آیه 12 سوره سجدة

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۳۱ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَلَوْ تَرَىٰ إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُو رُءُوسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ

مشاهده آیه در سوره


<<11 آیه 12 سوره سجدة 13>>
سوره : سوره سجدة (32)
جزء : 21
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و اگر تو حال بدکاران را (در قیامت) ببینی که چگونه در حضور خدای خود سر به زیر و ذلیلند (و با آه و ناله حسرت) گویند: پروردگارا، اینک (عذاب تو را) به چشم دیدیم و (سخن رسولانت را) به گوش گرفتیم، پس ما را (به دنیا) باز گردان تا صالح و نیکوکار شویم که اکنون (وعده تو را) به چشم یقین مشاهده کردیم!

و اگر ببینی زمانی که [این] مجرمان [منکر قیامت] نزد پروردگارشان سرهایشان را به زیر افکنده اند [می بینی که می گویند:] پروردگارا! [به آنچه ما را وعده داده بودی] بینا شدیم و [به دعوت حق] شنوا گشتیم، پس ما را به دنیا برگردان تا کار شایسته انجام دهیم، بی تردید ما باور کننده [همه حقایق] هستیم.

و كاش هنگامى را كه مجرمان پيش پروردگارشان سرهاشان را به زير افكنده‌اند مى‌ديدى [كه مى‌گويند:] «پروردگارا، ديديم و شنيديم؛ ما را بازگردان تا كار شايسته كنيم، چرا كه ما يقين داريم.»

تو را عبرت است آنگاه كه مجرمان را در نزد پروردگارشان سرافكنده بينى. گويند: اى پروردگار ما، ديديم و شنيديم. اكنون ما را بازگردان تا كارى شايسته كنيم، كه اينك به يقين رسيده‌ايم.

و اگر ببینی مجرمان را هنگامی که در پیشگاه پروردگارشان سر به زیر افکنده، می‌گویند: «پروردگارا! آنچه وعده کرده بودی دیدیم و شنیدیم؛ ما را بازگردان تا کار شایسته‌ای انجام دهیم؛ ما (به قیامت) یقین داریم!»

ترجمه های انگلیسی(English translations)

Were you to see when the guilty hang their heads before their Lord [confessing], ‘Our Lord! We have seen and heard. Send us back so that we may act righteously. Indeed we are [now] convinced.’

And could you but see when the guilty shall hang down their heads before their Lord: Our Lord! we have seen and we have heard, therefore send us back, we will do good; surely (now) we are certain.

Couldst thou but see when the guilty hang their heads before their Lord, (and say): Our Lord! We have now seen and heard, so send us back; we will do right, now we are sure.

If only thou couldst see when the guilty ones will bend low their heads before their Lord, (saying:) "Our Lord! We have seen and we have heard: Now then send us back (to the world): we will work righteousness: for we do indeed (now) believe."

معانی کلمات آیه

  • ناكسوا: نكس رأس: پائين انداختن سر است از شرم يا از ذلت. در اصل به معنى وارونه كردن است‏ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ‏: سر به زير افكندگان.[۱]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ لَوْ تَرى‌ إِذِ الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنَّا مُوقِنُونَ «12»

و (چه صحنه‌ى دلخراشى است) اگر ببينى مجرمان را هنگامى كه نزد پروردگارشان سرهاى خود را به زير افكنده (مى‌گويند:) پروردگارا! ديديم و شنيديم (آنچه را وعده كرده بودى)، پس مارا (به دنيا) بازگردان تا

«1». تفسير نورالثقلين.

جلد 7 - صفحه 308

كار نيكو انجام دهيم، همانا ما به يقين رسيديم.

نکته ها

گرچه در اين آيه، مجرمان تقاضاى بازگشت به دنيا و انجام عمل صالح دارند؛ امّا چنانكه در آيه 28 سوره‌ى انعام مى‌خوانيم: آنها اگر به دنيا نيز برگردند باز تخلّف مى‌كنند. «وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ»

پیام ها

1- سركشى امروزِ مجرمان، سرافكندگى فرداى قيامت را در پيش دارد، و اين مايه‌ى تسلّى پيامبر و مؤمنان است. «وَ لَوْ تَرى‌»

2- قيامت، روز سرافكندگى و شرمندگى مجرمان است. «الْمُجْرِمُونَ ناكِسُوا رُؤُسِهِمْ»

3- روز قيامت، روز اقرار است. «رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا»

4- روز قيامت، روز كشف حقايق و باز شدن چشم‌ها و گوش‌هاست. (كسانى كه چشم و گوش خود را بر ديدن و شنيدن حقّ بسته بودند، در آن روز مى‌گويند:

«أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا»

5- آنچه در قيامت سبب نجات است، تنها عمل صالح است كه جاى آن دنياست.

«فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً»

6- دليل جرم و گناه، باور نداشتن قيامت است. (آن جا مى‌گويند: «إِنَّا مُوقِنُونَ» ولى چه سود؟)



پانویس

  1. تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی ، ج‏8، ص: 289

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه