آیه 29 سوره دخان
| <<28 | آیه 29 سوره دخان | 30>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و بر مرگ گذشتگان هیچ چشم آسمان و زمین نگریست و بر هلاکشان مهلت ندادند.
پس نه آسمان برآنان گریست و نه زمین و [هنگام نزول عذاب هم] مهلت نیافتند.
و آسمان و زمين بر آنان زارى نكردند و مهلت نيافتند.
نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلت داده شد.
نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین، و نه به آنها مهلتی داده شد!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«فَمَا بَکَتْ عَلَیْهِمْ ...»: عربها هنگامی که میخواهند اهمّیّت مقام مردهای را نشان دهند، میگویند: آسمان و زمین بر او گریه کردند. خورشید کسوف کرد و ماه خسوف. آذرخش آسمان و باد وزان بر او گریستند و ... یا این که در اینجا مضاف محذوف است که (اهل) است. یعنی: به سبب حقارت فرعون و فرعونیان، در آسمان و زمین کسی برای ایشان دلسوزی نکرد و قطره اشکی نریخت. «مُنظَرِینَ»: مهلت دادهشدگان.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ «29»
پس نه آسمان و زمين بر آنان گريست و نه به آنان مهلتى داده شد.
نکته ها
برخى مفسّران گفتهاند: گريه نكردن آسمان و زمين، كنايه از اين است كه هلاكت فرعونيان هيچ خلأيى در كار جهان پيش نياورد. امّا ظاهر آيه خبر از نوعى احساس و شعور براى هستى دارد كه قرآن از آن به گريه تعبير كرده است.
پیام ها
1- زمين و آسمان، شعور و شناخت و احساس دارند. «فَما بَكَتْ»
2- آنجا كه اراده خدا باشد، همه هستى هماهنگ مىشود. «السَّماءُ وَ الْأَرْضُ»
3- مهلت دادن خداوند شرايطى دارد، گاهى چنان پيمانه گناه لبريز مىشود كه هيچ گونه مهلتى داده نمىشود. «وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
