آیه 1 سوره نوح

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

مشاهده آیه در سوره


<<1 آیه 1 سوره نوح 2>>
سوره : سوره نوح (71)
جزء : 29
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

ما نوح را به سوی قومش (به رسالت) فرستادیم که قوم خود را (از قهر خدا) به اندرز و پند بترسان از آنکه بر آنان عذاب دردناک فرا رسد.

ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناکبه آنان رسد، بیم ده.

ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: «قومت را، پيش از آنكه عذابى دردناك به آنان رسد، هشدار ده.»

ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: قوم خود را پيش از آنكه عذابى دردآور بر سرشان فرودآيد، بيم ده.

ما نوح را به سوی قومش فرستادیم و گفتیم: «قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید!»

ترجمه های انگلیسی(English translations)

Indeed We sent Noah to his people, [saying,] ‘Warn your people before a painful punishment overtakes them.’

Surely We sent Nuh to his people, saying: Warn your people before there come upon them a painful chastisement.

Lo! We sent Noah unto his people (saying): Warn thy people ere the painful doom come unto them.

We sent Noah to his People (with the Command): "Do thou warn thy People before there comes to them a grievous Penalty."

معانی کلمات آیه

«عَذَابٌ أَلِیمٌ»: این عذاب دردناک ممکن است عذاب دنیا باشد یا عذاب آخرت، یا هر دو.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)


سوره نوح‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

به نام خداوند بخشنده مهربان‌

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «1» قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ «2» أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ «3»

همانا ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه قوم خود را قبل از آنكه عذابى دردآور به سراغشان بيايد هشدار بده. (نوح) گفت: اى قوم من! همانا من براى شما هشدار دهنده‌اى آشكارم. خدا را بپرستيد و از او پروا داشته باشيد و مرا اطاعت كنيد.

نکته ها

داستان حضرت نوح به طور تفصيل در سوره‌هاى اعراف، هود، مؤمنون، شعراء، قمر و نوح آمده و مفصل‌ترين آن در سوره هود از آيه 25 تا 49 است.

قوم نوح، نسبت گمراهى به آن حضرت دادند. «إِنَّا لَنَراكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ» «1» دائماً او را مسخره مى‌كردند. «كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا» «2» سبك مغز و ديوانه‌اش خواندند. «مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ» «3» امّا آن حضرت باز هم آنان را هدايت مى‌كرد.

بالاترين رسالت انبيا، دعوت به توحيد «أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ» اطاعت از رهبر آسمانى، «وَ أَطِيعُونِ» و رعايت تقواست. «و اتقوا»

«1». اعراف، 60.

«2». انبياء، 36.

«3». قمر، 9.

جلد 10 - صفحه 229

تبليغ بايد گام به گام باشد. حضرت نوح ابتدا به قوم خود هشدار داد «إِلى‌ قَوْمِهِ» ولى كم‌كم رسالت خود را به تمام مردم ابلاغ كرد و بعد از سرسختى به آنان نفرين كرد. «لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً» «1»

ويژگى‌هاى حضرت نوح عليه السلام در قرآن‌

- سلام مخصوص خداوند به او: «سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ» «2» خداوند به ابراهيم و موسى و هارون و الياس و بندگان صالحش سلام كرده، ولى در هيچ يك از اين سلام‌ها كلمه‌ «فِي الْعالَمِينَ» نيامده است.

- تنها پيامبرى است كه مدت نبوّت او در قرآن ذكر شده است. (950 سال)

- تنها پيامبرى است كه همسر و فرزند و قومش با او مخالفت كردند.

- تنها پيامبرى كه بيشترين عمر را كرد، به امر خدا كشتى ساخت، بقاى حيوانات به وسيله كشتى او بود و وسيله نجات نسل بشر شد و به نام ابوالبشر ثانى ملقب شد.

- اولين پيامبرى‌كه داراى كتاب و شريعت جهانى شد. «3»

- پيامبرى كه خداوند با نفرين او زمين را در آب غرق كرد.

- پيامبرى كه بعد از 950 سال، ياران او به ده نفر هم نرسيد.

پیام ها

1- در نقل تاريخ گذشتگان، بايد به قسمتهاى سازنده اكتفا كرد و نقل جزئيات مكانى و زمانى، در تربيت نقشى ندارد. «أَرْسَلْنا نُوحاً»

2- براى افراد غافل، هشدار لازم است نه بشارت. «أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ»

3- عقاب قبل از بيان، جايز نيست. «أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»

4- هشدارهاى دينى، بايد شفاف و دلسوزانه باشد. «إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ»

5- پيروى از انبيا، نتيجه و ثمره ايمان به خدا و معاد است. اول توحيد و تقوا، سپس اطاعت از پيامبر. «أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ»

«1». نوح، 26.

«2». صافات، 79.

«3». كنز العمال، حديث 32391.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌10، ص: 230

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)



بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «1»

«1»- به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 420.

جلد 13 - صفحه 324

إِنَّا أَرْسَلْنا: بدرستى كه ما فرستاديم، نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ‌: حضرت نوح عليه السّلام را به سوى قوم او كه آل قابيل بودند، أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ‌: و گفتيم كه بترسان قوم خود را، مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ‌: پيش از آنكه بيايد ايشان را، عَذابٌ أَلِيمٌ‌: عذابى دردناك كه طوفان است يا عذاب آخرت.


تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «1» قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ «2» أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ «3» يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ يُؤَخِّرْكُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ «4»

قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلاً وَ نَهاراً «5» فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلاَّ فِراراً «6» وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً «7» ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهاراً «8» ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً «9»

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً «10» يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً «11» وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً «12» ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً «13» وَ قَدْ خَلَقَكُمْ أَطْواراً «14»

ترجمه‌

همانا ما فرستاديم نوح را بسوى قومش كه بيم ده قوم خود را پيش از آنكه بيايد آنها را عذابى دردناك‌

گفت اى قوم من همانا من براى شما بيم دهنده‌اى هستم آشكارا

كه بندگى كنيد خدا را و بترسيد از او و اطاعت كنيد مرا

مى‌آمرزد براى شما گناهانتان را و تأخير مى‌اندازد هلاك شما را تا مدّت نامبرده شده همانا مدّت نامبرده خدا وقتى كه آمد تأخير افكنده نميشود اگر باشيد كه بدانيد

گفت پروردگارا همانا من خواندم قوم خود را شب و روز

پس نيفزود آنانرا خواندن من مگر گريختن‌

و همانا من هرگاه خواندم آنها را تا بيامرزيشان قرار دادند انگشتان خود را در گوشهاشان و بسر كشيدند جامه‌هاشان را و پا فشارى كردند و سركشى نمودند سركشى نمودنى‌

پس همانا من خواندم آنها را به آواز بلند

پس همانا من دعوت را آشكار نمودم براى آنها و پنهان نمودم‌

جلد 5 صفحه 278

براى آنان پنهان نمودنى‌

پس گفتم آمرزش بطلبيد از پروردگارتان همانا او است بسيار آمرزنده‌

ميفرستد بر شما باران پى در پى‌

و مدد ميكند شما را بمالها و پسران و پديد ميآورد براى شما باغها و پديد ميآورد براى شما نهرها

چيست براى شما كه نميترسيد مر خدا را از جهت عظمت‌

با آنكه بتحقيق آفريد شما را بطورهاى مختلف با يكديگر.

تفسير

خداوند متعال حضرت نوح را كه اوّل انبياء اولوا العزم است برسالت نزد قوم خود فرستاد تا آنها را بترساند از عذاب خدا در صورت مخالفت از اوامر او قبل از آنكه نازل شود بر آنها و او مأموريّت خود را انجام داد و با كمال ملاطفت بآنها فرمود اى قوم و قبيله من همانا من از جانب خداوند مأمورم كه شما را بترسانم با بيّنه و برهان از عذاب خدا كه بر شما نازل خواهد شد در صورتى كه دست از پرستش بت و ساير اعمال قبيحه خود بر نداريد پس بايد عبادت كنيد خداى يگانه را و از او بترسيد و اطاعت كنيد مرا در آنچه از جانب او براى شما از احكام بيان مينمايم تا خداوند گناهان گذشته شما را بيامرزد و گفته‌اند كلمه من براى تبعيض است تا شامل نشود گناهان آينده آنها را و موجب غرور آنها و جرئت بر معصيت نگردد و ظاهرا من زائده باشد براى تقويت عامل چون لكم فاصله شده و اگر كلمه من هم نبود كلام دلالت بر مغفرت گناهان آينده نداشت و نيز تأخير بيندازد هلاك شما را به اجلهاى معلّقه بر معاصى و بعذاب دنيوى تا برسد اجل حتمى شما كه قابل تأخير نيست چون اين قسم اجل مقدّر الهى وقتى برسد مهلت نميدهد و تأخير نمى‌افتد و اگر شما دانا بوديد ميدانستيد كه اجل معلّق بتوبه و اعمال صالحه دفع ميگردد و اجل حتمى چاره‌اى ندارد و چون آنها نصايح مشفقانه آنحضرت را بسمع قبول تلقّى ننمودند عرضه داشت پروردگارا من آنها را شبانه روز دعوت نمودم ولى مع الاسف نيفزود دعوت من بر سلوك آنها مگر تنفّر و فرار از اطاعت و قبول را و هر چه من خواندم آنها را بسوى تو كه ايمان بياورند و بسبب آن تو از معاصى آنان بگذرى انگشتها در گوشها نهادند و جامه‌ها بر سر كشيدند كه مرا نه بينند و صداى مرا نشنوند و باقى ماندند بر كفر و ضلالت و سركشى‌

جلد 5 صفحه 279

كردند و عازم شدند بر معصيت ولى باز من بوظيفه خود عمل نمودم و با صوت بلند آنها را خواندم و هر قسم ممكن بود از علنى و سرّى در ارشاد و نصيحت آنها كوتاهى نكردم باين بيانات كه بيائيد توبه كنيد خدا آمرزنده و مهربان است مزارع و باغهاى شما كه خشك شده و از دست رفته بواسطه نيامدن باران و زنان شما كه نازا شده‌اند چنانچه در سوره هود گذشت از رحمت الهى و باران فراوان پى در پى آباد خواهد شد و نهرهاى شما جارى خواهد گرديد مانند آنكه خداوند تازه آنها را بشما عنايت فرموده و اموال شما بفضل الهى زياد ميشود و زنان شما اولاد آور ميگردند و پسرانى كه كمك شما باشند خداوند بشما كرم ميفرمايد چه ميشود شما را كه از عظمت خدا نميترسيد چنانچه قمّى ره از امام باقر عليه السّلام در ذيل اين آيه نقل نموده و اهل لغت تصريح نموده‌اند كه رجاء در اينجا بمعناى خوف است و اگر اين تصريحات نبود رجاء بمعناى اعتقاد انسب بود و وقار بمعناى ثبات يعنى چرا معتقد به ثبات خدا نسبت بمواعيدش نيستيد و بعضى هم گفته‌اند و اطوار در روايت قمّى ره باختلاف اهواء و ارادات و مشيّات تفسير شده و بعضى آنرا بأطوار خلقت از خاك و نطفه و علقه و مضغه و عظام و لحوم و خلق آخر كه دلالت بر عظمت قدرت حق دارد تفسير نموده‌اند و ظاهرا اعمّ از اينها و احوال مختلفه و عوارض طاريه تا آخر عمر باشد و اللّه اعلم.

اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)


بِسم‌ِ اللّه‌ِ الرَّحمن‌ِ الرَّحِيم‌ِ

إِنّا أَرسَلنا نُوحاً إِلي‌ قَومِه‌ِ أَن‌ أَنذِر قَومَك‌َ مِن‌ قَبل‌ِ أَن‌ يَأتِيَهُم‌ عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ «1»

فضلها‌-‌ ‌از‌ ‌إبن‌ بابويه‌ مسندا ‌از‌ حضرت‌ صادق‌ (ع‌) فرمود:

(‌من‌ ‌کان‌ يؤمن‌ باللّه‌

‌-‌ و ‌در‌ نسخه‌ ديگر:

(و اليوم‌ الاخر) و يقرأ كتابه‌ ‌لا‌ يدع‌ قراءة انا أرسلنا نوحا ‌الي‌ قومه‌ فأي‌ ‌عبد‌ قرأها محتسبا صابرا ‌في‌ فريضة ‌او‌ نافلة اسكنه‌ اللّه‌ ‌في‌ مساكن‌ الأبرار و أعطاه‌ ثلاث‌ جنان‌ ‌مع‌ جنته‌ كرامة ‌من‌ اللّه‌ و زوجه‌ مأتي‌ حوراء و اربعة آلاف‌ ثيب‌ ‌ان‌ شاء اللّه‌ ‌تعالي‌).

و نيز ‌از‌ ‌آن‌ حضرت‌ روايت‌ كرده‌ فرمود:

(‌من‌ أدمن‌ قراءتها ليلا و نهارا ‌لم‌ يمت‌ ‌حتي‌ يري‌ مقعده‌ ‌في‌ الجنة و اذا قرأت‌ ‌في‌ وقت‌ طلب‌ حاجة قضيت‌ باذن‌ اللّه‌)

و ‌از‌ حضرت‌ رسالت‌ روايت‌ كرده‌:

(‌من‌ قرأها و طلب‌ حاجة سهل‌ اللّه‌ قضائها).

إِنّا أَرسَلنا نُوحاً إِلي‌ قَومِه‌ِ قضاياي‌ نوح‌ ‌را‌ ‌در‌ بسيار ‌از‌ سور خداوند بيان‌ فرموده‌ مخصوصا ‌در‌ سوره هود ‌از‌ آيه 27 ‌الي‌ آيه 50 و ‌ما ‌در‌ آنجا مفصلا شرح‌ كرده‌ايم‌ بآنجا مراجعه‌ فرمائيد، و خلاصه ‌آن‌ اينكه‌ حضرت‌ روز وفات‌ آدم‌ بدنيا آمد ‌که‌ هزار سال‌ عمر آدم‌ ‌بود‌ و ‌بعد‌ ‌از‌ هفتصد سال‌ مبعوث‌ برسالت‌ شد و نهصد و پنجاه‌ سال‌ قوم‌ ‌را‌ دعوت‌ كرد و فقط هفتاد و كسري‌ ايمان‌ آوردند و بقيه‌ غرق‌ شدند و ‌پس‌ ‌از‌ طوفان‌ هشتصد و پنجاه‌ سال‌ عمر كرد ‌که‌ تمام‌ عمر نوح‌ دو هزار و پانصد سال‌ طول‌ كشيد ميفرمايد: محققا ‌ما فرستاديم‌ نوح‌ ‌را‌ بسوي‌ قوم‌ ‌خود‌.

أَن‌ أَنذِر قَومَك‌َ اينكه‌ انذار كند و بترساند قوم‌ ‌خود‌ ‌را‌. تعبير بقوم‌ ‌با‌ اينكه‌ نوح‌ اولين‌ پيغمبر اولوا العزم‌ ‌بود‌ و ‌بر‌ جميع‌ افراد مبعوث‌ ‌شده‌ ‌بود‌ ‌براي‌ ‌اينکه‌ ‌است‌

جلد 17 - صفحه 203

‌که‌ تمام‌ ‌از‌ اولاد آدم‌ بودند و ‌از‌ يك‌ فاميل‌، و انذار قوم‌ ‌به‌ اينكه‌ دست‌ ‌از‌ شرك‌ و كفر برداريد و اطاعت‌ اوامر ‌من‌ بكنيد ‌تا‌ بعذاب‌ الهي‌ گرفتار نشويد.

مِن‌ قَبل‌ِ أَن‌ يَأتِيَهُم‌ عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ ممكن‌ ‌است‌ مراد عذاب‌ غرق‌ ‌باشد‌ ‌که‌ يك‌ مرتبه‌ تمام‌ هلاك‌ شوند، و بعيد نيست‌ مراد عذاب‌ قيامت‌ ‌باشد‌ ‌که‌ تمام‌ شدني‌ نيست‌ حضرت‌ نوح‌ حسب‌ الامر پروردگار:

برگزیده تفسیر نمونه


]

(آیه 1)- گفتیم این سوره بیانگر آن قسمت از حالات نوح است که مربوط به مسأله دعوت او می‌باشد.

نخست از مسأله بعثت او شروع کرده، می‌فرماید: «ما نوح را به سوی قومش فرستادیم، و گفتیم: قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید» (انا ارسلنا نوحا الی قومه ان انذر قومک من قبل ان یأتیهم عذاب الیم).

این عذاب دردناک ممکن است عذاب دنیا باشد یا عذاب آخرت، و مناسبتر این که هر دو باشد، هر چند به قرینه آیات آخر سوره بیشتر منظور عذاب دنیاست.

سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

تفسیر های فارسی

ترجمه تفسیر المیزان

تفسیر خسروی

تفسیر عاملی

تفسیر جامع

تفسیر های عربی

تفسیر المیزان

تفسیر مجمع البیان

تفسیر نور الثقلین

تفسیر الصافی

تفسیر الکاشف

پانویس

منابع