آیه 92 سوره مریم
| <<91 | آیه 92 سوره مریم | 93>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
در صورتی که هرگز خدای رحمن را (که منزه از مثل و مانند است) فرزند داشتن سزاوار نخواهد بود.
و [خدای] رحمان را نسزد که فرزندی اختیار کند.
[خداى] رحمان را نسزد كه فرزندى اختيار كند.
خداى رحمان را سزاوار نيست كه صاحب فرزندى باشد.
در حالی که هرگز برای خداوند رحمان سزاوار نیست که فرزندی برگزیند!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«ما یَنبَغی»: سزاوار نیست.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا «90»
نزديك است از اين سخن، آسمانها متلاشى و زمين شكافته شود و كوهها به شدّت فرو ريزد.
أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً «91»
زيرا براى خداى رحمان، فرزندى قائل شدند.
وَ ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً «92»
در حالى كه براى خداى رحمان، سزاوار نيست كه فرزند بگيرد.
إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً «93»
موجودى در آسمانها و زمين نيست مگر آن كه بندهوار نزد خداوندِ رحمان مىآيد.
نکته ها
«هَدّ» به معناى سقوط است.
مسألهى واكنش طبيعت در برابر حقايق، بارها در قرآن مطرح شده است از جمله:
يك جا مىفرمايد: بعضى از سنگها از خشيت خداوند، از كوه فرو مىريزند. «وَ إِنَّ مِنْها لَما يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ» «1»
يا اينكه مىفرمايد: اگر قرآن بر كوهها نازل مىشد، هر آينه از ترس خداوند قطعه قطعه مىشدند. «لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ» «2»
پیام ها
1- گناه مىتواند مايهى برهم ريختن نظام هستى گردد. «تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»
2- خداوند، هستى را براى انسان آفريد و اگر انسان منحرف شود، سقوط هستى بىجا نيست. «تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»
«1». بقره، 74.
«2». حشر، 21.
جلد 5 - صفحه 313
3- بالاترين فساد در جهان هستى، عقيدهى فاسد است. «دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً»
4- فرزند داشتن خداوند، به اين معناست كه او محتاج بقاى نسل است، كمك و ياور مىخواهد و از تنهايى رنج مىبرد، در حالى كه او از همهى اينها منزه است. «ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً»
5- تمام هستى تحت سلطهى خداست وبه سوى او باز مىگردد. «آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً»
6- هستى و موجودات آن همگى تحت فرمان خدا وبندهى او هستند، چرا بندهى او را فرزند او مىخوانيد. وَ ما يَنْبَغِي ... إِنْ كُلُ ... عَبْداً
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
