ذوالجناح: تفاوت بین نسخهها
(←منابع) |
|||
سطر ۹: | سطر ۹: | ||
زنان متوجه شهادت امام شدند و شيون آنان برخاست.<ref>[[بحارالانوار]]، ج 45، ص 60.</ref> در برخى منابع نقل شده كه اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گريخت و خود را به آب فرات انداخت و ناپديد شد.<ref>تذكرة الشهدا، ملا حبيب الله كاشى، ص 353.</ref> | زنان متوجه شهادت امام شدند و شيون آنان برخاست.<ref>[[بحارالانوار]]، ج 45، ص 60.</ref> در برخى منابع نقل شده كه اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گريخت و خود را به آب فرات انداخت و ناپديد شد.<ref>تذكرة الشهدا، ملا حبيب الله كاشى، ص 353.</ref> | ||
− | در [[زيارت]] ناحيه مقدسه از اين اسب، با عنوان «جواد» ياد شده كه بازين و حالت پريشان روى به خيمهها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزيا والسرج عليه ملويا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعويل داعيات...». <ref>حياة الامام الحسين، ج 3، ص 298.</ref> و روايت است كه پس از شهادت امام،اين اسب با همهمه مىگفت: «الظليمة الظليمة لامة قتلت ابن بنت نبيها».<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 266.</ref> | + | در [[زيارت]] ناحيه مقدسه از اين اسب، با عنوان «جواد» ياد شده كه بازين و حالت پريشان روى به خيمهها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزيا والسرج عليه ملويا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعويل داعيات...». <ref>حياة الامام الحسين، ج 3، ص 298.</ref> و روايت است كه پس از شهادت امام،اين اسب با همهمه مىگفت: «الظليمة الظليمة لامة قتلت ابن بنت نبيها».<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 266.</ref> |
− | + | ||
− | |||
+ | {{بیت|خونى كه روى يال تو پيداست، ذوالجناح| خون هميشه جارى مولاست، ذوالجناح}} | ||
+ | {{بیت|يك قطره آفتاب به روى تنت نشست|بوى خدا ز يال تو برخاست|منبع=حسين عبدى}}. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
<references/> | <references/> |
نسخهٔ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۵۱
بالدار، نام اسب حسين بن على علیه السلام كه روز عاشورا بر آن نشسته بود. از آن جهت كه اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مىگفتهاند.
اين اسب، پس از شهادت آن حضرت، از پيكر وى دفاع مىكرد و به سواران دشمن حمله مىنمود و به اين طريق، تعدادى را كشت.[۱] سیدالشهدا تا آخرين حد و لحظه توان خود، سوار بر اين اسب بود و مقاومت و جنگ مىكرد. در پايان از روى اين اسب بر زمين كربلا افتاد.
نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت نه سيدالشهدا بر قتال، طاقت داشت بلندمرتبه شاهى ز صدر زين افتاد اگر غلط نكنم عرش بر زمين افتاد پس از شهادت امام حسين علیه السلام، اسب او كاكل خود را به خون امام آغشته كرد و با صيحه و فرياد و گام بر زمين زدن به سوى خيمهها دويد تا شهادت امام را به اهل بيت خبر دهد.
زنان متوجه شهادت امام شدند و شيون آنان برخاست.[۲] در برخى منابع نقل شده كه اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گريخت و خود را به آب فرات انداخت و ناپديد شد.[۳]
در زيارت ناحيه مقدسه از اين اسب، با عنوان «جواد» ياد شده كه بازين و حالت پريشان روى به خيمهها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزيا والسرج عليه ملويا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعويل داعيات...». [۴] و روايت است كه پس از شهادت امام،اين اسب با همهمه مىگفت: «الظليمة الظليمة لامة قتلت ابن بنت نبيها».[۵]
خونى كه روى يال تو پيداست، ذوالجناح خون هميشه جارى مولاست، ذوالجناح
يك قطره آفتاب به روى تنت نشست بوى خدا ز يال تو برخاستحسين عبدى
.
پانویس
- ↑ مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 58.
- ↑ بحارالانوار، ج 45، ص 60.
- ↑ تذكرة الشهدا، ملا حبيب الله كاشى، ص 353.
- ↑ حياة الامام الحسين، ج 3، ص 298.
- ↑ بحارالانوار، ج 44، ص 266.
منابع
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
قبل از واقعه | |||
شرح واقعه |
| ||
پس از واقعه | |||
بازتاب واقعه | |||
وابسته ها |