آیه 30 سوره یس

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۳۷ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

مشاهده آیه در سوره


<<29 آیه 30 سوره یس 31>>
سوره : سوره یس (36)
جزء : 23
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

وای بر حال این بندگان (گمراه لجوج) که هیچ رسولی برای هدایت آنها نیامد جز آنکه او را به تمسخر و استهزا گرفتند.

ای دریغ و افسوس بر این بندگان که هیچ پیامبری برای هدایتشان نمی آمد مگر اینکه او را مسخره می کردند!

دريغا بر اين بندگان! هيچ فرستاده‌اى بر آنان نيامد مگر آنكه او را ريشخند مى‌كردند.

اى دريغ بر اين بندگان. هيچ پيامبرى بر آنها مبعوث نشد مگر آنكه مسخره‌اش كردند.

افسوس بر این بندگان که هیچ پیامبری برای هدایت آنان نیامد مگر اینکه او را استهزا می‌کردند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

How regrettable of the servants! There did not come to them any apostle but that they used to deride him.

Alas for the servants! there comes not to them an apostle but they mock at him.

Ah, the anguish for the bondmen! Never came there unto them a messenger but they did mock him!

Ah! Alas for (My) Servants! There comes not a messenger to them but they mock him!

معانی کلمات آیه

  • حسرة: حسر در اصل به معنى كشف و انكشاف است «حسر العمامة عن راسه»: عمامه را از سرش كنار كرد. حسرت به معنى اندوه و غصّه است.[۱]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ «30»

اى دريغ بر بندگان! كه هيچ پيامبرى بر آنان نيامد مگر آن كه او را به استهزا گرفتند.

پیام ها

1- انسانى كه با موضع‌گيرى حقّ، مى‌تواند فريادگر حقّ باشد و با پيروى از انبيا سعادتمند شود، «جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ» چگونه با لجاجت خود را مورد قهر قرار مى‌دهد؟ يا حَسْرَةً ...

2- لجاجت، كور كردن زمينه‌هاى رشد و قرب و مقدّمه‌ى حسرت‌هاست. «يا حَسْرَةً»

3- آگاهى از حوادث تلخ تاريخ، انسان را بيمه مى‌كند. يا حَسْرَةً ... ما يَأْتِيهِمْ‌

4- استهزاى انبيا، شيوه دائمى كفّار در طول تاريخ بوده است. «كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ»

5- تمام انبيا مورد استهزا قرار گرفتند. «مِنْ رَسُولٍ» (پس مبلّغان دينى در انتظار زخم زبان ديگران باشند.)



پانویس

  1. تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج9، ص69

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه