − | *[[علامه حسن زاده آملی]] در ذکر استادان [[علامه طباطبایی]] به بعد معنوی | + | *[[علامه حسن زاده آملی]] در ذکر استادان [[علامه طباطبایی]]، به بعد معنوی آیت الله بادکوبهای اشاره کرده مینویسد: «مرحوم آقا سید حسین بادکوبهای خیلی مراقب بود، حرف نمیزد مگر به ضرورت».<ref> در آسمان معرفت، ص ۸۵.</ref> |
*علامه شیخ [[آقا بزرگ تهرانی]] درباره بعد علمی ایشان مینویسد: «آیت الله سید حسین بادکوبهای در [[فلسفه]] و علوم عقلی اشتهار پیدا نمود و در آن رشته با مهارت، خبرویت و تحقیق و تدقیق شناخته شد و جمعی از افاضل طلاب از حوزه درسی او فارغ التحصیل شدند. او و علامه [[محمدحسین غروی اصفهانی|شیخ محمدحسین اصفهانی]]، دو چهره ممتاز و متمایز بودند که علوم خود را بین مشتغلین پخش مینمودند و آسیاب درسهای علوم عقلی بر محور این دو شخصیت علمی میچرخید و حقیقتاً شایسته این مقام بودند».<ref> نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۴.</ref> | *علامه شیخ [[آقا بزرگ تهرانی]] درباره بعد علمی ایشان مینویسد: «آیت الله سید حسین بادکوبهای در [[فلسفه]] و علوم عقلی اشتهار پیدا نمود و در آن رشته با مهارت، خبرویت و تحقیق و تدقیق شناخته شد و جمعی از افاضل طلاب از حوزه درسی او فارغ التحصیل شدند. او و علامه [[محمدحسین غروی اصفهانی|شیخ محمدحسین اصفهانی]]، دو چهره ممتاز و متمایز بودند که علوم خود را بین مشتغلین پخش مینمودند و آسیاب درسهای علوم عقلی بر محور این دو شخصیت علمی میچرخید و حقیقتاً شایسته این مقام بودند».<ref> نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۴.</ref> | ||
| − | *مفسر بزرگ [[قرآن]] و شاگرد ممتاز آیت الله بادکوبهای ([[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]]) در مورد تحصیل خود در محضر استاد | + | *مفسر بزرگ [[قرآن]] و شاگرد ممتاز آیت الله بادکوبهای ([[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]]) در مورد تحصیل خود در محضر استاد مینویسد: «در فلسفه نیز به درس حکیم و فیلسوف معروف وقت مرحوم آقا سید حسین بادکوبهای موفق شدم. در ظرف شش سال که نزد معظمله تلمذ میکردم [[شرح منظومه سبزواری (کتاب)|منظومه سبزواری]] و اسفار و مشاعر [[ملاصدرا]] و دوره «[[شفا (کتاب)|شفای]]» [[ابن سینا|بوعلی]] و ... را خواندم. مرحوم بادکوبهای از فرط عنایتی که به تعلیم و تربیت نویسنده داشت، برای این که مرا به طرز تفکر برهانی آشنا سازد و به ذوق فلسفی من تقویت بخشد، امر فرمود به تعلیم [[ریاضی|ریاضیات]] بپردازم و در امتثال امر معظمله به درس مرحوم سید ابوالقاسم خوانساری که ریاضیدان زبردستی بود، حاضر شدم ...».<ref> نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۴.</ref> |
| − | *[[جعفر سبحانی|آیت الله سبحانی]] نیز در مورد شخصیت بینظیر ایشان مینویسد: «در [[نجف]] اشرف او (علامه طباطبایی) با حکیم بزرگی برخورد میکند که از فحول فلاسفه و از استادان بس لایق این دانش بوده، یعنی با حکیم فیلسوف وقت خود، سید حسین بادکوبهای رضوان الله علیه آشنا میگردد. این حکیم معروف که هنوز حتی جامعه علمی او را به خوبی نشناخته | + | *[[جعفر سبحانی|آیت الله جعفر سبحانی]] نیز در مورد شخصیت بینظیر ایشان مینویسد: «در [[نجف]] اشرف او (علامه طباطبایی) با حکیم بزرگی برخورد میکند که از فحول فلاسفه و از استادان بس لایق این دانش بوده، یعنی با حکیم فیلسوف وقت خود، سید حسین بادکوبهای رضوان الله علیه آشنا میگردد. این حکیم معروف که هنوز حتی جامعه علمی او را به خوبی نشناخته است، یکی از متفکران عصر خود بود و او بود که توانست علامه طباطبایی را با حقیقت [[فلسفه]] و [[عرفان]]، بالاخص تفکر فلسفی آشنا سازد».<ref> همان، ص ۵۵.</ref> |
==وفات== | ==وفات== | ||
| − | + | مرحوم آیت الله سید حسین بادکوبهای، سرانجام در شصت و پنج سالگی، در ۲۸ [[شوال]] ۱۳۵۸ هـ.ق<ref> اثرآفرینان، سید کمال حاج سید جوادی، ج ۲، ص ۷.</ref> دار فانی را وداع گفت و به دیار معبود شتافت. پیکر مطهر وی در جوار مرقد قدسی حضرت [[امام علی]] علیه السلام به خاک سپرده شد.<ref> نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۵.</ref> | |
| + | از آیت الله [[محمدتقی بهجت فومنی]] نقل شده که: یک هفته قبل از وفات آقای بادکوبهای، در بازار [[نجف]] به ایشان برخورد کردم، به محض اینکه مرا دیدند فرمودند: «آقای شیخ محمدتقی، باید رفت.» سپس خداحافظی کردند و رفتند. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
| سطر ۶۲: | سطر ۶۶: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | *[[گلشن ابرار (کتاب)|گلشن ابرار]]، "سید حسین بادکوبهای"، محمد الوانساز خویی، ج۴، ص۳۲۴. |
| − | + | *"نگاهی به زندگی حکیم سید حسین بادکوبهای"، محمدحسن شفیعیان، دایرةالمعارف بزرگ اسلامی. | |
| − | [[رده:علمای قرن چهاردهم]] | + | *دانشنامه جهان اسلام، عبدالحسین شهیدی صالحی، ج۱. |
| + | [[رده:علمای قرن چهاردهم|بادکوبه ای،سید حسین]][[رده:علماء شیعه]][[رده:فیلسوفان]][[رده:عارفان]][[رده:مجتهدین]][[رده:مدفونین در حرم امام علی علیه السلام]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۰
«آیتالله سید حسین بادکوبهای» (۱۲۹۳-۱۳۵۸ ق)، فقیه و فیلسوف بزرگ شیعه در قرن ۱۴ هجری و از شاگردان سید ابوالحسن جلوه بود. این عالم ربانی، از مدرسان معروف فلسفه و عرفان در حوزه نجف بود و بیشتر کتابهای فلسفی و عرفانی را تدریس مینمود. علامه طباطبایی و آیتالله خویی از شاگردان او هستند.
| نام کامل | سید حسین حسینی بادکوبهای |
| زادروز | ۱۲۹۳ قمری |
| زادگاه | باکو |
| وفات | ۱۳۵۸ قمری |
| مدفن | نجف، حرم امام علی علیه السلام |
|
| |
| اساتید |
سید ابوالحسن جلوه، ملا محمدکاظم خراسانی، شیخ محمدحسن مامقانی،... |
| شاگردان |
سید ابوالقاسم خویی، سید محمدحسین طباطبایی، سید مرتضی مرعشی نجفی، شیخ محمدتقی بهجت،... |
| آثار |
حاشیه بر كتاب الطهارة شیخ انصاری، حاشیه بر اسفار اربعه، حاشیه بر الشوارق. |
محتویات
ولادت
سید حسین بادکوبهای در سال ۱۲۹۳ هـ.ق (برابر با ۱۲۵۴ هـ.ش) در «خوددلان» یکی از روستاهای نزدیک «باکو» پایتخت آذربایجان کنونی پا به عالم خاکی گذارد. پدرش، سید رضا حسینی لاهجی، از بزرگان و شخصیت های مورد احترام بود. او در سلک روحانیت بوده و به مسائل شرعی مردم رسیدگی مینمود.
تحصیلات و استادان
سید حسین بادکوبهای از ابتدای نوجوانی به تحصیل دانش اسلامی روی آورد و مقدمات علوم حوزوی را نزد پدر فراگرفت. پس از رحلت پدر گرامیاش، جهت فراگیری علوم اسلامی وطن خود را ترک گفت و به تهران رفت و در مدرسه «صدر» ساکن شد. ایشان به مدت هفت سال در تهران اقامت گزید و از محضر علمی نوابغ روزگار مانند: حکیم متأله سید ابوالحسن جلوه (۱۲۳۸ـ۱۳۱۴ هـ.ق)،[۱] فیلسوف نامی میرزا هاشم اشکوری (متوفای ۱۳۳۲ هـ.ق)[۲] و علامه علی آقا زنوزی (۱۲۳۴ـ۱۳۰۷ هـ.ق)[۳] بهرهها برد و در فقه، اصول و فلسفه تبحر یافت.
ایشان در عنفوان جوانی با عشق به آقا امیرالمومنین علیه السلام راهی عراق گردید و در حوزه کهن نجف اشرف مشغول فراگیری علوم اسلامی شد. وی در ابتدای ورود، در حوزه درسی و پربار ملا محمدکاظم خراسانی (۱۲۵۵ـ۱۳۲۹ هـ.ق) حاضر گردید و بهره برد. در همان زمان در درس شیخ محمدحسن مامقانی (۱۲۳۷ـ۱۳۲۳ هـ.ق) حاضر شد و شایستگی علمی خویش را به اثبات رسانید.[۴]
تدریس و شاگردان
سید حسین بادکوبهای مهمترین مدرس صاحب نام علوم عقلی در حوزه علمیه نجف به شمار می روند که می توان گفت با رحلت ایشان، سفرۀ علوم عقلی در حوزه نجف برچیده شد و بعد از ایشان استادی همرتبۀ وی در تدریس علوم عقلی در نجف نداشته ایم. محفل درس او آکنده از حضور مشتاقان علوم اسلامی بود و حدود چهار دهه به تدریس سطوح عالیه فقه، اصول، فلسفه، عرفان و کلام پرداخت. در اثر نبوغ و استعداد ذاتی وی، تدریس فلسفهاش شهرت بسزایی یافت و از درس فقه و اصول او پیشی گرفت و در نجف کمتر کسی در علوم عقلی همتراز او بود.[۵] وی به شاگردانش عشق میورزید و علاقه فراوانی به تعلیم و تربیت آنها داشت و در شکوفا نمودن استعداد شاگردانش نقش بسزایی ایفا میکرد.
وی در طول سالها تدریس در حوزه علمیه نجف، عالمان بسیاری پرورش داد و آنان را به سر منزل مقصود رسانید. دانشورانی که از استادان بزرگ و عالمان ردیف اول حوزه بشمار میرفتند و چرخ تدریس، تألیف و تحقیق به برکت وجود آنها به حرکت درمیآمد. برخی از شاگردان ممتاز ایشان عبارتند از:
- سید ابوالقاسم خویی (۱۳۱۷ـ۱۴۱۳ هـ.ق).[۶]
- سید محمدحسین طباطبایی (۱۳۲۱ـ۱۴۰۲ هـ.ق).[۷]
- سید محمدحسن الهی طباطبایی (۱۳۲۵ـ۱۳۸۸ هـ.ق) برادر علامه طباطبایی.[۸]
- سید مرتضی مرعشی نجفی (۱۳۲۵ـ۱۴۱۶ هـ.ق).[۹]
- شیخ محمدتقی بهجت فومنی (۱۲۹۴-۱۳۸۸ ش).
- سید محمد بادکوبهای (۱۲۸۵ـ۱۳۸۹ هـ.ق).[۱۰]
- میرزا علیاکبر آقا مرندی (۱۳۱۴ـ۱۴۱۵ هـ.ق).[۱۱]
- شیخ مجتبی لنکرانی (متوفای ۱۴۰۶ هـ.ق).[۱۲]
- سید عبدالاعلی سبزواری (۱۳۲۸ـ۱۴۱۴ هـ.ق).[۱۳]
- سید علیاصغر خویی (۱۳۱۳ـ۱۴۰۲ هـ.ق).
- سید علیاکبر طسوجی (متولد ۱۳۱۹ هـ.ق).
- سید محمد اشکوری (۱۳۲۰ـ۱۳۹۴ هـ.ق).
- سید صدرالدین کوهپایی اصفهانی.
- میرزا کاظم دینوری (۱۳۲۳ـ۱۴۱۶ هـ.ق).
- شیخ غلامحسین جعفری همدانی (متولد ۱۳۲۵ هـ.ق).
- شیخ محمدرضا مهدوی قمشهای (متوفای ۱۳۸۸ هـ.ق).
- شیخ محمدتقی آملی (۱۳۰۴ـ۱۳۹۱ هـ.ق).[۱۴]
- آقا سید محمد نجفی بادکوبهای (۱۳۱۴ـ۱۳۹۹ هـ.ق).
آثار و تألیفات
از آثار آیتالله بادکوبهای، حاشیه بر «كتاب الطهارة» شیخ انصاری و حاشیه بر «اسفار اربعه» و «الشّوارِق» را میتوان نام برد.
از نگاه اندیشمندان
- مرجع تقلید شیعه، آیت الله خویی همیشه از ایشان به بزرگی یاد مینمود و معتقد بود که او بهتر از محقق اصفهانی، «اسفار» و دیگر کتابهای فلسفی را تدریس میکرده است.[۱۵]
- علامه حسن زاده آملی در ذکر استادان علامه طباطبایی، به بعد معنوی آیت الله بادکوبهای اشاره کرده مینویسد: «مرحوم آقا سید حسین بادکوبهای خیلی مراقب بود، حرف نمیزد مگر به ضرورت».[۱۶]
- علامه شیخ آقا بزرگ تهرانی درباره بعد علمی ایشان مینویسد: «آیت الله سید حسین بادکوبهای در فلسفه و علوم عقلی اشتهار پیدا نمود و در آن رشته با مهارت، خبرویت و تحقیق و تدقیق شناخته شد و جمعی از افاضل طلاب از حوزه درسی او فارغ التحصیل شدند. او و علامه شیخ محمدحسین اصفهانی، دو چهره ممتاز و متمایز بودند که علوم خود را بین مشتغلین پخش مینمودند و آسیاب درسهای علوم عقلی بر محور این دو شخصیت علمی میچرخید و حقیقتاً شایسته این مقام بودند».[۱۷]
- مفسر بزرگ قرآن و شاگرد ممتاز آیت الله بادکوبهای (علامه طباطبایی) در مورد تحصیل خود در محضر استاد مینویسد: «در فلسفه نیز به درس حکیم و فیلسوف معروف وقت مرحوم آقا سید حسین بادکوبهای موفق شدم. در ظرف شش سال که نزد معظمله تلمذ میکردم منظومه سبزواری و اسفار و مشاعر ملاصدرا و دوره «شفای» بوعلی و ... را خواندم. مرحوم بادکوبهای از فرط عنایتی که به تعلیم و تربیت نویسنده داشت، برای این که مرا به طرز تفکر برهانی آشنا سازد و به ذوق فلسفی من تقویت بخشد، امر فرمود به تعلیم ریاضیات بپردازم و در امتثال امر معظمله به درس مرحوم سید ابوالقاسم خوانساری که ریاضیدان زبردستی بود، حاضر شدم ...».[۱۸]
- آیت الله جعفر سبحانی نیز در مورد شخصیت بینظیر ایشان مینویسد: «در نجف اشرف او (علامه طباطبایی) با حکیم بزرگی برخورد میکند که از فحول فلاسفه و از استادان بس لایق این دانش بوده، یعنی با حکیم فیلسوف وقت خود، سید حسین بادکوبهای رضوان الله علیه آشنا میگردد. این حکیم معروف که هنوز حتی جامعه علمی او را به خوبی نشناخته است، یکی از متفکران عصر خود بود و او بود که توانست علامه طباطبایی را با حقیقت فلسفه و عرفان، بالاخص تفکر فلسفی آشنا سازد».[۱۹]
وفات
مرحوم آیت الله سید حسین بادکوبهای، سرانجام در شصت و پنج سالگی، در ۲۸ شوال ۱۳۵۸ هـ.ق[۲۰] دار فانی را وداع گفت و به دیار معبود شتافت. پیکر مطهر وی در جوار مرقد قدسی حضرت امام علی علیه السلام به خاک سپرده شد.[۲۱]
از آیت الله محمدتقی بهجت فومنی نقل شده که: یک هفته قبل از وفات آقای بادکوبهای، در بازار نجف به ایشان برخورد کردم، به محض اینکه مرا دیدند فرمودند: «آقای شیخ محمدتقی، باید رفت.» سپس خداحافظی کردند و رفتند.
پانویس
- ↑ در آسمان معرفت، حسن حسن زاده آملی، ص ۳۵۱ـ۳۲۹.
- ↑ بزرگان تنکابن، محمد سماوی حائری، ص ۲۹۲ و ۲۹۱.
- ↑ تاریخ مرند، حسن جلالی عزیزیان، ص ۴۰۹ـ۴۰۷.
- ↑ نقباءالبشر، شیخ آقا بزرگ تهرانی، ج ۲، ص ۵۸۵ و ۵۸۴.
- ↑ دایره المعارف تشیع، حاج سید جوادی، خرمشاهی، فانی، ج ۳، ص ۱۸.
- ↑ یادنامه آیت الله العظمی خویی، موسسه خیریه آیت الله خویی، ص ۴۷.
- ↑ در آسمان معرفت، ص ۹۸ـ۱۷.
- ↑ ستارگان حرم، گروهی از نویسندگان، ماهنامه کوثر، ج۷، ص ۲۶ـ۱۱.
- ↑ همان، ج ۳، ص ۲۸۱ـ۲۶۶.
- ↑ ر.ک: مقاله نگارنده در گلشن ابرار، ج ۵.
- ↑ مفاخر آذربایجان، عبدالرحیم عقیقی بخشایشی، ج ۱، ص ۴۷۱.
- ↑ گنجینه دانشمندان، محمد شریف رازی، ج ۳، ص ۱۰۶.
- ↑ غروی اصفهانی نابغه نجف، محمد صحتی سردرودی، ص ۸۹.
- ↑ در آسمان معرفت، ص ۲۲۲ـ۲۰۱.
- ↑ یادنامه آیت الله خوی، ص ۵۹.
- ↑ در آسمان معرفت، ص ۸۵.
- ↑ نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۴.
- ↑ نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۴.
- ↑ همان، ص ۵۵.
- ↑ اثرآفرینان، سید کمال حاج سید جوادی، ج ۲، ص ۷.
- ↑ نقباءالبشر، ج ۲، ص ۵۸۵.
منابع
- گلشن ابرار، "سید حسین بادکوبهای"، محمد الوانساز خویی، ج۴، ص۳۲۴.
- "نگاهی به زندگی حکیم سید حسین بادکوبهای"، محمدحسن شفیعیان، دایرةالمعارف بزرگ اسلامی.
- دانشنامه جهان اسلام، عبدالحسین شهیدی صالحی، ج۱.
