آیه 83 سوره اسراء

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَىٰ بِجَانِبِهِ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَئُوسًا

مشاهده آیه در سوره


<<82 آیه 83 سوره اسراء 84>>
سوره : سوره اسراء (17)
جزء : 15
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و ما هرگاه به انسان نعمتی عطا کنیم از آن رو بگرداند و دوری جوید، و هرگاه شر و بلایی به او روی آورد به کلی مأیوس و ناامید شود.

و زمانی که به انسان نعمت می بخشیم [از ما] روی بگرداند و خود را مغرورانه از ما دور کند، و هنگامی که آسیبی به او برسد [به سبب بی ایمانی و غفلت از قدرت و رحمت ما] بسیار نومید و مأیوس شود.

و چون به انسان نعمت ارزانى داريم، روى مى‌گرداند و پهلو تهى مى‌كند، و چون آسيبى به وى رسد نوميد مى‌گردد.

چون به انسان نعمت داديم اعراض كرد و خويشتن به يك سو كشيد، و چون گزندى به او رسيد نوميد گرديد.

هنگامی که به انسان نعمت می‌بخشیم، (از حق) روی می‌گرداند و متکبرانه دور می‌شود؛ و هنگامی که (کمترین) بدی به او می‌رسد، (از همه چیز) مایوس می‌گردد!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

When We bless man, he is disregardful and turns aside; but when an ill befalls him, he is despondent.

And when We bestow favor on man, he turns aside and behaves proudly, and when evil afflicts him, he is despairing.

And when We make life pleasant unto man, he turneth away and is averse; and when ill toucheth him he is in despair.

Yet when We bestow Our favours on man, he turns away and becomes remote on his side (instead of coming to Us), and when evil seizes him he gives himself up to despair!

معانی کلمات آیه

نَآ: نأى: دور شدن. «نآ فلانا و عنه: بعد عنه». «نآ»: دور شد.

يؤسا: ياس. نوميدى. «يؤس»: نااميد.[۱]

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً «83»

و هرگاه كه به انسان نعمتى عطا كرديم، روى گرداند و شانه‌ى خودرا (از روى تكبّر) چرخاند و چون (كمترين) گزندى به او رسد (از همه چيز) مأيوس و نوميد شود.

نکته ها

«نَأى‌ بِجانِبِهِ» يعنى به سوى خود رفته، به خود گرايش مى‌يابد و شانه مى‌چرخاند.

پیام ها

1- رفاه و آسايش، زمينه ساز غفلت است. «إِذا أَنْعَمْنا أَعْرَضَ»

2- انسان به جاى اينكه نعمت را از خدا بداند و به او بگرود، آن را از فكر، استعداد، نبوغ و كار خود مى‌پندارد و خدا را رها مى‌كند. «نَأى‌ بِجانِبِهِ»

3- نعمت‌ها از خداست، ولى شرّ وبدى از عملكرد خودماست. «أَنْعَمْنا مَسَّهُ الشَّرُّ»

4- انسان آن قدر ضعيف است كه با نعمتى، گرفتار غفلت شده و با سختى و حادثه‌ى كوچكى، نا اميد مى‌شود. إِذا أَنْعَمْنا ... أَعْرَضَ‌ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً



پانویس

  1. تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی

منابع

مسابقه از خطبه ۱۹۱ نهج البلاغه