آیه 46 سوره نور

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۱۲ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

لَقَدْ أَنْزَلْنَا آيَاتٍ مُبَيِّنَاتٍ ۚ وَاللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ

مشاهده آیه در سوره


<<45 آیه 46 سوره نور 47>>
سوره : سوره نور (24)
جزء : 18
نزول : مدینه

ترجمه های فارسی

همانا ما آیات و ادله بسیار روشن فرستادیم. و خدا هر که را خواهد به راه راست هدایت می‌کند.

همانا آیاتی روشن نازل کردیم؛ و خدا هر که را بخواهد به راهی راست راهنمایی می کند.

قطعاً آياتى روشنگر فرود آورده‌ايم، و خدا هر كه را بخواهد به راه راست هدايت مى‌كند.

به تحقيق آياتى روشنگر نازل كرديم و خدا هر كس را كه بخواهد به راه راست هدايت مى‌كند.

ما آیات روشنگری نازل کردیم؛ و خدا هر که را بخواهد به صراط مستقیم هدایت می‌کند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

Certainly We have sent down illuminating signs, and Allah guides whomever He wishes to a straight path.

Certainly We have revealed clear communications, and Allah guides whom He pleases to the right way.

Verily We have sent down revelations and explained them. Allah guideth whom He will unto a straight path.

We have indeed sent down signs that make things manifest: and Allah guides whom He wills to a way that is straight.

معانی کلمات آیه

«مُبَیِّنَاتٍ»: روشن. روشنگر.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

لَقَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ مُبَيِّناتٍ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ «46»

به راستى كه آياتى روشنگر نازل كرديم و خداوند هر كه را بخواهد به راه مستقيم هدايت مى‌كند.

نکته ها

در فرق ميان كلماتِ «سبيل» و «طريق» با «صِراطٍ» گفته‌اند كه صراط به راهى مى‌گويند كه پيمودن آن هموار باشد و هيچ پيچيدگى و دشوارى نداشته باشد. «2»

«1». تفسير راهنما.

«2». فروق اللغة.

جلد 6 - صفحه 200

پیام ها

1- خداوند با فرستادن آيات روشن و روشنگر، اتمام حجّت كرده است. «أَنْزَلْنا آياتٍ مُبَيِّناتٍ»

2- آيات الهى وسيله‌ى هدايت هستند ولى اصل‌هدايت كار اوست. وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ ...



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه