آیه 27 سوره مطففین
| <<26 | آیه 27 سوره مطففین | 28>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و ترکیب طبع آن شراب ناب از (جشمهای از) عالم بالاست.
و [این باده ناب مُهر و موم شده،] آمیخته ای از «تسنیم» است
و تركيبش از [چشمه] «تسنيم» است:
آميزه آن تَسنيم است.
این شراب (طهور) آمیخته با «تسنیم» است،
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- مزاجه: مزج: آميختن. «مزج الشراب بالماء مزجا: خلطه به» مزاج مصدر است و به معنى مفعول آيد (مخلوط شده) آن در آيه به معناى ممزوج «ما يمزج به» مىباشد.
- تسنيم: آن در اصل به معنى بالا بردن است «سنم الشيء: رفعه» آن در آيه نام چشمهاى است در جوامع الجامع فرموده: علت اين تسميه آنست كه آن بالاترين شراب بهشت است و يا اينكه از فوق جارى مىشود مثل آبش[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ «27» عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ «28»
چنين نيست، همانا نامه عمل نيكوكاران در جايگاهى بلند است. و تو چه دانى كه علّيّين چيست؟ سرنوشتى است رقم خورده و (حتمى). كه مقرّبان الهى گواه آنند. همانا نيكوكاران در ناز و نعمت بهشتىاند. برتختها (تكيه زده و) مىنگرند. در چهره آنان خرّمى و طراوت نعمت را مىشناسى. از شرابى خالص و مُهر و موم شده به آنان نوشانند. مُهر آن از مُشك است و هر كس كه اهل مسابقه است، شايسته است كه در (رسيدن به اين نعمتها) رقابت ورزد. و مخلوط آن، تسنيم است. چشمهاى كه مقرّبان (الهى) از آن مىنوشند.
نکته ها
«عِلِّيِّينَ» جمع «على» به معناى درجات و مراتب بلند تا بىنهايت است.
مراد از كتاب ابرار، سرنوشت نيكان در قيامت است و «مَرْقُومٌ» يعنى مشخص و نشاندار به گونهاى كه با ساير نوشتهها اشتباه نمىشود.
«ارائك» جمع «اريكة» به معناى تختى است كه زينت شده و براى آرميدن مهياست.
«نَضْرَةَ» به معناى زيبايى و خرّمى و «نَعِيمٍ» به معناى نعمت فراوان و «رَحِيقٍ» به معناى شراب خالص است.
«تنافس» يا از «نفيس» است، يعنى دو نفر براى به دست آوردن يك شىء نفيس تلاش مىكنند و يا از «نفس» است، يعنى دو نفر براى به دست آوردن چيزى، آخرين نفس خود را به كار برده و تلاش مىكنند. «1»
پذيرايى در بهشت، مراتب و درجاتى دارد:
براى گروهى «يُسْقَوْنَ» و براى گروهى ديگر «سَقاهُمْ رَبُّهُمْ» «2» يعنى بعضى با واسطه و بعضى بىواسطه الطاف را دريافت مىكنند.
بعضى گفتهاند كه مراد از مسك در «خِتامُهُ مِسْكٌ»، ظرف شراب مُهر شده است.
«1». تفسير راهنما.
«2». انسان، 21.
جلد 10 - صفحه 420
مقرّبان از تسنيم مىنوشند، ولى ابرار از نوشيدنى كه با تسنيم مخلوط شده، خواهند نوشيد.
نوشيدنىهاى بهشتى انواعى دارد: بعضى در نهرها جارى است: «أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ، أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ، أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ، أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ» «1» بعضى در ظرفهاى مُهر شده است: «خِتامُهُ مِسْكٌ» و بعضى از آسمانِ بهشت يا از طبقات بالاى آن فرو مىريزد كه همان تسنيم است. «2»
امام باقر عليه السلام فرمود: تسنيم، بهترين نوشيدنى بهشت است و مخصوص پيامبر و اهل بيت اوست و از بالا مىريزد و در منزلهاى آنان جارى است. «3»
پیام ها
1- وعدههاى الهى در مورد پاداش خوبان قطعى است. «إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ» (كلمه انّ و حرف لام و جمله اسميه، بيانگر قطعى بودن وعده است.)
2- دريافت نعمت در حضور ديگران، لذّت را چند برابر مىكند. «يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ»
3- جايگاه بلند و اشراف بر منظرههاى زيبا، از نعمتهاى بهشتيان است. «عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ»
4- حالات روحى و روانى انسان، بر جسم او تأثيرگذار است. «تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ» (درخشندگى صورت بهشتيان براى انسان مشهود است.)
5- بكر و دست نخورده بودن نعمتهاى بهشتى، يك ارزش است. «مَخْتُومٍ»
6- لذّتهاى بهشتى، عوارض ندارد. «خِتامُهُ مِسْكٌ»
7- در فرهنگ اسلام، دنيا، ميدان مسابقه و رقابت است، البتّه رقابت براى به دست آوردن نعمتهاى اخروى. «وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ»
8- بهشتيان، درجات و مراتبى دارند. «الابرار- المقربون»
«1». محمّد، 15.
«2». تفسير نمونه.
«3». تفسير برهان.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 421
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج12، ص138
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
