آیه 3 سوره مجادله
| <<2 | آیه 3 سوره مجادله | 4>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و آنان که با زنان خود ظهار کنند آنگاه از گفته خود برگردند، پیش از تماس و مجامعت باید بردهای آزاد کنند. به این عمل پند و موعظه میشوید (تا دیگر به این کار حرام اقدام نکنید) و خدا به تمام کردار شما آگاه است.
و کسانی که با زنانشان ظهار می کنند، سپس از آنچه گفته اند برمی گردند، باید پیش از آمیزش با هم برده ای [در راه خدا] آزاد کنند. این [حکمی] است که به آن اندرز داده می شوید، و خدا بر آنچه انجام می دهید، آگاه است.
و كسانى كه زنانشان را ظهار مىكنند، سپس از آنچه گفتهاند پشيمان مىشوند، بر ايشان [فرض] است كه پيش از آنكه با يكديگر همخوابگى كنند، بندهاى را آزاد گردانند. اين [حكمى] است كه بدان پند داده مىشويد، و خدا به آنچه انجام مىدهيد آگاه است.
آنهايى كه زنانشان را ظهار مىكنند، آنگاه از آنچه گفتهاند پشيمان مىشوند، پيش از آنكه با يكديگر تماس يابند، بايد بندهاى آزاد كنند. اين پندى است كه به شما مىدهند و خدا به كارهايى كه مىكنيد آگاه است.
کسانی که همسران خود را «ظِهار» میکنند، سپس از گفته خود بازمیگردند، باید پیش از آمیزش جنسی با هم، بردهای را آزاد کنند؛ این دستوری است که به آن اندرز داده میشوید؛ و خداوند به آنچه انجام میدهید آگاه است!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- يتماسا: تماسّ: مس كردن يكديگر. منظور از آن مقاربت است.
- رقبه: گردن. منظور از آن غلام است، از باب تسميه كل به اسم جزء.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
تفسير نور(10جلدى) ج9 501 سوره المجادلة، آيه 3 ..... ص : 501
وَ الَّذِينَ يُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ثُمَّ يَعُودُونَ لِما قالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ «3»
و كسانى كه نسبت به همسران خود ظهار مىكنند، سپس از آنچه گفتهاند (پشيمان شده) و برمىگردند، كفاره آن قبل از آنكه با هم تماس گيرند، آزاد كردن برده است. اين (دستورى) است كه به آن پند داده مىشويد و خداوند به آنچه عمل مىكنيد، به خوبى آگاه است.
نکته ها
در قرآن، آزاد كردن برده، به عنوان كفاره براى قتل خطايى، «1» سوگند نابجا «2» و ظهار در نظر گرفته شده است.
«1». نساء، 92.
«2». مائده، 89.
جلد 9 - صفحه 502
نگاهى به موعظه
موعظه به معناى هشدار و تذكّر و نعمتى است كه براى نرم شدن دل مخاطب و پذيرش او باشد و در اسلام جايگاه ويژهاى دارد زيرا:
خداوند موعظه مىكند: «إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ» «1»
پيامبر مأمور به موعظه است: وَ عِظْهُمْ ... قَوْلًا بَلِيغاً «2»
قرآن موعظه است: «هُدىً وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ»* «3»
موعظه انواعى دارد:
الف) موعظه با گفتار، نظير موعظههاى لقمان به فرزندش. «قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ يَعِظُهُ» «4»
ب) موعظه از طريق رفتار كه در روايات سفارش شده نه تنها با گفتار كه با عمل خود مردم را به كار خير دعوت كنيد. «كونوا دعاة الناس بغير السنتكم» «5»
ج) موعظه از طريق تنبيه و كيفر. چنانكه اين آيه، آزاد كردن برده را وسيله پند گرفتن قرار داده است. «ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ»
در مسائل خانوادگى، قرآن به موعظه توجّه خاصى دارد:
الف) به مردان مىگويد؛ موعظه كنيد: «فَعِظُوهُنَّ» «6»
ب) در مورد طلاق مىفرمايد: بعد از تمام شدن مدّت عدّه، نگهدارى يا جدايى بايد همراه با عدل و نيكى باشد. «ذلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ» «7»
ج) در مسئله ظهار نيز مردان را موعظه مىكند. «ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ»
د) برخورد والدين با فرزندان بايد همراه موعظه باشد. «قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ يَعِظُهُ»
پیام ها
1- در دوران جاهلى، مردان به زنان ظلم مىكردند. «يُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ»
2- اسلام بن بست ندارد و هر كس مىتواند به مسير درست بازگردد. «يَعُودُونَ»
«1». نساء، 58.
«2». نساء، 63.
«3». آل عمران، 138.
«4». لقمان، 13.
«5». بحار، ج 67، ص 309.
«6». نساء، 34.
«7». طلاق، 3.
جلد 9 - صفحه 503
3- جريمه، نقش پيشگيرى داشته و راهى براى كنترل جرم است. يُظاهِرُونَ ...
فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ
4- هر سخن و كلامى را نمىتوان به همسر گفت. بعضى كلمات كفاره سنگين دارد. «لِما قالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ» در مقابل گفتار خود نيز مسئوليّت داريم.
5- ظلم به همسر تاوان دارد. «فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ»
6- اسلام از هر فرصتى براى آزادى بردگان استفاده مىكند. «فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ»
7- اسلام براى حفظ نظام خانواده، جريمههايى را وضع كرده است. «فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ»
8- بازداشتن انسانها از كار بد هميشه با سخنرانى نيست، گاهى از طريق جريمه بايد موعظه صورت گيرد. فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ ... تُوعَظُونَ
9- جرايم اسلام انتقامى نيست، تربيتى است. «تُوعَظُونَ بِهِ»
10- در پرداخت جرايم، حيله و فرارنبايد باشد كه خداوند ناظر است. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج11، ص54
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
