آیه 24 سوره روم

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۲۹ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَمِنْ آيَاتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ

مشاهده آیه در سوره


<<23 آیه 24 سوره روم 25>>
سوره : سوره روم (30)
جزء : 21
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و یکی از آیات او آن است که (رعد و) برق را به شما می‌نمایاند که هم شما را (از صاعقه عذاب) می‌ترساند و هم (به باران رحمت خود) امیدوار می‌گرداند، و نیز از آسمان باران می‌فرستد تا زمین را پس از مرگش باز زنده گرداند. در این امر نیز ادله‌ای (از قدرت ایزد) برای اهل خرد آشکار است.

و از نشانه های [قدرت و ربوبیت] اوست که برق را مایه ترس [از صاعقه] و امید [به باران] به شما می نمایاند، و از آسمان، آبی نازل می کند که زمین را پس از مردگی اش به وسیله آن زنده می کند؛ قطعاً در این [شگفتی های آفرینش] نشانه هایی است برای مردمی که تعقّل می کنند.

و از نشانه‌هاى او [اينكه‌] برق را براى شما بيم‌آور و اميدبخش مى‌نماياند، و از آسمان به تدريج آبى فرو مى‌فرستد، كه به وسيله آن، زمين را پس از مرگش زنده مى‌گرداند. در اين [امر هم‌] براى مردمى كه تعقل مى‌كنند، قطعاً نشانه‌هايى است.

و از نشانه‌هاى قدرت اوست كه برق را به قصد بيم و اميد، به شما مى‌نماياند. و از آسمان باران مى‌فرستد تا زمين مرده را بدان زنده سازد. در اين عبرتهايى است براى كسانى كه به عقل درمى‌يابند.

و از آیات او این است که برق و رعد را به شما نشان می‌دهد که هم مایه ترس و هم امید است (ترس از صاعقه، و امید به نزول باران)، و از آسمان آبی فرو می‌فرستد که زمین را بعد از مردنش بوسیله آن زنده می‌کند؛ در این نشانه‌هایی است برای جمعیّتی که می‌اندیشند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

And of His signs is that He shows you the lightning, arousing fear and hope, and He sends down water from the sky, and with it revives the earth after its death. There are indeed signs in that for people who exercise their reason.

And one of His signs is that He shows you the lightning for fear and for hope, and sends down water from the clouds then gives life therewith to the earth after its death; most surely there are signs in this for a people who understand

And of His signs is this: He showeth you the lightning for a fear and for a hope, and sendeth down water from the sky, and thereby quickeneth the earth after her death. Lo! herein indeed are portents for folk who understand.

And among His Signs, He shows you the lightning, by way both of fear and of hope, and He sends down rain from the sky and with it gives life to the earth after it is dead: verily in that are Signs for those who are wise.

معانی کلمات آیه

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ مِنْ آياتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ «24»

و از نشانه‌هاى الهى آن است كه برق (آسمان) را كه مايه‌ى بيم و اميد است به شما نشان مى‌دهد و از آسمان، آبى مى‌فرستد كه زمين را بعد از مردنش زنده مى‌كند، همانا در اين امر براى گروهى كه مى‌انديشند نشانه‌هايى قطعى است.

نکته ها

در اين آيه و آيات قبل، چهار تعبير به چشم مى‌خورد: «يَتَفَكَّرُونَ»، «لِلْعالِمِينَ»، «يَسْمَعُونَ» و «يَعْقِلُونَ».

براى عملى شدن اين چهار تعبير، چهار مرحله‌ى طبيعى بيان شده است:

1. انسان در آغاز، فكر مى‌كند. «يَتَفَكَّرُونَ»

2. سپس مى‌فهمد و عالم مى‌شود. «لِلْعالِمِينَ»

جلد 7 - صفحه 192

3. كسى‌كه آگاه شد، حرف‌ها را با دقّت گوش مى‌دهد و نكته سنجى مى‌كند. «يَسْمَعُونَ»

4. در اثر شنيدن عميق، به تعّقل و انديشيدن مى‌رسد. «يَعْقِلُونَ»

پیام ها

1- بيم و اميد، در كنار هم سازنده است. «خَوْفاً وَ طَمَعاً»

2- برقِ آسمان، بارش و سبز شدن زمين تصادفى نيست، بلكه بر اساس يك برنامه‌ى دقيق و حساب شده است. الْبَرْقَ‌ ... يُنَزِّلُ‌ ... فَيُحْيِي‌

3- نظام آفرينش، بر اساس اسباب و علل پايه ريزى شده است. «فَيُحْيِي بِهِ»

4- پائيز و بهار، ريزش و رويش گياهان، از نشانه‌هاى قدرت خداوند در آفرينش است. «فَيُحْيِي بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها»

5- خداشناسى بايد بر اساس علم و فكر و تعقّل باشد. «لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه