آیه 7 سوره حجرات
| <<6 | آیه 7 سوره حجرات | 8>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و بدانید رسول خدا در میان شماست، که اگر در بسیاری از امور رأی شما را پیروی کند خود به رنج و زحمت میافتید و لیکن خدا مقام ایمان را محبوب شما گردانید و در دلهاتان نیکو بیاراست و کفر و فسق و معصیت را زشت و منفور در نظرتان ساخت. اینان به حقیقت اهل صواب و هدایتند.
و بدانید که پیامبر خدا در میان شماست [و بر شما واجب است در همه امور از او پیروی کنید]، اگر او در بسیاری از کارها از شما پیروی کند، قطعاً دچار گرفتاری و زحمت می شوید، ولی خدا ایمان را محبوب شما قرار داد و آن را در دل هایتان بیاراست، و کفر و بدکاری و نافرمانی را ناخوشایند شما ساخت، اینان [که دارای این ویژگی ها هستند] هدایت یافته اند.
و بدانيد كه پيامبر خدا در ميان شماست. اگر در بسيارى از كارها از [رأى و ميل] شما پيروى كند، قطعاً دچار زحمت مىشويد، ليكن خدا ايمان را براى شما دوستداشتنى گردانيد و آن را در دلهاى شما بياراست و كفر و پليدكارى و سركشى را در نظرتان ناخوشايند ساخت. آنان [كه چنيناند] رهيافتگانند.
و بدانيد كه پيامبر خدا در ميان شماست. اگر در بسيارى از امور از شما فرمان ببرد به رنج مىافتيد. ولى خدا ايمان را محبوب شما ساخت و آن را در دلتان بياراست و كفر و فسق و عصيان را در نظرتان مكروه گردانيد. اينان خود راهيافتگانند.
و بدانید رسول خدا در میان شماست؛ هرگاه در بسیاری از کارها از شما اطاعت کند، به مشقّت خواهید افتاد؛ ولی خداوند ایمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دلهایتان زینت بخشیده، و (به عکس) کفر و فسق و گناه را منفورتان قرار داده است؛ کسانی که دارای این صفاتند هدایت یافتگانند!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- عنتم: عنت: مشقت، ابن انبارى گويد: اصل آن تشديد است.
- راشدون: كاملها. هدايت يافتگان. رشد: هدايت، نجات، صلاح كمال.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ «7»
و بدانيد كه در ميان شما رسولخداست كه (شما بايد از او پيروى كنيد و) اگر او در بسيارى از امور پيرو شما باشد، قطعاً به سختى ومشقّت خواهيد افتاد، ولى خدا ايمان را محبوب شما قرار داده و در دلهايتان آن را زينت بخشيده است و كفر، فسق و گناه را مورد تنفّر شما قرار داده است. آنها همان رشد يافتگان هستند.
فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ «8»
(اين علاقه به ايمان و تنفّر از كفر،) فضل و نعمتى بزرگ از طرف خداوند است و خداوند آگاه و حكيم است.
نکته ها
در ذيل آيه قبل خوانديم كه وليدبن عَقبه به دروغ، خبر مخالفت مردم با پرداخت زكات را به پيامبر صلى الله عليه و آله داد. مردم آماده هجوم شدند كه آيه نازل شد: هرگاه فاسقى خبرى آورد تحقيق كنيد. اين آيه مىفرمايد: اصولًا مردم بايد تابع پيغمبر باشند، نه آنكه رهبر الهى تابع
جلد 9 - صفحه 173
هيجانهاى ناپختهى برخاسته از گزارشات افراد فاسق قرار گيرد.
در روايات مىخوانيم: اگر اهل ايمان نزد شما محبوب بودند، در راه خير هستيد و اگر به گنهكاران علاقمند بوديد، در شما خيرى نيست. «1»
بر اساس روايات، يكى از مصاديق ايمان در جملهى «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ»، محبّت علىابن ابىطالب عليهما السلام و مراد از كفر و فسوق و عصيان، دشمنى با اهلبيت پيامبر عليهم السلام است. «2»
در حديث مىخوانيم: كسانى كه علاقه به معنويات و تنفّر از گناه را نعمت نمىدانند، نعمتهاى الهى را كفران كرده، عملشان كم و تلاشهاى آنان نابود است. «3»
رسيدن به رشد و كمال، هديهى الهى به انبياست؛ «آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ» «4» ووظيفهى آنها رشد دادن ديگران مىباشد؛ «يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ» «5» آنان نيز خود به دنبال رشد بودهاند، چنانكه حضرت موسى در بيابانها به دنبال حضرت خضر مىرود تا از طريق علم او به رشد برسد؛ «هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً» «6»
ايمان زمينهى رشد، «وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ» «7» و كتب آسمانى وسيلهى رشد هستند، «يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ» «8». در اين آيه نيز مؤمنان واقعى اهل رشد معرّفى شدهاند. «أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ» به هر حال مراد از رشد در قرآن، رشد معنوى است، و اين كوته فكرى است كه انسان رشد را تنها در كاميابىهاى دنيوى بداند.
در مديريّت و سياستگذارى جامعه، اگر تصميمگيرنده معصوم يا عادل نباشد، از استبدادى سر در مىآورد كه در آن رشدى نيست، «وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ» «9» ولى اگر تصميمگيرنده معصوم يا عادل باشد، زمينهى رشد فراهم است. «أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ»
پیام ها
1- اگر مىخواهيم پشيمان نشويم بايد به تعاليم انبيا مراجعه كنيم. (در آيهى قبل،
«1». كافى، ج 2، ص 126.
«2». كافى، ج 1، ص 426.
«3». بحار، ج 74، ص 158.
«4». انبياء، 51.
«5». غافر، 38.
«6». كهف، 66.
«7». بقره، 186.
«8». جن، 2.
«9». هود، 97.
جلد 9 - صفحه 174
سخن از ندامت و پشيمانى بود و اين آيه مىفرمايد: به پيامبر مراجعه كنيد تا از كارهاى ندامتآور بيمه شويد.) «نادِمِينَ- وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ»
2- حضور پيامبر ورهبران الهى، امتياز خاصّى براى جامعه است. «فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ»
3- رهبر بايد در دسترس مردم باشد. «أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ»
4- توقّع مشورت كردن پيغمبر با مردم مانعى ندارد، امّا اطاعت پيامبر از مردم انتظارى نابجاست. لَوْ يُطِيعُكُمْ ... لَعَنِتُّمْ ...
5- مشكلات جوامع به خاطر دورى از مكتب انبيا وعمل به سليقهها وهوسهاى شخصى است. لَوْ يُطِيعُكُمْ ... لَعَنِتُّمْ ...
6- رهبر جامعه اسلامى بايد استقلال رأى داشته باشد. لَوْ يُطِيعُكُمْ ... لَعَنِتُّمْ ...
(دشمن نيز همين نوع مشكلات را كه برخاسته از سستى رأى رهبر است مىخواهد، چنانكه در جاى ديگر مىخوانيم: وَدُّوا ما عَنِتُّمْ ... «1»)
7- در مواردى كه حكمى از طرف خدا و رسول نيست، مشورت با مردم و پيروى از آنها مانعى ندارد. «فِي كَثِيرٍ مِنَ الْأَمْرِ»
8- گرايش به مذهب، امرى فطرى است كه خداوند در انسان به وديعه گذاشته است. حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ ...
9- ايمان، امرى قلبى است كه با جبر و تحميل سازگار نيست. «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ»
10- ايمان، زينت دلهاست. «وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ» همان گونه كه كوهها، درياها، معادن، گلها، آبشارها وهمهى آنچه روى زمين است، زينت زمين است. «إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها» «2» (آرى، زينت انسان، كمالات معنوى است و جلوههاى مادّى، زينت زمين هستند.)
11- تولّى و تبرّى بايد در كنار هم باشد، اگر اهل ايمان را دوست داريم بايد از اهل كفر، فسق و عصيان نيز بيزار باشيم. حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ ... كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ ...
«1». آلعمران، 118.
«2». كهف، 7.
جلد 9 - صفحه 175
12- انكار قلبى و انگيزهى فاسد، مقدّمهى طغيان است. ابتدا فرمود: «الْكُفْرَ» وسپس «الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ»
13- آفات ايمان؛ كفر، فسوق وعصيان است. حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ ... كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ
14- تنفّر از بدىها، امرى فطرى است، كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ ... و اين تنفّر، مايهى رشد انسان است. «أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ»
15- كسانى كه از كفر، فسق و عصيان تنفّر ندارند، رشد ندارند. كَرَّهَ ... أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ
16- از نعمتهاى بزرگ الهى، علاقه به ايمان و بيزارى از كفر، فسق و عصيان است. حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ ... كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ ... فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ نِعْمَةً
17- فضل خداوند، بر اساس علم و حكمت اوست، نه بدون ملاك و گزافه.
فَضْلًا ... وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج10، ص266
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
