آیه 11 سوره مریم
| <<10 | آیه 11 سوره مریم | 12>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
پس زکریا در حالی که از محراب (عبادت) بر قومش بیرون آمد به آنان اشاره کرد که صبح و شام به تسبیح و نماز قیام کنید.
پس [به دنبال ناتوانی از سخن گفتن] از عبادتگاهش بر قومش درآمد و به آنان اشاره کرد که صبح و شام خدا را تسبیح گویید.
پس، از محراب بر قوم خويش درآمد و ايشان را آگاه گردانيد كه روز و شب به نيايش بپردازيد.
از محراب به ميان قوم خود بيرون آمد و به آنان اعلام كرد كه: صبح و شام تسبيح گوييد.
او از محراب عبادتش به سوی مردم بیرون آمد؛ و با اشاره به آنها گفت: «(بشکرانه این موهبت،) صبح و شام خدا را تسبیح گویید!»
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
اوحى: وحى: در اصل به معنى اشاره سريع است. «اوحى»: اشاره كرد.
بكرة: بكرة: اوّل روز.
«عشىّ»: از اول ظهر تا غروب آفتاب.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا «11»
پس (زكريّا) از محراب عبادت به سوى مردم خارج شد، آنگاه به آنان اشاره كرد كه در صبح و شام خدا را تسبيح گوييد.
نکته ها
«بُكْرَةً» به زمان ميان طلوع فجر تا طلوع خورشيد گفته مىشود و «عَشِيًّا» يا به فاصله ظهر تا غروب و يا به آخر روز گفته مىشود.
«محراب» را محراب گويند، چون محل جنگ با شيطان و وسوسههايى است كه مانع تمركز فكر انسان مىشود. شايد محرابهاى بنىاسرائيل همان مسجدهايى بوده است كه مردم آنجا را براى عبادت انتخاب كرده و در آن عبادت مىكردند.
به گفته طبرسى و فخررازى، مراد از تسبيح در اين آيه، نماز است، زيرا نماز مشتمل بر تسبيح است.
پیام ها
1- در تبليغ، هموطن بودن مبلّغ اولويّت دارد. «فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ»
2- مردان خدا، مكان خاصّى را براى عبادات خود قرار مىدهند. «الْمِحْرابِ»
3- كسى كه مردم را به عبادت دعوت مىكند، بايد خود نيز اهل عبادت باشد.
«فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى إِلَيْهِمْ»
4- با هر وسيلهاى بايد تبليغ كرد. (آنجا كه زبان زكريّا بند مىآيد، با اشاره به مردم سفارش مىكند كه خدا را تسبيح كنيد.) «فَأَوْحى إِلَيْهِمْ»
5- وظيفهى انبيا، دعوت مردم به عبادت است. «فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا»
6- فرزنددار شدن پيرمرد از همسر نازا، نشانهى منزّه بودن خداوند از هرگونه كاستى و ناتوانى است. «سَبِّحُوا»
7- عبادت زمانى ارزش دارد كه دائمى باشد، نه مقطعى و موسمى. «بُكْرَةً وَ عَشِيًّا»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 250
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
