آیه 95 سوره یوسف

از دانشنامه‌ی اسلامی
(تغییرمسیر از آیه ۹۵ یوسف)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

قَالُوا تَاللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلَالِكَ الْقَدِيمِ

مشاهده آیه در سوره


<<94 آیه 95 سوره یوسف 96>>
سوره : سوره یوسف (12)
جزء : 13
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

شنوندگان گفتند: قسم به خدا که تو از قدیم الایام تا کنون (از شوق یوسف) حواست پریشان و عقلت مشوّش است (که هنوز بوی یوسف می‌شنوی).

گفتند: به خدا سوگند تو در همان خطا و گمراهی دیرینت هستی.

گفتند: «به خدا سوگند كه تو سخت در گمراهىِ ديرين خود هستى.»

گفتند: به خدا سوگند كه تو در همان ضلالت ديرينه خويش هستى.

گفتند: «به خدا تو در همان گمراهی سابقت هستی!»

ترجمه های انگلیسی(English translations)

They said, ‘By God, you persist in your inveterate error.’

They said: By Allah, you are most surely in your old error.

(Those around him) said: By Allah, lo! thou art in thine old aberration.

They said: "By Allah! truly thou art in thine old wandering mind."

معانی کلمات آیه

«ضَلالِکَ الْقَدِیمِ»: گمراهی پیشین. مراد افراط در محبّت یوسف و اعتقاد به زنده‌بودن او و امید به دیدار و بسر رسیدن هجران است.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

قالُوا تَاللَّهِ إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ «95»

(به او) گفتند: به خدا سوگند تو در گمراهى ديرين خود هستى.

نکته ها

در آيه 8 اين سوره خوانديم كه برادران در حقّ پدر خود گفتند: «إِنَّ أَبانا لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ» پدرمان به خاطر علاقه بى‌جهت به يوسف و برادرش، در گمراهى آشكار است. در اينجا گفتند: «ضَلالِكَ الْقَدِيمِ»، يعنى هنوز در آن خطاى پيشين به سر مى‌برد.

افراد عادّى نبايد اولياى خدا را با فهم خود بسنجند و حكم كنند كه اين شدنى است يا نشدنى. حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «الناس اعداء ما جهلوا» «1» يعنى مردم همين كه خود نمى‌دانند با هر دانايى مخالفت مى‌كنند.

پیام ها

1- كار نيكان را قياس از خود مگير. «إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ» (نسبت گمراهى به پدر، ناشى از قياس وسنجيدن درك او با فهم خود بود.)

2- يعقوب در طول دوران فراق يوسف، به زنده بودن او اعتقاد داشت و آن را براى اطرافيانش اظهار مى‌كرد. «إِنَّكَ لَفِي ضَلالِكَ الْقَدِيمِ»


«1». نهج‌البلاغه، حكمت 172.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌4، ص: 283



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه