آیه 56 سوره مدثر

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۰ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَىٰ وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ

مشاهده آیه در سوره


<<55 آیه 56 سوره مدثر 56>>
سوره : سوره مدثر (74)
جزء : 29
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

و نخواهند متذکر شوند جز آنکه خدا بخواهد (یعنی بدون مشیّت و لطف الهی کسی بهشتی و سعادتمند نخواهد شد. از او رواست تقوا و ترس و بیم و شوق و امیدواری که) او اهل تقوا و اهل آمرزش و مغفرت است.

و از آن پند نمی گیرند مگر آنکه خدا بخواهد، او سزاوار است که از وی پروا کنند، و سزاوار است که به آمرزشش امید بندند.

و هيچ كس پند نمى‌گيرد مگر اينكه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است!

و پند نمى‌گيرند، مگر اينكه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند. و او شايان آمرزيدن است.

و هیچ کس پند نمی‌گیرد مگر اینکه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

And they will not be mindful unless Allah wishes. He is worthy of [your] being wary [of Him] and He is worthy to forgive.

And they will not mind unless Allah please. He is worthy to be feared and worthy to forgive.

And they will not heed unless Allah willeth (it). He is the fount of fear. He is the fount of Mercy.

But none will keep it in remembrance except as Allah wills: He is the Lord of Righteousness, and the Lord of Forgiveness.

معانی کلمات آیه

«مَا یَذْکُرُونَ»: پند و اندرز نمی‌گیرند. یادآور نمی‌شوند. «أَهْلُ»: سزاوار. شایسته. «أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ»: سزاوار آمرزگاری و گذشت است، و غفار او است و بس.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوى‌ وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ «56»

و تذكّر نمى‌يابند مگر آن كه خداوند بخواهد. او سزاوار تقواست و سزاوار آمرزيدن است.

پیام ها

1- گرچه انسان داراى اختيار است: «فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ» امّا خواست او به تنهايى كافى نيست و تا خدا نخواهد چيزى واقع نمى‌شود. «وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»

2- پند گرفتن از تذكّرات الهى جز با توفيق الهى ميسر نمى‌شود. «وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»

3- كفّار لجوج و سرسخت به هيچ قيمتى ايمان نمى‌آورند، جز آن كه خداوند بخواهد و آنان را مجبور كند (كه خداوند هم چنين نمى‌كند). «وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»

4- تنها خداوند، سزاوار آن است كه از او پروا كنيم و اگر خلافى انجام داديم، فقط اوست كه مى‌تواند ما را عفو كند و ببخشد. «هُوَ أَهْلُ التَّقْوى‌ وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ»

«والحمدللّه ربّ العالمين»

جلد 10 - صفحه 302



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه