آیه 57 سوره انبیاء
| <<56 | آیه 57 سوره انبیاء | 58>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و به خدا قسم که من این بتهای شما را چارهای کنم (و با هر تدبیری توانم درهم میشکنم) بعد از آنکه شما (برای تفرج و رسوم عید به صحرا روید و از بتخانه) روی گردانید.
سوگند به خدا پس از آنکه [به بتخانه] پشت کردید و رفتید، درباره بت هایتان تدبیری خواهم کرد.
و سوگند به خدا كه پس از آنكه پشت كرديد و رفتيد، قطعاً در كار بتانتان تدبيرى خواهم كرد.»
و به خدا سوگند كه چون شما برويد، چاره اين بتانتان را خواهم كرد.
و به خدا سوگند، در غیاب شما، نقشهای برای نابودی بتهایتان میکشم!»
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
مدبرين: دبر (بر وزن عنق): عقب، مقابل جلو. مدبر: كسى كه پشت مىكند..[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ تَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنامَكُمْ بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ «57»
وبه خداوند سوگند كه درغياب شما، نقشهاى براى (نابودى) بتهايتان خواهم كشيد.
نکته ها
در اينكه حضرت ابراهيم عليه السلام اين جمله قاطعانه و تهديدآميز را چگونه بيان فرموده، بين مفسّران اختلاف است، بعضى همچون صاحبان تفاسير صافى و الميزان برآنند كه اين جمله بطور علنى اظهار نشده و حضرت آن را به صورت سرّى بيان داشته است، زيرا معتقدند كه ادّعاى صريح مبارزه بر عليه خدايانِ ريز و درشت يك ملّت، آن هم در روز اوّل و يك تنه برخلاف احتياط است.
امّا به نظر مىرسد كه چنين نيست و حساب مردان خدا از محاسبات عادّى ما انسانها جداست و هيچ چيز نمىتواند مانع راه روشن و رسالت الهى آنان گردد. مگر در آيات قبل نخوانديم كه ابراهيم عليه السلام آشكارا به مردم فرمود: «أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ» مگر حضرت زينب كبرى عليها السلام در حال اسارت در شام به يزيد نفرمود: «انى استصغرك» من تورا حقير
جلد 5 - صفحه 464
مىدانم وسپس رگبار انتقاد را نثار حكومت او كرد؟
مگر امام خمينى قدس سره در اوج سلطنت جائرانه و سراپا مسلح شاه كه همهى قدرتهاى داخلى و حمايتهاى خارجى را پشتيبان خود داشت نفرمود: «شاه بايد برود» و مگر به جانشين شاه نفرمود: «من توى دهن اين دولت مىزنم» مگر به استكبار مسلّط جهانى، آمريكا نفرمود كه: «آمريكا هيچ غلطى نمىتواند بكند» به راستى اين جملات باكدام ملاحظات سياسى واحتياطات معمولى سازگار است؟
بعضى معتقدند كه براى برخورد با مظاهر و عوامل فساد بايد با آنها مبارزهى منفى كرد، همانطور كه يكى از بزرگان نسبت به سينماهاى زمان طاغوت كه وسيلهاى جدّى در انحراف نسل جوان بود اظهار مىداشت كه اگر مردم به سينما نروند خود بخود تعطيل مىشود، امّا آيه فوق اين تفكّر را محكوم مىكند و اصرار دارد كه بايد مايهى فساد برچيده شود. چنانچه حضرت موسى عليه السلام گوساله طلايى را آتش زد و پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مسجد ضرار پايگاه منافقان را تخريب كرد.
پیام ها
1- ايمان به هدف ويقين بدرستى راه، انسان را قدرتمند مىسازد. «تَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ»
2- كارهاى بزرگ به طراحىهاى مهم نيز نياز دارد. «لَأَكِيدَنَّ» كلمه «اكيدنّ» از «كيد» به معناى تدبير و طرّاحى است.
3- قاطعيّت، لازمهى يك رهبرى موفّق است. «تَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ» قسم با كلمهى «تَاللَّهِ» از قسم با كلمهى «و الله» شديدتر است. «1»
4- پيامبران با اتصال به منبع وحى، به تنهايى قدرت برنامهريزى دارند. «لَأَكِيدَنَّ»
5- مبارزه حضرت ابراهيم با بتها كاملًا جدّى بود و قصد ارعاب نداشت. «لَأَكِيدَنَّ» (حرف «لام» و نون مشدّد، نشانهى حتمى بودن است.)
6- كثرت و تعدّد بتها، مانع تدبير و تصميم ابراهيم نشد. «أَصْنامَكُمْ»
«1». تفسير كبير فخررازى.
جلد 5 - صفحه 465
7- اگر حضور بتپرستان نباشد، همه بتها در برابر يك تبر نيز عاجزند. «بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ» در واقع، اين بتپرستان هستند كه محافظت بتها را به عهده دارند، نه بتها حفاظت آنها را!!
8- براى اجراى اهداف بزرگ، گاه حضور مردم لازم است. «وَ أَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى» و گاه عدم حضور آنان شرط است. «بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ»
9- تا بت باشد، گرايش به بتپرستى نيز خواهد بود، پس بايد بتها را نابود كرد.
«لَأَكِيدَنَّ أَصْنامَكُمْ»
پانویس
- ↑ تفسیر احسن الحدیث، سید علی اکبر قرشی
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
