خلفای نخستین: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | [[شیعه]] معتقد است که [[خلافت]] و [[امامت]] | + | [[شیعه]] معتقد است که [[خلافت]] و [[امامت]] مسلمین، یک مقام عادى نیست، بلکه یک منصب الهى و آسمانى است که با تعیین مردم حتى [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) واقع نمیشود، بلکه باید [[خلیفه]] و [[امام]]، شخص [[معصوم|معصومى]] باشد که به احتیاجات [[بشر]] دانا و بصیر باشد و چنین شخصى با تعیین [[الله|خداوند]] مشخص مىگردد. و پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در این خصوص در واقعه [[غدیر خم]] - که چند ماه قبل از وفات ایشان بود - به دستور خداوند از مردم براى [[امام علی علیه السلام|على ابن ابیطالب]] علیهالسلام [[بیعت]] گرفت. |
| − | + | اما علیرغم این تعیین الهی، بلافاصله پس از [[رحلت پیامبر اسلام|رحلت پیامبر]] صلی الله علیه وآله و در حالی که [[اهل بیت]] علیهمالسلام و عده اى از [[صحابی|صحابه]] ممتاز، سرگرم [[تجهیز میت|تجهیز]] پیکر شریف پیامبر بودند، عده دیگرى از مسلمانان - از هر دو گروه [[انصار]] و [[مهاجرین]] - در محلى به نام «[[واقعه سقیفه بنی ساعده|سقیفه بنىساعده]]» جمع شدند و بدون توجه به تعیین الهی، پیرامون تعیین جانشین پیغمبر به مذاکره و [[جدال و مراء|جدال]] پرداختند و نهایتاً [[ابوبکر]] را به جانشینی پیامبر تعیین نمودند. | |
| − | تعیین ابوبکر موجب شد که تصدی خلافت در طول سه دهه پس از وفات پیامبر اکرم صلی الله علیه | + | تعیین ابوبکر موجب شد که تصدی خلافت در طول سه دهه پس از وفات پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله -یعنی از سال ۱۱ تا سال ۴۰ هجری- چنین رقم بخورد: |
| − | + | *[[ابوبکر]]، ۱۱-۱۳ هـ.ق؛ | |
| − | + | *[[عمر بن خطاب ]]، ۱۳-۲۳ هـ.ق؛ | |
| − | + | *[[عثمان بن عفان]]، ۲۳-۳۵ هـ.ق؛ | |
| − | + | *[[امام على]] (علیهالسلام)، ۳۵-۴۰ هـ.ق. | |
| − | + | عمر بن خطاب توسط ابوبکر، و عثمان نیز توسط [[شورای شش نفره خلافت|شورای شش نفری]] -که عمر تعیین نموده بود و دستورالعمل خاصی برایش تعیین نموده بود- تنها با نیمی از آراء به خلافت تعیین گردید. | |
| − | از آنجا که این | + | از آنجا که این دوره، با توجه به نزدیکی آن به دوران حضور [[پیامبر]] صلی الله علیه وآله و حضور فعال [[صحابه]] پیامبر در صحنههای اجتماعی در مقایسه با دورههای پس از آن، به [[سنت]] پیامبر نزدیک تر مینمود و نیز خلافت همچون دورههای بعدی صورت موروثی نیافته بود، به همین جهت [[اهل سنت]] این چهار خلیفه را بعدها «خلفای راشدین» نام نهادند. |
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * [http://www.hawzah.net/FA/ArticleView.html?ArticleID=3935 خلفای | + | *[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی (کتاب)|دایرةالمعارف بزرگ اسلامی]]، مدخل "اسلام"، ابوالقاسم گرجی، تهران، ۱۳۶۷، ج۸، ص۴۰۲ـ۴۰۰. |
| − | + | *[http://www.hawzah.net/FA/ArticleView.html?ArticleID=3935 "خلفای راشدین"، سایت حوزه]. | |
| − | * [[شیعه در اسلام]]، [[علامه طباطبائی]] | + | *[[شیعه در اسلام]]، [[علامه طباطبائی|علامه طباطبایی]]. |
[[رده:تاریخ اسلام]] | [[رده:تاریخ اسلام]] | ||
[[رده:خلفای نخستین]] | [[رده:خلفای نخستین]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۳
شیعه معتقد است که خلافت و امامت مسلمین، یک مقام عادى نیست، بلکه یک منصب الهى و آسمانى است که با تعیین مردم حتى پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) واقع نمیشود، بلکه باید خلیفه و امام، شخص معصومى باشد که به احتیاجات بشر دانا و بصیر باشد و چنین شخصى با تعیین خداوند مشخص مىگردد. و پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در این خصوص در واقعه غدیر خم - که چند ماه قبل از وفات ایشان بود - به دستور خداوند از مردم براى على ابن ابیطالب علیهالسلام بیعت گرفت.
اما علیرغم این تعیین الهی، بلافاصله پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه وآله و در حالی که اهل بیت علیهمالسلام و عده اى از صحابه ممتاز، سرگرم تجهیز پیکر شریف پیامبر بودند، عده دیگرى از مسلمانان - از هر دو گروه انصار و مهاجرین - در محلى به نام «سقیفه بنىساعده» جمع شدند و بدون توجه به تعیین الهی، پیرامون تعیین جانشین پیغمبر به مذاکره و جدال پرداختند و نهایتاً ابوبکر را به جانشینی پیامبر تعیین نمودند.
تعیین ابوبکر موجب شد که تصدی خلافت در طول سه دهه پس از وفات پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله -یعنی از سال ۱۱ تا سال ۴۰ هجری- چنین رقم بخورد:
- ابوبکر، ۱۱-۱۳ هـ.ق؛
- عمر بن خطاب ، ۱۳-۲۳ هـ.ق؛
- عثمان بن عفان، ۲۳-۳۵ هـ.ق؛
- امام على (علیهالسلام)، ۳۵-۴۰ هـ.ق.
عمر بن خطاب توسط ابوبکر، و عثمان نیز توسط شورای شش نفری -که عمر تعیین نموده بود و دستورالعمل خاصی برایش تعیین نموده بود- تنها با نیمی از آراء به خلافت تعیین گردید.
از آنجا که این دوره، با توجه به نزدیکی آن به دوران حضور پیامبر صلی الله علیه وآله و حضور فعال صحابه پیامبر در صحنههای اجتماعی در مقایسه با دورههای پس از آن، به سنت پیامبر نزدیک تر مینمود و نیز خلافت همچون دورههای بعدی صورت موروثی نیافته بود، به همین جهت اهل سنت این چهار خلیفه را بعدها «خلفای راشدین» نام نهادند.
منابع
- دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل "اسلام"، ابوالقاسم گرجی، تهران، ۱۳۶۷، ج۸، ص۴۰۲ـ۴۰۰.
- "خلفای راشدین"، سایت حوزه.
- شیعه در اسلام، علامه طباطبایی.
