زباله
«زُباله»، به معناى محلى که آب را در خود نگه مىدارد و محل پر آب است. زباله روستایى آباد و مسکونى حد فاصل راه مکه تا کوفه - بین دو منزل «ثعلبیه» و «واقصه» - بوده که طوایفى از بنى اسد در آنجا مىزیستند. در آن محل قلعه و مسجدى مربوط به بنى اسد بود. محل به نام زباله بنت مسعر شهرت یافته است.[۱]
امام حسین (علیه السلام) در راه کوفه در این منزلگاه توقف نمود و در همین منزلگاه بود که خبر شهادت «عبدالله بن یقطر» - برادر رضاعی خود - را شنید. او فرستاده سیدالشهدا (علیه السلام) به سوى کوفیان و حضرت مسلم بود که همزمان با شهادت مسلم و هانى، شهید شد.
طبق نقل طبری، چون امام حسین(ع) به منزل «زباله» رسید، فرستادهی محمد بن اشعث و عمر بن سعد به خدمت امام حسین(ع) رسید و پیام مسلم را که به عنوان وصیت از ایشان خواسته بود که بنویسند و برای امام(ع) ببرند، تقدیم امام(ع) نمود. امام(ع) نامه را خواند و صحّت خبر شهادت مسلم و هانی را دریافت، و سخت آزرده خاطر گردید.[۲] به گزارش ابوحنیفه دینوری، خبر شهادت قیس بن مسهر (پیک اعزامى امام به کوفه) نیز در همین منزل به اطلاع امام(ع) رسید.[۳] امام از شنیدن این اخبار گریست و فرمود: «اللهم اجعل لنا ولشیعتنا عندک منزلا کریما و اجمع بیننا و بینهم فی مستقر رحمتک انک علی کل شیء قدیر».
آنگاه امام اوضاع کوفه را براى همراهان تشریح کرد و از بى وفایى و سست عهدى کوفیان گفت، سپس بیعت خویش را از همراهان برداشت و فرمود: هر کس مىخواهد، برگردد و از ما حقی بر گردنش نیست؛ پیروانمان ما را خوار ساختند و تنها گذاشتند.
به گفته برخى مورخان جمعى از آن لحظه به بعد، از چپ و راست متفرق شدند و تنها همان ها که از مدینه همراه بودند و کمی دیگر از مردم که در بین راه ملحق شده بودند، بماندند.[۴] امام صبح فردا به یارانش فرمود تا آب همراه بردارند و راه را به سوى کوفه ادامه دهند.
پانویس
منابع
- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
- "زباله"، دائرةالمعارف طهور.
- "منازل امام حسین(ع) از مکه تا کربلا"، سيد علیاكبر حسينی، سایت پژوهه.
- مقتل جامع سیدالشهداء، مهدی پیشوایی، ج۱، ص۶۵۳-۶۵۶.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابستهها | |||
