آیه 54 سوره فرقان

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۱ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا ۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيرًا

مشاهده آیه در سوره


<<53 آیه 54 سوره فرقان 55>>
سوره : سوره فرقان (25)
جزء : 19
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و او خدایی است که از آب (نطفه) بشر را آفرید و بین آنها خویشی نسب و بستگی ازدواج قرار داد، و خدای تو (بر هر چیز) قادر است.

و اوست که از آب، بشری آفرید و او را دارای [دو نوع پیوند] نسبی و سببی کرد؛ و پروردگارت همواره تواناست.

و اوست كسى كه از آب، بشرى آفريد و او را [داراى خويشاوندى‌] نسبى و دامادى قرار داد، و پروردگار تو همواره تواناست.

اوست كه آدمى را از آب بيافريد و او را نسب و پيوند ساخت. و پروردگار تو به اين كارها تواناست.

او کسی است که از آب، انسانی را آفرید؛ سپس او را نسب و سبب قرار داد (و نسل او را از این دو طریق گسترش داد)؛ و پروردگار تو همواره توانا بوده است.

ترجمه های انگلیسی(English translations)

It is He who created the human being from water, then invested him with ties of blood and marriage, and your Lord is all-powerful.

And He it is Who has created man from the water, then He has made for him blood relationship and marriage relationship, and your Lord is powerful.

And He it is Who hath created man from water, and hath appointed for him kindred by blood and kindred by marriage; for thy Lord is ever Powerful.

It is He Who has created man from water: then has He established relationships of lineage and marriage: for thy Lord has power (over all things).

معانی کلمات آیه

  • نسبا: نسب: قرابت و خويشى. در قاموس گويد: «النسب و النسبة: القرابة» طبرسى فرموده: نسب راجع به ولادت نزديك است، منظور از آن در آيه ظاهرا (مذكر) است.
  • صهرا: صهر (بكسر اول): قرابت ازدواجى در اقرب الموارد و قاموس معناى اولى آن را قرابت گفته است، منظور از آن ظاهرا (مؤنث)است، طبرسى فرموده: صهر اختلاطى است شبيه قرابت.[۱]

نزول

ابن سیرین گوید: این آیه درباره رسول خدا صلى الله علیه و آله و امام على مرتضى علیه‌السلام نازل گردید زیرا رسول خدا صلی الله علیه و آله دختر خود فاطمه زهرا علیهاالسلام را براى على تزویج فرمود و اگر على بن ابى طالب نمى بود هر آینه کفو و همسرى از براى فاطمه وجود نداشت.[۲]

محمد بن العباس بعد از چهار واسطه از حکم بن ظهیر او از سدى او از ابومالک و او از ابن عباس نقل نماید که این آیه درباره رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم و على مرتضى علیه‌السلام نازل شد زیرا پیامبر دختر خود فاطمه را براى على که پسر عمّ وى بود تزویج فرمود که در عین نسب خویشاوندى داماد پیامبر هم گردید.[۳]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً «54»

و او كسى است كه انسان را از آب آفريد و او را داراى پيوند نسبى و سببى گردانيد (و نسل او را از اين دو طريق گسترش داد)، و پروردگار تو همواره تواناست.

«1» چنانچه در آيه 19 سوره‌ى الرّحمن مى خوانيم مَرَج البَحرَين يَلتقيان‌

جلد 6 - صفحه 270

نکته ها

مراد از آب در اين آيه، نطفه‌ى انسان است، به دليل آيه‌ى: «أَ لَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ» «1» و آيه‌ى: «خُلِقَ مِنْ ماءٍ دافِقٍ» «2»

«نسب» پيوندى است كه از طريق زاد و ولد به وجود مى‌آيد، نظير پيوند پدر و فرزند و برادران با يكديگر. كلمه‌ى «صهر» به معناى داماد است و دامادى پيوندى است كه بين يك مرد و يك خانواده‌ى ديگر به وجود مى‌آيد، مانند پيوند داماد با بستگان همسرش كه در اصطلاح به آن خويشاوندى سببى مى‌گويند.

پیام ها

1- هم انسان از آب است، «خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً» هم حيوان، «وَ اللَّهُ خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِنْ ماءٍ» «3» و هم ساير موجودات زنده. «وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْ‌ءٍ حَيٍّ» «4»

2- همه‌ى انسان‌ها از يك مادّه آفريده شده‌اند، «خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً» پس امتيازات و برترى‌هاى نژادى پوچ است.

3- انسان موجود با عظمتى است. «بَشَراً» (تنوين نشانه عظمت است)

4- زندگى انسان بر اساس پيوندهاى سببى و نسبى شكل مى‌گيرد. «نَسَباً وَ صِهْراً»

5- در اين آيه از بستگان نسبى قبل از بستگان سببى سخن به ميان آمده است تا رمز اولويّت آنان باشد. «نَسَباً وَ صِهْراً»



پانویس

  1. تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج‏7، ص299-300
  2. تفسیر ثعلبى از عامه.
  3. البرهان فی تفسیر القرآن از خاصه.

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه