آیه 62 سوره فرقان
| <<61 | آیه 62 سوره فرقان | 63>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و او خدایی است که شب و روز را جانشین یکدیگر قرار داد برای آن کس که خواهد به شب یا روز متذکر (خدا) شود یا شکر او به جای آرد.
و اوست که برای کسی که بخواهد متذکّر [هوشیار حقایق] شود یا بخواهد سپاس گزاری کند، شب و روز را جانشین یکدیگر قرار داد.
و اوست كسى كه براى هر كس كه بخواهد عبرت گيرد يا بخواهد سپاسگزارى نمايد، شب و روز را جانشين يكديگر گردانيد.
و اوست كه شب و روز را براى كسانى كه مىخواهند عبرت گيرند يا شكرگزارى كنند از پى هم قرار داد.
و او همان کسی است که شب و روز را جانشین یکدیگر قرار داد برای کسی که بخواهد متذکّر شود یا شکرگزاری کند (و آنچه را در روز کوتاهی کرده در شب انجام دهد و به عکس).
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- خلفة: (بكسر اول): چيزى كه در پى ديگرى آيد. (پى در پى).[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً «62»
و اوست كه شب و روز را براى هر كس كه بخواهد عبرت گيرد يا بخواهد سپاسگزارى نمايد، جانشين يكديگر قرار داد.
نکته ها
كلمهى «خِلْفَةً» به معناى جايگزينى دو چيز به جاى يكديگر است. «1»
امام صادق عليه السلام فرمود: هر چه از نمازهاى نافلهى شب از تو فوت شد، مىتوانى در روز جبران كنى. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ ... «2»
درس توحيد گرفتن از نظام حاكم بر هستى، به اراده ما بستگى دارد. چه بسيارند كسانى كه عمر خود را به تحقيق درباره پديدهاى سپرى مىكنند، ولى چون اراده عبرت گرفتن ندارند، درسى از آن نمىگيرند. اينگونه افراد به آئينهفروشى مىمانند كه همواره در آئينه نگاه مىكند، ولى لباس خود را مرتّب نمىكند، در حالى كه ممكن است عابرى تنها با يك نگاهِ با توجّه، كجى يقهاش را صاف كند. پس تنها نگاه كافى نيست، ارادهى اصلاح نيز لازم است.
با اين سخن، پاسخ اين پرسش كه چرا بعضى دانشمندان علوم طبيعى با آنكه عمرى را در كنكاش در طبيعت گذراندهاند، خداشناس نيستند نيز مشخص شد، چون آنان به قصد شناخت خالق اقدامى نكردهاند. همچون نجّارى كه نردبانهاى زيادى ساخته، امّا خودش ارادهى بالا رفتن از آن را نداشته است.
پیام ها
1- اراده و خواست انسان، زمينهى رشد اوست. «لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ»
2- انسان موجودى داراى اختيار است. «لِمَنْ أَرادَ» 3- انسان، داراى فطرتى است كه با تذكّر بيدار مىشود. «يَذَّكَّرَ» (تذكّر در جايى
«1». مفردات راغب.
«2». تفسير كنزالدقائق.
جلد 6 - صفحه 278
بكار مىرود كه انسان از درون مطلبى را مىدانسته، ولى فراموش كرده است)
4- هم شناخت، اراده مىخواهد و هم عمل و شكر. ( «أَرادَ» تكرار شده است)
5- شب و روز، نعمتى شايستهى شكر و سپاسگزارى است. «أَرادَ شُكُوراً»
6- ياد خدا زمانى ارزش دارد كه بر اساس آگاهى و بصيرت باشد. «أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ»
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج7، ص300
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
