اِسناد: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
(۲ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
اِسناد مصدر باب افعال از ریشه (س ن د) به معنی نسبت دادن خبری به دیگری به صورت مستند است
+
{{خوب}}
 +
'''«اِسناد»''' مصدر باب اِفعال از ریشه «سند»، و به معنای نسبت‌دادن خبری به دیگری به صورت مستند است.
  
در اصطلاح به دو معنای مصدری و اسمی به کار رفته است
+
اِسناد در اصطلاح [[علوم حدیث]]، به دو معنای مصدری و اسمی به کار رفته است:
  
#به معنای مصدری عبارت است از رساندن خبر به گوینده آن با ذکر سند
+
*به معنای مصدری، عبارت است از رساندن خبر به گوینده آن با ذکر [[سند حدیث|سند]] (سلسله راویان).
#به معنای اسمی مترادف است با سند و جمع ان اسانید است.
+
*به معنای اسمی، مترادف است با سند و جمع آن اَسانید است.
  
تفاوت اسناد به مفهوم نخست با سند در این است كه سند به مجموع راویان حدیث اطلاق مى‌شود، اما اسناد نقل حدیث همراه ذكر سند آن است.  
+
تفاوت اِسناد به مفهوم نخست با سند، در این است که سند به مجموع راویان [[حدیث]] اطلاق مى‌شود، اما اسناد، نقل حدیث همراه ذکر سند آن است.  
  
سنت از جمله منابع دستیابى به [[احكام]] شرعى است. در استدلال كامل به سنت چند عنصر دخیل است و صحت سند و قابلیت آن براى اعتماد و استناد، از جمله این عناصر است؛ به این معنا كه استدلال به یك حدیث بر اطمینان به صدور آن از معصوم علیه‌السلام متوقف است و تحقق آن بنا بر نظریه اصولیان به مذكور بودن سند روایت تا معصوم علیه‌‌السلام و اعتبار آن بر طبق موازین علم درایه و رجال است<ref> الموسوعة الفقهیة المیسرة، 3/288-290.</ref> و بنا بر نظریه اخباریین (رجوع شود به: [[اخبارى]]) به ذكر سند [[حدیث]] تا رسیدن به یكى از كتاب‌هاى معتبر مى‌باشد.<ref> الحدائق الناضرة، 1/14-26.</ref>
+
[[سنت]] از جمله منابع دستیابى به [[احکام شرعی|احکام شرعى]] است. در استدلال کامل به سنت چند عنصر دخیل است و صحت سند و قابلیت آن براى اعتماد و استناد، از جمله این عناصر است؛ به این معنا که استدلال به یک [[حدیث]]، بر اطمینان به صدور آن از [[عصمت|معصوم]] علیه‌السلام متوقف است و تحقق آن بنا بر نظریه اصولیان، به مذکور بودن سند روایت تا معصوم و اعتبار آن بر طبق موازین علم [[مصطلح الحدیث|درایه]] و [[رجال]] است؛<ref> الموسوعة الفقهیة المیسرة، ۳/۲۸۸-۲۹۰.</ref> و بنا بر نظریه [[اخباریان]]، به ذکر سند حدیث تا رسیدن به یکى از کتاب‌هاى معتبر مى‌باشد.<ref> الحدائق الناضرة، ۱/۱۴-۲۶.</ref>
  
 
==پانویس==
 
==پانویس==
<references/>
+
<references />
  
 
==منابع==
 
==منابع==
جمعى از پژوهشگران زیر نظر سید محمود هاشمى شاهرودى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، جلد ‌1، ص 488.
 
 
شادی نفیسی، اصطلاحات حدیثی
 
  
 +
*[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام]]، جمعى از پژوهشگران، ج۱، ص۴۸۸.
 +
*اصطلاحات حدیثی، شادی نفیسی.
 
{{اصطلاحات حدیثی}}
 
{{اصطلاحات حدیثی}}
  
 
[[رده:اصطلاحات حدیثی]]
 
[[رده:اصطلاحات حدیثی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۱

«اِسناد» مصدر باب اِفعال از ریشه «سند»، و به معنای نسبت‌دادن خبری به دیگری به صورت مستند است.

اِسناد در اصطلاح علوم حدیث، به دو معنای مصدری و اسمی به کار رفته است:

  • به معنای مصدری، عبارت است از رساندن خبر به گوینده آن با ذکر سند (سلسله راویان).
  • به معنای اسمی، مترادف است با سند و جمع آن اَسانید است.

تفاوت اِسناد به مفهوم نخست با سند، در این است که سند به مجموع راویان حدیث اطلاق مى‌شود، اما اسناد، نقل حدیث همراه ذکر سند آن است.

سنت از جمله منابع دستیابى به احکام شرعى است. در استدلال کامل به سنت چند عنصر دخیل است و صحت سند و قابلیت آن براى اعتماد و استناد، از جمله این عناصر است؛ به این معنا که استدلال به یک حدیث، بر اطمینان به صدور آن از معصوم علیه‌السلام متوقف است و تحقق آن بنا بر نظریه اصولیان، به مذکور بودن سند روایت تا معصوم و اعتبار آن بر طبق موازین علم درایه و رجال است؛[۱] و بنا بر نظریه اخباریان، به ذکر سند حدیث تا رسیدن به یکى از کتاب‌هاى معتبر مى‌باشد.[۲]

پانویس

  1. الموسوعة الفقهیة المیسرة، ۳/۲۸۸-۲۹۰.
  2. الحدائق الناضرة، ۱/۱۴-۲۶.

منابع