آیه 12 سوره بروج
| <<11 | آیه 12 سوره بروج | 13>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
همانا مؤاخذه و انتقام خدا بسیار سخت است.
بی تردید به قهر گرفتن و مجازات پروردگارت بسیار سخت است. ….
آرى، عقاب پروردگارت سخت سنگين است.
فروگرفتن پروردگار تو سخت است.
گرفتن قهرآمیز و مجازات پروردگارت به یقین بسیار شدید است!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- بطش: اخذ شديد. آن با عذاب و انتقام نيز مىسازد كه هر دو گرفتن و اخذ است. راغب آن را اخذ به صلابت گفته است در كتب لغت آمده است «بطش به بطشا: اخذه بالعنف و تناوله بالشدة عند الصولة» يبدء: بدء: شروع. ابداء: در آيه به معنى آفريدن و شروع به آفريدن است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ «12» إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ «13» وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ «14» ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ «15» فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ «16»
همانا قهر و مجازات پروردگارت شديد است. بى ترديد اوست كه (آفرينش را) آغاز مىكند و باز مىگرداند. و هموست بخشنده و دوستدار (مؤمنين). صاحب عرش و داراى مجد و عظمت. آنچه را اراده كند حتماً انجام مىدهد.
نکته ها
«بَطْشَ» به معناى گرفتن همراه با قهر و غلبه است.
«عرش» به معناى تخت فرمانروايى و كنايه از تدبير الهى است. عرش را به معناى
جلد 10 - صفحه 438
جايگاهى كه همه هستى را در برگرفته است نيز گفتهاند. بنابراين «ذُو الْعَرْشِ» يعنى صاحب همه هستى و مركز اداره هستى.
پیام ها
1- قهر و غلبه الهى به گونهاى است كه هيچ كس و هيچ چيز نمىتواند مانع آن شود. «إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ»
2- قهر و كيفر از شئون ربوبيّت و در جهت پيشبرد اهداف رسالت و دلدارى پيامبر است. «بَطْشَ رَبِّكَ»
3- آفريدن و بازگرداندن، كار هميشگى خداوند است. «إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ»
4- قدرت خداوند بر آفريدن و بازگرداندن يكسان است. «يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ»
5- خداوند هم قهر و غلبه دارد و هم بخشش و محبّت. بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ... وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
6- علاوه بر آفريدن، تدبير و فرمانروايى همه چيز براى اوست. «ذُو الْعَرْشِ»
7- در قهر و مهر، هيچ چيز مانع اراده الهى نيست. «بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ- هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ- فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ»
8- كارهاى الهى محدوديّت ندارد. «لِما يُرِيدُ» (ناگفته پيداست كه اراده الهى همراه با حكمت است و كارى كه حكيمانه نباشد، اراده نمىكند تا انجام دهد.)
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج12، ص168
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
