آیه 97 سوره مریم

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا

مشاهده آیه در سوره


<<96 آیه 97 سوره مریم 98>>
سوره : سوره مریم (19)
جزء : 16
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

ما حقایق این قرآن را بی‌تردید به زبان تو سهل و آسان کردیم تا به آن اهل تقوا را بشارت دهی و معاندان لجوج را بترسانی.

جز این نیست که ما این [قرآن] را بر زبان تو آسان ساختیم تا به وسیله آن پرهیزکاران را مژده دهی و مردم ستیزه جو را بترسانی.

در حقيقت، ما اين [قرآن‌] را بر زبان تو آسان ساختيم تا پرهيزگاران را بدان نويد، و مردم ستيزه‌جو را بدان بيم دهى.

اين قرآن را بر زبان تو آسان كرديم تا پرهيزگاران را مژده دهى و ستيزه‌گران را بترسانى.

و ما فقط آن [= قرآن‌] را بر زبان تو آسان ساختیم تا پرهیزگاران را بوسیله آن بشارت دهی، و دشمنان سرسخت را با آنان انذار کنی.

ترجمه های انگلیسی(English translations)

Indeed We have made it simple in your language so that you may give good news thereby to the Godwary and warn with it a disputatious lot.

So We have only made it easy in your tongue that you may give good news thereby to those who guard (against evil) and warn thereby a vehemently contentious people.

And We make (this Scripture) easy in thy tongue, (O Muhammad) only that thou mayst bear good tidings therewith unto those who ward off (evil), and warn therewith the froward folk.

So have We made the (Qur'an) easy in thine own tongue, that with it thou mayest give Glad Tidings to the righteous, and warnings to people given to contention.

معانی کلمات آیه

لدّا: لدد (بر وزن فرس): خصومت شديد. لدّ (به فتح اول): شخص شديد الخصومة. «الد» آنكه خصومتش شديدتر است. «لدّ» (به ضم اوّل)، جمع «الدّ» است.[۱]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا «97»

پس همانا قرآن را بر زبان تو آسان ساختيم تا پرهيزكاران را به وسيله‌ى آن بشارت دهى و مردم ستيزه‌جو را بدان هشدار دهى.

نکته ها

كلمه‌ى «لُدّ» به معناى دشمنى شديد است.

پیام ها

1- آسان‌گويى، شيوه‌اى قرآنى براى ارشاد است. «يَسَّرْناهُ» البتّه آسان‌گويى غير از سست‌گويى است، سخن بايد محكم ولى روان باشد. «أُحْكِمَتْ آياتُهُ» «1»

2- بيان روان، از الطاف الهى است. «يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ»

3- با هر گروهى به نحوى خاص بايد سخن گفت. لِتُبَشِّرَ ... وَ تُنْذِرَ (با متّقين به زبان بشارت و با دشمنان به صورت انذار.)


«1». هود، 1.

تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 316



پانویس

  1. تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه