آیه 10 سوره لقمان
| <<9 | آیه 10 سوره لقمان | 11>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
(سقف رفیع) آسمانها را بیستونی که به حسّ مشاهده کنید خلق کرده و کوههای بزرگ را در زمین بنهاد تا شما را نجنباند و در روی زمین انواع مختلف حیوانات را منتشر و پراکنده ساخت، و هم از آسمان آب باران فرود آوردیم و به آن آب در روی زمین نباتات پرفایده برویانیدیم.
آسمان ها را بدون ستون هایی که آنها را ببینند، آفریده و در زمین کوه هایی استوار افکنده است تا شما را نلرزاند و به اضطراب نیندازد، و در آن از هر جنبنده ای پراکنده کرده است، و از آسمان آبی نازل کردیم پس [به وسیله آن] از هر نوع گیاه نیکو و با ارزش در آن رویاندیم.
آسمانها را بىهيچ ستونى كه آن را ببينيد خلق كرد و در زمين كوههاى استوار بيفكند تا [مبادا زمين] شما را بجنباند، و در آن از هر گونه جنبندهاى پراكنده گردانيد، و از آسمان آبى فرو فرستاديم و از هر نوع [گياه] نيكو در آن رويانيديم.
آسمانها را بىهيچ ستونى كه ببينيد بيافريد و بر روى زمين كوهها را بيفكند تا نلرزاندتان و از هرگونه جنبندهاى در آن بپراكند. و از آسمان آب فرستاديم و در زمين هرگونه گياه نيكويى رويانيديم.
(او) آسمانها را بدون ستونی که آن را ببینید آفرید، و در زمین کوههایی افکند تا شما را نلرزاند (و جایگاه شما آرام باشد) و از هر گونه جنبندهای روی آن منتشر ساخت؛ و از آسمان آبی نازل کردیم و بوسیله آن در روی زمین انواع گوناگونی از جفتهای گیاهان پر ارزش رویاندیم.
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- عمد: ستونها. مفرد آن عماد است.
- رواسى: رسو: ثبوت و رسوخ. «رسا الشيء يرسو: ثبت» راسيه: ثابت. جمع آن رواسى است.
- تميد: ميد: اضطراب و تكان خوردن چيز بزرگ چنان كه راغب گويد طبرسى مطلق اضطراب فرموده است أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ: اينكه تكان بدهد شما را.
- بث: پراكند و منتشر كرد راغب گويد: اصل بث به معنى جدا كردن و بلند كردن است.
- زوج: جفت و صنف. منظور از آن در آيه صنف است.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
خَلَقَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دابَّةٍ وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ «10»
(خداوند،) آسمانها را بدون ستونى كه آن را ببينيد آفريد، و در زمين كوههايى بيفكند كه زمين شما را نلرزاند، و در آن از هر جنبندهاى منتشر ساخت؛ و از آسمان، آبى فرو فرستاديم پس در زمين (انواع گوناگونى) از جفتهاى (گياهان) نيكو و پر ارزش رويانديم.
نکته ها
گرچه به هر موجودى مىتوان از چند زاويه نگريست، ولى معمولًا هر چيزى در يك جهت و از يك زاويه، اهميّت و برجستگى ويژهاى دارد.
در اين آيه، ويژگى مهمّ آسمانها و كرات، معلّق بودن آنها و پايههاى نامرئى آنهاست.
خصوصيّت مهمّ كوهها، ثبات و جلوگيرى از لرزش زمين است. جهت مهمّ حيوانات، تنوّع و گستردگى آنها در زمين، و ويژگى مهم گياهان، زوجيّت و پر ارزش بودن آنها است.
در اين آيه، به چند نمونه از اعجاز علمى قرآن در زمانى كه بشر حتّى تصور و گمان آن را نيز نداشت، اشاره شده است:
يكى اشاره به ستونها و اهرمهاى نامرئى براى استقرار كرات و اجرام آسمانى. يعنى قوّهى جاذبه و نيروى گريز از مركز، دو قدرتى كه رمز گردش كرات در مدار خود هستند.
اعجاز ديگر، اشاره به محافظت زمين از لرزش، به وسيلهى استقرار كوهها و همچنين اشاره به قانون زوجيّت در گياهان مىباشد.
جلد 7 - صفحه 237
پیام ها
1- نديدن، دليل نبودن نيست. (آسمانها ستون دارد، گرچه ما آن را نمىبينيم) «بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها»
2- قبل از هر چيز، استقرار و آرامش لازمهى زندگى است. «أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ»
3- نظام حاكم بر زمين، به خاطر انسان است. «أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ»
4- آب، نعمتى بس بزرگ وبا اهميّت است. آب، مايهى رويش وپرورش بسيارى از موجودات است. ( «ماءً»، نكره وبا تنوين آمده كه نشانه عظمت است.)
5- به گياهان و سبزىها و محيط زيست، كريمانه بنگريم كه خداوندِ كريم، در قرآن كريم، آنها را كريم خوانده است. «مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ»
موضوعات آیه
آب و باران
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی،ج8، ص: 237
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم




