آیه 112 سوره انبیاء
| <<111 | آیه 112 سوره انبیاء | 112>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
رسول گفت: الها، تو به حق (میان ما) حکم کن، و پروردگار ما همان خدای مهربان است و بر ابطال آنچه شما بر خلاف حق میگویید تنها از او یاری باید خواست.
[پیامبر] گفت: پروردگارا! [میان ما و مشرکان] به حق داوری کن و پروردگار ما مهربان است و [مؤمنان] بر خلاف واقعیتی که [شما مشرکان درباره پیروزی خود وشکست ما] وصف می کنید، از او یاری می خواهند.
گفت: «پروردگارا، [خودت] به حق داورى كن، و به رغم آنچه وصف مىكنيد، پروردگار ما همان بخشايشگر دستگير است.»
گفت: اى پروردگار من، به حق داورى كن. و پروردگار ما بخشاينده است و به رغم آنچه مىگوييد همه از او يارى مىجويند.
(و پیامبر) گفت: «پروردگارا! بحق داوری فرما (و این طغیانگران را کیفر ده)! و پروردگار ما (خداوند) رحمان است که در برابر نسبتهای ناروای شما، از او استمداد میطلبم!»
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
مستعان: عون: يارى. استعانت: يارى خواستن. «مستعان» اسم مفعول است (يارى خواسته شده).[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
قالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ «112»
(پيامبر) گفت: پروردگارا! (تو خود ميان ما) به حقّ داورى كن، و (اى كافران بدانيد كه) پروردگار همه ما خداوند رحمان است كه در برابر آنچه (از نسبتهاى ناروا كه او را) توصيف مىكنيد كمك خواسته مىشود.
جلد 5 - صفحه 509
نکته ها
آنچه در قرآن در موارد افترا بر خداوند آمده است، وصف خيالى مردم از خداوند است نه وصف حقّ و لذا مىخوانيم «وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ» «1» واى بر شما از توصيفى كه مىكنيد، و يا در جاى ديگر آمده است: «سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ» «2» خداوند بزودى كيفر وصف آنان را خواهد داد، و يا در اين آيه مىفرمايد: «الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ» از خداوند بر آنچه كه شما وصف مىكنيد كمك مىخواهم.
پیام ها
1- گاه لجاجتها به حدّى مىرسد كه پيامبر «رحمة للعالمين» را به گلايه و نفرين وامىدارد. «رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ- قالَ رَبِّ احْكُمْ»
2- در برابر لجاجت دشمنان، از خداوند كمك بگيريم. «وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ»
3- دعا را با كلمه «ربّ» آغاز كنيم. «رَبِّ احْكُمْ»
4- ربوبيّت و قضاوت با يكديگر رابطه نزديك دارند. «رَبِّ احْكُمْ»
5- عالم مطلقى كه همه چيز را مىداند، قضاوتش به حقّ است. «يَعْلَمُ الْجَهْرَ يَعْلَمُ ما تَكْتُمُونَ- رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ»
6- حتّى در مورد دشمنان نيز از حقّ تجاوز نكنيم و كيفر بيش از حقّ نخواهيم. «رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ»
(البتّه قضاوتها و احكام الهى هميشه بر حقّ است و اين ماهستيم كه بايد به مقدار حقّ راضى باشيم).
7- حتّى در هنگام نفرين و درخواست كيفر، باز هم رحمت را فراموش نكنيم تا روزنهى اميدى براى هميشه و نزد همگان باز بماند. «رَبُّنَا الرَّحْمنُ»
8- تهمتها و هرزهگوئىها، بىپاسخ نخواهد ماند. «الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ»
به ياد داشته باشيم كه حساب و كتاب در كار است، پس در ستايشها و انتقادها دقّت كنيم. «الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ»
«اللهم صلّ على محمّد و آل محمّد»
«1». انبياء، 18.
«2». انعام، 139.
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
