آیه 12 سوره حج
| <<11 | آیه 12 سوره حج | 13>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
(این کافر نگونبخت) خدا را رها کرده و چیزی را میخواند (و میپرستد) که هیچ نفع و ضرری به حال او ندارد، و این حقا همان گمراهی دور (از هر سعادت) است.
چیزی را به جای خدا می پرستند که نه زیانی به آنان می رساند و نه سودی به آنان می دهد؛ این است همان گمراهی بسیار دور.
به جاى خدا چيزى را مىخواند كه نه زيانى به او مىرساند و نه سودش مىدهد. اين است همان گمراهى دور و دراز.
سواى خدا كسى را مىخواند كه نه زيانى به او مىرساند و نه سودى، و اين گمراهيى است بىانتها.
او جز خدا کسی را میخواند که نه زیانی به او میرساند، و نه سودی؛ این همان گمراهی بسیار عمیق است.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«یَدْعُو»: به فریاد میخواند. عبادت میکند. در رسمالخطّ قرآنی الف زائدی به دنبال دارد.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
يَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ «12»
او غير از خداوند چيزى را مىخواند كه نه زيانى به او مىرساند و نه سودى، اين است همان انحراف دور و عميق.
يَدْعُوا لَمَنْ ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ لَبِئْسَ الْمَوْلى وَ لَبِئْسَ الْعَشِيرُ «13»
بلكه كسى را مىخواند كه ضررش از نفعش بيشتر است، چه مولا و سرپرست بدى و چه همدم زشتى.
پیام ها
1- تمام سود و زيانها به دست خداست و غير او هيچ نقشى ندارد. «دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ»
2- شرك و دلبستگى به غير خدا، بزرگترين انحراف است. دُونِ اللَّهِ ... هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ
3- شرك، پايگاه عقلى و منطقى ندارد. «دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ» زيرا پرستش، يا براى رسيدن به سودى است و يا جلوگيرى از شرّى، كه بتها هيچ كدام را ندارند.
جلد 6 - صفحه 24
4- شرك، به تمامى انواعش (معبودهاى عاقل و بى عقل) محكوم است. (يكبار در كنار كلمه «يَدْعُوا»، حرف «ما» آمد كه براى موجودات بىشعور است و يكبار در كنار جمله «يَدْعُوا»، حرف «مِنْ» آمد كه براى معبودهاى با شعور از قبيل انسان، ملائكه و اجنّه مىباشد.
5- به خاطر منافع زودگذر دنيا، ضرر دائمى آخرت را نخريم. «ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ»
6- ضرر طاغوتها براى مردم بيش از چيزى است كه به آنان مىدهند. «ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ»
7- با كسى كه تورا از خداوند باز مىدارد و به سوى خود دعوت مىكند معاشرت مكن و او را سرپرست و رهبر خود قرار مده. «لَبِئْسَ الْمَوْلى»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
