هشام بن عبدالملک: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | «هشام بن عبدالملک» دهمین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] در [[شعبان]] سال ۱۰۵ قمرى پس از [[مرگ]] برادرش [[یزید بن عبدالملک|یزید بن عبدالملک]] به منصب [[خلافت]] و حکومت دست یافت. [[امام باقر]] علیهالسلام به دسیسه و دستور هشام در [[مدینه]] به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید. | + | '''«هشام بن عبدالملک»''' (م ۱۲۵ ق) دهمین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] است، که در [[شعبان]] سال ۱۰۵ قمرى پس از [[مرگ]] برادرش [[یزید بن عبدالملک|یزید بن عبدالملک]] به منصب [[خلافت]] و حکومت دست یافت. [[امام باقر]] علیهالسلام به دسیسه و دستور هشام در [[مدینه]] به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید. |
== دوران خلافت == | == دوران خلافت == | ||
| − | + | هشام بن عبدالملک حاکمى [[جاه طلبی|جاهطلب]] و تنگنظر بود و براى ارضاى هواهاى نفسانى خویش بسیارى از شهرها، اقوام و ملت ها را مورد تاخت و تاز سپاهیان جنایتکار خویش قرار داد و تعداد بسیارى از مسلمانان و غیرمسلمانان را با بهانههایى غیرمنطقى و غیراخلاقى از میان برد. [[ابن واضح یعقوبی]]، مورخ نامدار [[اهل سنت]] درباره شخصیت اخلاقى و ویژگى هاى رفتارى وى نوشته است: «و کان هشام من أحزم بنى امیه و أرجلهم، و کان بخیلاً، حسوداً، فظّاً، غلیظاً، ظلوماً، شدید القسوة، بعید الرحمة، طویل اللسان»؛<ref> تاریخ الیعقوبى، ج ۲، ص ۳۲۸.</ref> هشام از افراد برجسته و از مردان نامور [[بنى امیه]] بود. او مردى بخیل، حسود، خشن، سختگیر، ستمگر، سنگدل، بى رحم و دراز زبان بود. | |
هشام بن عبدالملک با [[اهل بیت]] علیهمالسلام و [[علویان]] نیز، [[کینه|کینه]] و دشمنى دیرینه اى داشت و اسباب سختى و آزار آنان را فراهم مى کرد و دست حاکمان و عاملان خویش در [[حجاز]] و [[عراق]] را در اعمال فشار و سخت گیرى آنان، باز مى گذاشت. | هشام بن عبدالملک با [[اهل بیت]] علیهمالسلام و [[علویان]] نیز، [[کینه|کینه]] و دشمنى دیرینه اى داشت و اسباب سختى و آزار آنان را فراهم مى کرد و دست حاکمان و عاملان خویش در [[حجاز]] و [[عراق]] را در اعمال فشار و سخت گیرى آنان، باز مى گذاشت. | ||
| − | امام پنجم [[شیعیان]]، حضرت [[امام باقر]] علیهالسلام از سوى این خلیفه نابکار، سختى ها و فشارهاى زیادى را تحمل نمود و سرانجام در سال ۱۱۴ قمرى به دسیسه و دستور هشام و توسط ابراهیم بن ولید بن | + | امام پنجم [[شیعیان]]، حضرت [[امام باقر]] علیهالسلام از سوى این خلیفه نابکار، سختى ها و فشارهاى زیادى را تحمل نمود و سرانجام در سال ۱۱۴ قمرى به دسیسه و دستور هشام و توسط [[ابراهیم بن ولید بن عبدالملک]] -عامل خلیفه در [[مدینه]]-، به [[شهادت امام باقر علیه السلام|شهادت]] رسید.<ref> منتهى الآمال، ج ۲، ص ۱۱۸؛ روزشمار تاریخ اسلام (ماه صفر)، ص ۶۴.</ref> |
به خاطر طولانى بودن خلافت هشام، رویدادهاى فراوانى در عصر وى به ثبت و ضبط رسید و در منابع تاریخى ذکر شد. از جمله بیمارى طاعون در میان مسلمانان شایع شد و تعداد بى شمارى از مردم و حیوانات آنان را از میان برد.<ref> تاریخ الیعقوبى، ج ۲، ص ۳۲۸.</ref> | به خاطر طولانى بودن خلافت هشام، رویدادهاى فراوانى در عصر وى به ثبت و ضبط رسید و در منابع تاریخى ذکر شد. از جمله بیمارى طاعون در میان مسلمانان شایع شد و تعداد بى شمارى از مردم و حیوانات آنان را از میان برد.<ref> تاریخ الیعقوبى، ج ۲، ص ۳۲۸.</ref> | ||
== وفات == | == وفات == | ||
| − | + | هشام بن عبدالملک، به روایت [[ابن واضح یعقوبی|یعقوبى]] پس از حدود ۱۹ سال حکومت در نهم [[ربیع الاول]]، و به روایت [[ابن اعثم کوفی|ابن اعثم]] در ششم ربیع الاول و به روایت [[عزالدین ابن اثیر|ابن اثیر]] در ششم [[ربیع الثانی]] سال ۱۲۵ قمرى -در ۵۳ سالگى یا در ۶۱ سالگى- به هلاکت رسید. | |
| − | مأموران ولید، | + | پس از هشام، برادرزادهاش [[ولید بن یزید بن عبدالملک]] به [[خلافت]] رسید. مأموران ولید، خزانه هاى حکومتى و دارایى هاى دربار را تصاحب کرده و از هزینه کردن مخارج [[کفن]] و [[دفن]] هشام، جلوگیرى نمودند. بدین جهت، بدن هشام بدون کفن ماند و کسى حاضر به کفن دادن وى نشد، تا این که یکى از غلامان وى، کفنى تهیه کرد و بدنش را با آن پوشاند. سپس بدن وى را در رصافه [[شام]] در همان شهرى که در آن به هلاکت رسید به خاک سپردند.<ref> تاریخ الیعقوبى، ج ۲، ص ۳۲۸؛ الفتوح، ابن اعثم، ج ۸، ص ۱۲۹؛ الکامل فى التاریخ، ابن اثیر، ج ۵، ص ۲۶۱.</ref> |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references /> | <references /> | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * سید تقى واردى، | + | * روزشمار تاریخ اسلام، سید تقى واردى، جلد سوم، ماه ربیع الاول. |
[[رده:بنی امیه]] | [[رده:بنی امیه]] | ||
[[رده:خلفای اموی]] | [[رده:خلفای اموی]] | ||
| + | [[رده:دشمنان اهل البیت علیهم السلام]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۳۱
«هشام بن عبدالملک» (م ۱۲۵ ق) دهمین خلیفه اموى است، که در شعبان سال ۱۰۵ قمرى پس از مرگ برادرش یزید بن عبدالملک به منصب خلافت و حکومت دست یافت. امام باقر علیهالسلام به دسیسه و دستور هشام در مدینه به شهادت رسید.
محتویات
دوران خلافت
هشام بن عبدالملک حاکمى جاهطلب و تنگنظر بود و براى ارضاى هواهاى نفسانى خویش بسیارى از شهرها، اقوام و ملت ها را مورد تاخت و تاز سپاهیان جنایتکار خویش قرار داد و تعداد بسیارى از مسلمانان و غیرمسلمانان را با بهانههایى غیرمنطقى و غیراخلاقى از میان برد. ابن واضح یعقوبی، مورخ نامدار اهل سنت درباره شخصیت اخلاقى و ویژگى هاى رفتارى وى نوشته است: «و کان هشام من أحزم بنى امیه و أرجلهم، و کان بخیلاً، حسوداً، فظّاً، غلیظاً، ظلوماً، شدید القسوة، بعید الرحمة، طویل اللسان»؛[۱] هشام از افراد برجسته و از مردان نامور بنى امیه بود. او مردى بخیل، حسود، خشن، سختگیر، ستمگر، سنگدل، بى رحم و دراز زبان بود.
هشام بن عبدالملک با اهل بیت علیهمالسلام و علویان نیز، کینه و دشمنى دیرینه اى داشت و اسباب سختى و آزار آنان را فراهم مى کرد و دست حاکمان و عاملان خویش در حجاز و عراق را در اعمال فشار و سخت گیرى آنان، باز مى گذاشت.
امام پنجم شیعیان، حضرت امام باقر علیهالسلام از سوى این خلیفه نابکار، سختى ها و فشارهاى زیادى را تحمل نمود و سرانجام در سال ۱۱۴ قمرى به دسیسه و دستور هشام و توسط ابراهیم بن ولید بن عبدالملک -عامل خلیفه در مدینه-، به شهادت رسید.[۲]
به خاطر طولانى بودن خلافت هشام، رویدادهاى فراوانى در عصر وى به ثبت و ضبط رسید و در منابع تاریخى ذکر شد. از جمله بیمارى طاعون در میان مسلمانان شایع شد و تعداد بى شمارى از مردم و حیوانات آنان را از میان برد.[۳]
وفات
هشام بن عبدالملک، به روایت یعقوبى پس از حدود ۱۹ سال حکومت در نهم ربیع الاول، و به روایت ابن اعثم در ششم ربیع الاول و به روایت ابن اثیر در ششم ربیع الثانی سال ۱۲۵ قمرى -در ۵۳ سالگى یا در ۶۱ سالگى- به هلاکت رسید.
پس از هشام، برادرزادهاش ولید بن یزید بن عبدالملک به خلافت رسید. مأموران ولید، خزانه هاى حکومتى و دارایى هاى دربار را تصاحب کرده و از هزینه کردن مخارج کفن و دفن هشام، جلوگیرى نمودند. بدین جهت، بدن هشام بدون کفن ماند و کسى حاضر به کفن دادن وى نشد، تا این که یکى از غلامان وى، کفنى تهیه کرد و بدنش را با آن پوشاند. سپس بدن وى را در رصافه شام در همان شهرى که در آن به هلاکت رسید به خاک سپردند.[۴]
پانویس
منابع
- روزشمار تاریخ اسلام، سید تقى واردى، جلد سوم، ماه ربیع الاول.
