زباله: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}} | {{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}} | ||
| − | ''' | + | '''«زُباله»'''، به معناى محلى که آب را در خود نگه مىدارد و محل پر آب است. زباله روستایى آباد و مسکونى حد فاصل راه [[مکه]] تا [[کوفه]] - بین دو منزل «[[ثعلبیه]]» و «[[واقصه]]» - بوده که طوایفى از [[قبيله بنى اسد|بنى اسد]] در آنجا مىزیستند. در آن محل قلعه و مسجدى مربوط به بنى اسد بود. محل به نام زباله بنت مسعر شهرت یافته است.<ref>مقتل الحسین، مقرم، ص ۲۱۳؛ الحسین فی طریقه الى الشهادة، ص ۸۷.</ref> |
| − | [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] (علیه السلام) در راه [[کوفه]] در این منزلگاه توقف نمود و در همین منزلگاه بود که خبر شهادت «[[عبدالله بن يقطر|عبدالله بن یقطر]]» را شنید. او فرستاده [[سیدالشهدا]] (علیه السلام) به سوى کوفیان و [[مسلم بن عقیل|حضرت مسلم]] بود که همزمان با شهادت مسلم و [[هانی بن عروه|هانى]]، شهید شد. | + | [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] (علیه السلام) در راه [[کوفه]] در این منزلگاه توقف نمود و در همین منزلگاه بود که خبر شهادت «[[عبدالله بن يقطر|عبدالله بن یقطر]]» - برادر [[رضاع|رضاعی]] خود - را شنید. او فرستاده [[سیدالشهدا]] (علیه السلام) به سوى کوفیان و [[مسلم بن عقیل|حضرت مسلم]] بود که همزمان با شهادت مسلم و [[هانی بن عروه|هانى]]، شهید شد. |
| − | امام | + | طبق نقل [[محمد بن جریر طبری|طبری]]، چون امام حسین(ع) به منزل «زباله» رسید، فرستادهی [[محمد بن اشعث]] و [[عمر بن سعد]] به خدمت امام حسین(ع) رسید و پیام [[مسلم بن عقیل|مسلم]] را که به عنوان [[وصیت]] از ایشان خواسته بود که بنویسند و برای امام(ع) ببرند، تقدیم امام(ع) نمود. امام(ع) نامه را خواند و صحّت خبر شهادت مسلم و هانی را دریافت، و سخت آزرده خاطر گردید.<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۲۸۱. </ref> به گزارش [[ابوحنیفه دینوری]]، خبر شهادت [[قیس بن مسهر صیداوی|قیس بن مسهر]] (پیک اعزامى امام به کوفه) نیز در همین منزل به اطلاع امام(ع) رسید.<ref>دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۴۷. </ref> امام از شنیدن این اخبار گریست و فرمود: «اللهم اجعل لنا ولشیعتنا عندک منزلا کریما و اجمع بیننا و بینهم فی مستقر رحمتک انک علی کل شیء قدیر». |
| − | به گفته برخى مورخان جمعى از آن لحظه به | + | آنگاه امام اوضاع کوفه را براى همراهان تشریح کرد و از بى وفایى و سست عهدى کوفیان گفت، سپس [[بیعت|بیعت]] خویش را از همراهان برداشت و فرمود: هر کس مىخواهد، برگردد و از ما حقی بر گردنش نیست؛ پیروانمان ما را خوار ساختند و تنها گذاشتند. |
| + | |||
| + | به گفته برخى مورخان جمعى از آن لحظه به بعد، از چپ و راست متفرق شدند و تنها همان ها که از [[مدینه]] همراه بودند و کمی دیگر از مردم که در بین راه ملحق شده بودند، بماندند.<ref>طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۰۰. </ref> امام صبح فردا به یارانش فرمود تا آب همراه بردارند و راه را به سوى کوفه ادامه دهند. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
| سطر ۱۳: | سطر ۱۵: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | *[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، نشر معروف. |
| + | *"زباله"، دائرةالمعارف طهور. | ||
| + | *"منازل امام حسین(ع) از مکه تا کربلا"، سيد علیاكبر حسينی، سایت پژوهه. | ||
| + | *مقتل جامع سیدالشهداء، مهدی پیشوایی، ج۱، ص۶۵۳-۶۵۶. | ||
[[رده:منزلگاه های قافله کربلا]] | [[رده:منزلگاه های قافله کربلا]] | ||
{{الگو:واقعه عاشورا}} | {{الگو:واقعه عاشورا}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۵
«زُباله»، به معناى محلى که آب را در خود نگه مىدارد و محل پر آب است. زباله روستایى آباد و مسکونى حد فاصل راه مکه تا کوفه - بین دو منزل «ثعلبیه» و «واقصه» - بوده که طوایفى از بنى اسد در آنجا مىزیستند. در آن محل قلعه و مسجدى مربوط به بنى اسد بود. محل به نام زباله بنت مسعر شهرت یافته است.[۱]
امام حسین (علیه السلام) در راه کوفه در این منزلگاه توقف نمود و در همین منزلگاه بود که خبر شهادت «عبدالله بن یقطر» - برادر رضاعی خود - را شنید. او فرستاده سیدالشهدا (علیه السلام) به سوى کوفیان و حضرت مسلم بود که همزمان با شهادت مسلم و هانى، شهید شد.
طبق نقل طبری، چون امام حسین(ع) به منزل «زباله» رسید، فرستادهی محمد بن اشعث و عمر بن سعد به خدمت امام حسین(ع) رسید و پیام مسلم را که به عنوان وصیت از ایشان خواسته بود که بنویسند و برای امام(ع) ببرند، تقدیم امام(ع) نمود. امام(ع) نامه را خواند و صحّت خبر شهادت مسلم و هانی را دریافت، و سخت آزرده خاطر گردید.[۲] به گزارش ابوحنیفه دینوری، خبر شهادت قیس بن مسهر (پیک اعزامى امام به کوفه) نیز در همین منزل به اطلاع امام(ع) رسید.[۳] امام از شنیدن این اخبار گریست و فرمود: «اللهم اجعل لنا ولشیعتنا عندک منزلا کریما و اجمع بیننا و بینهم فی مستقر رحمتک انک علی کل شیء قدیر».
آنگاه امام اوضاع کوفه را براى همراهان تشریح کرد و از بى وفایى و سست عهدى کوفیان گفت، سپس بیعت خویش را از همراهان برداشت و فرمود: هر کس مىخواهد، برگردد و از ما حقی بر گردنش نیست؛ پیروانمان ما را خوار ساختند و تنها گذاشتند.
به گفته برخى مورخان جمعى از آن لحظه به بعد، از چپ و راست متفرق شدند و تنها همان ها که از مدینه همراه بودند و کمی دیگر از مردم که در بین راه ملحق شده بودند، بماندند.[۴] امام صبح فردا به یارانش فرمود تا آب همراه بردارند و راه را به سوى کوفه ادامه دهند.
پانویس
منابع
- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
- "زباله"، دائرةالمعارف طهور.
- "منازل امام حسین(ع) از مکه تا کربلا"، سيد علیاكبر حسينی، سایت پژوهه.
- مقتل جامع سیدالشهداء، مهدی پیشوایی، ج۱، ص۶۵۳-۶۵۶.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابستهها | |||
