ضیایی اردوبادی

این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)

«ضیایی اردوبادی» (وفات ۹۲۷ ق)، شاعر ایرانی در قرن ۱۰ قمری، متخلّص به «ضیایى» است.

اردوبادی از سخن‌سرایان آذربایجان و از معاصران سلطان حسین بایقرا و یعقوب میرزاى آق‌قویونلو بود. او براى تحصیل به هرات رفت و در آنجا مورد توجه امیر علیشیر نوایی قرار گرفت.

ضیایى به دقت ذهن و حدّت فهم شهرت یافت و اکثر قصایدش در لُغز و معما است. وى در اواخر دوره‌ى گورکانیان به تبریز بازگشت و در ۹۰۲ قمری قصیده ‌اى در جلوس احمد بیگ بن اغورلو محمد بن اوزون حسن، پادشاه آق‌قویونلو گفت.

ضیایی اردوبادی در سال ۹۲۷ قمری درگذشت و در تبریز مدفون شد. در تذکره «مجالس النفائس» شرح حال او تحت عنوان «ضیاى تبریزى» آورده شده است.

منابع

اثرآفرینان، انجمن مفاخر فرهنگی، ج۴، ص۷۶.

شعر فارسی
	شعرشناسی	* شعر * علم عروض * قافیه * تخلص * دیوان * مصراع * بیت * مقفا * قالب * مطلع * تغزل * بحور شعری
	قالب‌های شعر	مثنوی قصیده * غزل * مسمط * مستزاد * ترجیع‌بند * ترکیب‌بند * قطعه * رباعی
	سبک‌های شعر فارسی	* سبک خراسانی * سبک عراقی * سبک هندی * سبک بازگشت ادبی * شعر نو
	شاعران پارسی گو:	همهقرن 4 قرن 5 * قرن 6 * قرن 7 * قرن 8 * قرن 9 * قرن 10 * قرن 11 * قرن 12 * قرن 13 * قرن 14