تهلیل
«تهلیل» به معنای گفتن «لا إلهَ إلّا اللّه» است و مفاد آن، اقرار به توحید و یکتایى پروردگار می باشد. این ذکر، از برترین و با فضیلتترین اذکار و بهترین عبادات به شمار مىرود[۱] و در باب صلات و حج به مناسبت از آن سخن رفته است.
«تهلیل» در همه احوال به ویژه در موارد زیر مستحب است:
در تعقیب نماز؛[۲] صد بار در هر روز؛[۳] صد بار با صداى بلند در نماز استسقاء (نماز باران)؛ براى امام هنگام قرار گرفتن بر روى منبر جهت ایراد خطبه، بعد از تکبیر و تسبیح؛[۴] هفت بار در سعى هنگام برآمدن بر کوه صفا؛[۵] بسیار گفتن آن در عرفات؛[۶] صد بار در مشعر و مسجد خیف[۷] و گفتن آن در سفر هنگام بالا رفتن از سربالایى[۸] و به طور کلی، بلند گفتن «لا إله إلّا اللّه» مستحب است.[۹]
از اجزاى اذان دو بار و از اجزاى اقامه یک بار گفتن ذکر «لا إله إلّا اللّه» است، که فصل پایانى هر کدام را تشکیل مىدهد.[۱۰]
پانویس
- ↑ وسائل الشیعة، ج۷، ص۱۸۰؛ کشف الغطاء ج۲، ص۳۰۵.
- ↑ الدروس الشرعیة، ج۱، ص۱۸۴.
- ↑ کشف الغطاء، ج۲، ص۳۰۵.
- ↑ الحدائق الناضرة ج۱۰، ص۴۹۰؛ کشف اللثام ج۴، ص۳۸۷.
- ↑ جواهر الکلام، ج۱۹، ص۴۱۵.
- ↑ کلمة التقوى، ج۳، ص۴۰۷.
- ↑ دلیل الناسک (حکیم)، ص۳۵۸؛ جواهر الکلام ج۲۰، ص۴۴.
- ↑ همان، ج۱۸، ص۱۴۵.
- ↑ وسائل الشیعة، ج۷، ص۲۱۴.
- ↑ جواهرالکلام ج۹، ص ۸۱-۸۲.
منابع
- فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهمالسلام، جمعى از پژوهشگران زیر نظر سید محمود شاهرودى، ج ۲، ص ۶۷۲.
