آیه 16 سوره احقاف
| <<15 | آیه 16 سوره احقاف | 17>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
این بندگانند که به نیکوترین اعمال خود مقبول درگاه ما شده و در زمره اهل بهشت از گناهانشان میگذریم. این وعده صدقی است که به آنها بشارت میدادهاند.
اینانند کسانی که ما از آنان بهترین اعمالی که انجام داده اند می پذیریم، و از گناهانشان در زمره اهل بهشت در می گذریم؛ [خدا وعده داد] وعده درست و راست که همواره به آن وعده داده می شدند؛
اينانند كسانى كه بهترين آنچه را انجام دادهاند از ايشان خواهيم پذيرفت و از بديهايشان درخواهيم گذشت؛ در [زمره] بهشتيانند؛ [همان] وعده راستى كه بدانان وعده داده مىشده است.
اينان كسانى هستند كه كارهاى نيكشان را مىپذيريم و از گناهشان درمىگذريم. در زمره اهل بهشتند. هر وعدهاى كه به آنها داده شده راست است.
آنها کسانی هستند که ما بهترین اعمالشان را قبول میکنیم و از گناهانشان میگذریم و در میان بهشتیان جای دارند؛ این وعده راستی است که وعده داده میشدند.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا»: مراد این است که خداوند از روی لطف، خوب و خوبتر و خوبترین اعمالشان را به حساب خوبترین کردارشان میگیرد و پاداش میدهد. «فِی أَصْحَابِ الْجَنَّةِ»: همراه با سایر بهشتیان. حرف (فِی) به معنی (مَعَ) است. «وَعْدَ»: مفعول مطلق فعل محذوفی است و تقدیر چنین است: وَعَدَهُمُ اللهُ وَعْدَ الصِّدْقِ. «الصِّدْقِ»: صادق و راستین.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ «16»
آنانند كسانى كه بهترين آنچه را انجام داده اند، از آنان مى پذيريم و از بدى هايشان در مى گذريم، در حالى كه در زمره بهشتيانند. (اين بهشت، همان) وعده راستى است كه همواره به آنان وعده داده مى شدند.
نكته ها
قبولى اعمال داراى مراتبى است:
الف) قبول عادّى. «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ» «1» خداوند فقط از اهل تقوا مى پذيرد.
ب) قبول نيكو. «فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ» «2» خداوند، مريم را به خوبى پذيرفت.
ج) قبول احسن. «نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا» و در دعا مى خوانيم: خدايا به بهترين نوع از ما قبول كن. «فتقبله منا باحسن قبولك» «3»
اگر كارهاى انسان مورد قبول حق واقع نشود، حتّى ساختن خانه خدا كعبه هم بى فايده است. هنگامى كه حضرت ابراهيم پايه هاى كعبه را بالا مى برد، به خود و كار خود مباهات نكرد، بلكه گفت: «رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا» «4» خداوندا! از ما پذيرا باش.
اعمال انسان، انواع و اقسامى دارد: واجب، حرام، مستحب، مكروه و مباح. در قيامت، خداوند در ميان اين پنج نوع عمل، بهترين ها را كه واجبات و مستحبات باشد، از مؤمنان مى پذيرد و از بدى هاى آنان، چه مكروهات و چه محرمات در مى گذرد و مباحات، مشمول
(1). مائده، 27.
(2). آل عمران، 37.
(3). كافى، ج 4، ص 165.
(4). بقره، 127.
تفسير نور، ج 9، ص: 36
ردّ و قبول نيست. «1»
كسى از وعده ى خود تخلّف مى كند كه يا هنگام وعده دادن توجّه نداشته و عجولانه قول داده و يا پس از آن، ناتوان و پشيمان شده است و استناد هيچ يك از اين نقايص و اوصاف درباره خداوند عالم، قادر و توانا صحيح نيست.
پيام ها
1- ارزش هر عمل، به قبول شدن آن است. أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ ...
2- احسان به والدين و تشكر از خداوند، زمينه قبولى اعمال صالح انسان است. بِوالِدَيْهِ إِحْساناً ... أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ... أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ
3- در بارگاه الهى، گناهكار تائب هم مورد پذيرش قرار مى گيرد. أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ ... وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ
4- احسان به والدين و شكر الهى، زمينه پذيرش نيكى ها و برخوردارى از عفو الهى است. إِحْساناً ... أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ... نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ
5- احسان به والدين و شكر الهى، كليد بهشت است. إِحْساناً ... أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ ... فِي أَصْحابِ الْجَنَّةِ
6- وعده هاى الهى تخلف ناپذير است. «وَعْدَ الصِّدْقِ»
7- انبيا و جانشينان آنان، همواره پيام ها و وعده هاى الهى را به گوش مردم مى رسانند. «كانُوا يُوعَدُونَ»
(1). تفاسير مجمع البيان و الميزان.
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
