آیه 91 سوره مریم

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۶ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی تفاسیر)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمَٰنِ وَلَدًا

مشاهده آیه در سوره


<<90 آیه 91 سوره مریم 92>>
سوره : سوره مریم (19)
جزء : 16
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

چرا که برای خدای مهربان فرزندی (مسیح و عزیر و ملایک را) دعوی کردند.

به خاطر آنکه برای [خدای] رحمان فرزندی ادعا کرده اند.

از اينكه براى [خداى‌] رحمان فرزندى قايل شدند.

زيرا براى خداى رحمان فرزندى قائل شده‌اند.

از این رو که برای خداوند رحمان فرزندی قائل شدند!

ترجمه های انگلیسی(English translations)

that they should ascribe a son to the All-beneficent!

That they ascribe a son to the Beneficent Allah.

That ye ascribe unto the Beneficent a son,

That they should invoke a son for (Allah) Most Gracious.

معانی کلمات آیه

«دَعَوْا»: نسبت دادند. ادّعاء کردند.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)

تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا «90»

نزديك است از اين سخن، آسمان‌ها متلاشى و زمين شكافته شود و كوه‌ها به شدّت فرو ريزد.

أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً «91»

زيرا براى خداى رحمان، فرزندى قائل شدند.

وَ ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً «92»

در حالى كه براى خداى رحمان، سزاوار نيست كه فرزند بگيرد.

إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً «93»

موجودى در آسمان‌ها و زمين نيست مگر آن كه بنده‌وار نزد خداوندِ رحمان مى‌آيد.

نکته ها

«هَدّ» به معناى سقوط است.

مسأله‌ى واكنش طبيعت در برابر حقايق، بارها در قرآن مطرح شده است از جمله:

يك جا مى‌فرمايد: بعضى از سنگ‌ها از خشيت خداوند، از كوه فرو مى‌ريزند. «وَ إِنَّ مِنْها لَما يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ» «1»

يا اينكه مى‌فرمايد: اگر قرآن بر كوه‌ها نازل مى‌شد، هر آينه از ترس خداوند قطعه قطعه مى‌شدند. «لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‌ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ» «2»

پیام ها

1- گناه مى‌تواند مايه‌ى برهم ريختن نظام هستى گردد. «تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»

2- خداوند، هستى را براى انسان آفريد و اگر انسان منحرف شود، سقوط هستى بى‌جا نيست. «تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»


«1». بقره، 74.

«2». حشر، 21.

جلد 5 - صفحه 313

3- بالاترين فساد در جهان هستى، عقيده‌ى فاسد است. «دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً»

4- فرزند داشتن خداوند، به اين معناست كه او محتاج بقاى نسل است، كمك و ياور مى‌خواهد و از تنهايى رنج مى‌برد، در حالى كه او از همه‌ى اينها منزه است. «ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً»

5- تمام هستى تحت سلطه‌ى خداست وبه سوى او باز مى‌گردد. «آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً»

6- هستى و موجودات آن همگى تحت فرمان خدا وبنده‌ى او هستند، چرا بنده‌ى او را فرزند او مى‌خوانيد. وَ ما يَنْبَغِي‌ ... إِنْ كُلُ‌ ... عَبْداً



پانویس

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه