آیه 117 سوره بقره
| <<116 | آیه 117 سوره بقره | 118>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
ترجمه های فارسی
او آفریننده آسمانها و زمین است و چون اراده آفریدن چیزی کند، به محض آنکه گوید: موجود باش، موجود خواهد شد.
[بی سابقه ماده، مدت و نقشه] پدیدآورنده آسمان ها و زمین است. وهنگامی که فرمان به وجود آمدن چیزی را صادر کند فقط به آن می گوید: «باش». پس بی درنگ می باشد.
[او] پديد آورنده آسمانها و زمين [است]، و چون به كارى اراده فرمايد، فقط مىگويد: «[موجود] باش»؛ پس [فوراً موجود] مىشود.
آفريننده آسمانها و زمين است. چون اراده چيزى كند، مىگويد: موجود شو. و آن چيز موجود مىشود.
هستی بخش آسمانها و زمین اوست! و هنگامی که فرمان وجود چیزی را صادر کند، تنها میگوید: «موجود باش!» و آن، فوری موجود میشود.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
بديع: بدع و ابداع به معنى ايجاد ابتكارى است، بديع يعنى: آفريننده اى كه بدون سابقه و بدون تقليد از ديگران، آفريده است.
قضى: در اصل به معنى فيصله دادن و در آيه به معنى اراده است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
«117» بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
پديد آورنده آسمانها وزمين اوست وهنگامى كه فرمان (وجود) چيزى را صادر كند، فقط مىگويد: باش! پس (فوراً) موجود مىشود.
«1». توبه، 30.
«2». توبه، 30.
«3». نحل، 57.
جلد 1 - صفحه 189
نکته ها
او نه تنها مالك همهى موجودات است، بلكه خالق آنها نيز هست، آن هم بطور بديع و بدون نقشه قبلى. پس او چه نيازى به فرزند دارد؟!
هرگاه وجود چيزى را اراده كند، به او مىگويد: باش! وفوراً خلق مىشود.
به تعبير امام رضا عليه السلام: «فارادة الله الفعل لا غير ذلك يقول له كن فيكون بلا لفظ و لا نطق و لا همة و لا تفكر» خداوند در كار خويش حتّى نيازمند گفتن كلمه «كُن» نيست، ارادهى او همان و آفريدن همان. «1»
در اين چند آيه، با قدرت الهى آشنا شديم:
- «لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ» مشرق و مغرب براى اوست.
- «لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» آسمانها وزمين براى اوست.
- «كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ» همه براى او متواضع وفرمان بردار هستند.
- «بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» پديد آورنده ابتكارى آسمانها وزمين اوست.
- «كُنْ فَيَكُونُ» به فرمان او هر چيز موجود مىشود.
همانگونه كه خداوند در يك آن مىآفريند، در مقام قهّاريّت نيز مىتواند در يك آن همه چيز را از بين ببرد. چنانكه در آيه 19 سوره ابراهيم مىفرمايد: «إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَ يَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ»
ايمان به چنين قدرتى، كه وجود و عدم همه چيز بدست اوست، به انسان توانايى فوقالعاده مىدهد و او را از يأس و نااميدى باز مىدارد.
پیام ها
1- آفرينش خداوند، همواره بديع وابتكارى است. «بَدِيعُ»
2- خداوند مىتواند در يك لحظه همه هستى را بيافريند؛ «كُنْ فَيَكُونُ» هرچند حكمتش اقتضا مىكند كه سلسله علل در كار باشد وبه تدريج خلق شوند.
«1». كافى، ج 1، ص 109.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 190
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
