صید: تفاوت بین نسخهها
(ایجاد مقالهٔ تازه: صید) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«صَید»''' در اصطلاح [[فقه]]، شکار حیوان وحشیِ حلالگوشت است و در فقه [[شیعه]]، باب مستقلی به نام «صید و ذباحه» دارد.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید و الذباحة؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶، کتاب الصید و الذباحة.</ref> شکار در صورتی [[حلال]] میشود که با سلاح یا حیوان شکاریِ آموزشدیده انجام گیرد و شرایطی مانند نام [[خدا]] را بر زبان آوردن و رسیدن به حیوان پیش از مرگ رعایت شود.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید و الذباحة؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.</ref> صید حیوانات وحشی بر شخص [[احرام|مُحرم]] و در محدودهٔ حرم ([[مکه]]) نیز ممنوع است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیات ۹۵–۹۶؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج.</ref> |
| − | == | + | ==مفهومشناسی== |
| − | «صید» در لغت به گرفتن و به چنگ آوردن حیوان وحشی گفته میشود و در | + | «صید» در لغت به گرفتن و به چنگ آوردن حیوان وحشی گفته میشود -يعنى دست يافتن به آنچه كه وصولش ناممكن بوده- و در [[شرع]]، به حیوان [[حلال|حلال]]<nowiki/>گوشتی اطلاق میگردد که بیآنکه مملوک کسی باشد، شکار شود.<ref>راغب اصفهانی، المفردات، ذیل مادهٔ «صید»؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.</ref> |
| − | == صید در قرآن == | + | در [[فقه]] [[شیعه]]، صید در کنار ذباحه، یکی از دو راه [[تذکیه|تذکیهٔ]] حیوان است: حیوان اهلی با [[ذبح]]، و حیوان وحشی با شکار.<ref>صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶، کتاب الصید و الذباحة.</ref> ازاینرو [[احکام]] صید، هم به حوزهٔ شکار و هم به حوزهٔ خوردنیها مربوط است.<ref>همان.</ref> |
| + | |||
| + | این [[احکام]] و آداب نشان میدهد که شکار در [[اسلام]]، عملی مهارشده و مشروط است، نه آزادی بیقید و شرط. | ||
| + | |||
| + | ==صید در قرآن== | ||
[[قرآن]] در [[سوره مائده]]، دو اصل را در باب صید بیان میکند. نخست، اجازهٔ شکار با حیوان شکاری آموزشدیده: {{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ»}}؛ «از تو میپرسند چه چیزی برای آنان حلال شده است؟ بگو: پاکیزهها برای شما حلال شده است، و [نیز] آنچه از حیوانات شکاری که با آموزش دادن، از آنچه خدا به شما آموخته است، برای خود تعلیم دادهاید؛ پس از آنچه برای شما نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را بر آن ببرید.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۴؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> | [[قرآن]] در [[سوره مائده]]، دو اصل را در باب صید بیان میکند. نخست، اجازهٔ شکار با حیوان شکاری آموزشدیده: {{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ»}}؛ «از تو میپرسند چه چیزی برای آنان حلال شده است؟ بگو: پاکیزهها برای شما حلال شده است، و [نیز] آنچه از حیوانات شکاری که با آموزش دادن، از آنچه خدا به شما آموخته است، برای خود تعلیم دادهاید؛ پس از آنچه برای شما نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را بر آن ببرید.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۴؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> | ||
| − | دوم، حکم صید در حال [[احرام]]: {{متن قرآن|«أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ مَتَاعًا لَكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا»}}؛ «شکار دریا و خوراک آن برای شما و مسافران حلال شده است، و شکار خشکی تا زمانی که محرم هستید بر شما حرام است.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> این | + | دوم، حکم صید در حال [[احرام]]: {{متن قرآن|«أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ مَتَاعًا لَكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا»}}؛ «شکار دریا و خوراک آن برای شما و مسافران حلال شده است، و شکار خشکی تا زمانی که محرم هستید بر شما حرام است.»<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> این [[آیه]]، تفاوت [[حُکم|حکم]] صید دریایی و صید خشکی را نشان میدهد.<ref>طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶.</ref> قرآن در ادامه، برای کسی که در حال احرام شکار کند، [[کفاره]] مقرر کرده است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۵؛ طباطبایی، المیزان، ذیل همان آیه.</ref> |
| − | همچنین آیهٔ سوم [[سوره مائده]]، مردار و حیواناتی را که به ضرب، افتادن از بلندی، شاخزدن یا دریدن درنده مرده باشند، حرام شمرده است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۳؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> این آیه، مبنای بحث فقهی دربارهٔ شکارهایی است که بهسبب وزن یا درنده مردهاند و نه بهسبب زخم آلت شکار.<ref>طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیهٔ ۳.</ref> | + | همچنین آیهٔ سوم [[سوره مائده]]، مردار و حیواناتی را که به ضرب، افتادن از بلندی، شاخزدن یا دریدن درنده مرده باشند، [[حرام]] شمرده است: «حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَكَلَ السَّبُعُ إِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْ...».<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۳؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.</ref> این آیه، مبنای بحث [[فقه|فقهی]] دربارهٔ شکارهایی است که بهسبب وزن یا درنده مردهاند و نه بهسبب زخم آلت شکار.<ref>طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیهٔ ۳.</ref> |
| − | == صید با سلاح == | + | ==احکام صید== |
| − | در فقه | + | ===صید با سلاح=== |
| + | در فقه [[شیعه]]، شکار با آلت تیزِ برنده (مانند تیر، شمشیر و نیزه) در صورتی موجب [[تذکیه]] میشود که آلت شکار، بدن حیوان را بدرد و حیوان در نتیجهٔ همان زخم بمیرد.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید.</ref> شرط دیگر، بر زبان آوردن نام [[خدا]] هنگام رها کردن آلت است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.</ref> اگر حیوان بهسبب وزن تیر یا ترس بمیرد و آلت به بدنش نرسیده باشد، [[حلال]] نمیشود.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.</ref> همچنین اگر کسی پیش از مرگ حیوان به آن برسد، باید خود آن را [[ذبح]] کند.<ref>همان؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید.</ref> | ||
| − | == صید با حیوان شکاری == | + | ===صید با حیوان شکاری=== |
| − | شکار با سگ یا پرندهٔ شکاری نیز شروطی دارد: حیوان باید آموزشدیده باشد، یعنی فرمان بردن و بازگشتن را بداند و از خوردن صید بازداشته شود؛ صاحبش آن را برای شکار رها کند و نام خدا ببرد؛ و صید را خود حیوان شکار کرده باشد.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.</ref> در پارهای از احکام این باب، مانند حکم صید در صورتی که حیوان شکاری از آن خورده باشد، میان فقیهان اختلاف است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.</ref> | + | شکار با سگ یا پرندهٔ شکاری نیز شروطی دارد: حیوان باید آموزشدیده باشد، یعنی فرمان بردن و بازگشتن را بداند و از خوردن صید بازداشته شود؛ صاحبش آن را برای شکار رها کند و نام [[خدا]] ببرد؛ و صید را خود حیوان شکار کرده باشد.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.</ref> در پارهای از [[احکام]] این باب، مانند حکم صید در صورتی که حیوان شکاری از آن خورده باشد، میان فقیهان اختلاف است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.</ref> |
| − | == ماهی و ملخ == | + | ===ماهی و ملخ=== |
| − | بر پایهٔ آیهٔ ۹۶ سورهٔ | + | بر پایهٔ [[آیه 96 سوره مائده|آیهٔ ۹۶ سورهٔ مائده]]، صید دریایی حلال است. فقیهان شیعه، ماهی را از این حکم دانستهاند و بر پایهٔ روایات، ماهی و ملخ را بینیاز از [[ذبح]] شمردهاند.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الأطعمة.</ref> در جزئیات این حکم، مانند اینکه هر ماهی حلال است یا تنها ماهی پولکدار، اختلاف دیده میشود.<ref>صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الأطعمة.</ref> |
| − | == صید در احرام و حرم == | + | ===صید در احرام و حرم=== |
| − | صید حیوان وحشی بر | + | صید حیوان وحشی بر [[احرام|مُحرم]] در [[حج]]، [[حرام]] است و [[کفاره]] دارد؛ اندازهٔ کفاره بر پایهٔ آیهٔ ۹۵ سورهٔ مائده، به ارزش صید و داوری دو عادل بستگی دارد.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۵؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج.</ref> همچنین شکار در محدودهٔ حرم [[مکه]]، بر محرم و غیر محرم حرام است.<ref>محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۲۰.</ref> این احکام، از حرمت صید در [[قرآن]] و [[حدیث|روایات]] گرفته شده است.<ref>طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیات ۹۵–۹۶.</ref> |
| − | == | + | ==پانویس== |
| − | + | {{پانویس}} | |
| − | == | + | ==منابع== |
| − | |||
| − | + | *قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان). | |
| − | * قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان). | + | *حر عاملی، محمد بن حسن؛ ''وسائل الشیعة''، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق. |
| − | * حر عاملی، محمد بن حسن؛ ''وسائل الشیعة''، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق. | + | *راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ ''المفردات فی غریب القرآن''، تحقیق صفوان عدنان داوودی، بیروت: دار القلم، ۱۴۱۲ق. |
| − | * راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ ''المفردات فی غریب القرآن''، تحقیق صفوان عدنان داوودی، بیروت: دار القلم، ۱۴۱۲ق. | + | *صاحب جواهر، محمدحسن؛ ''جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام''، تهران: دار الکتب الإسلامیة، چاپ سوم، ۱۳۶۷ش. |
| − | * صاحب جواهر، محمدحسن؛ ''جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام''، تهران: دار الکتب الإسلامیة، چاپ سوم، ۱۳۶۷ش. | + | *طباطبایی، سید محمدحسین؛ ''المیزان فی تفسیر القرآن''، قم: منشورات اسماعیلیان، بیتا. |
| − | * طباطبایی، سید محمدحسین؛ ''المیزان فی تفسیر القرآن''، قم: منشورات اسماعیلیان، بیتا. | + | *محقق حلی، جعفر بن حسن؛ ''شرایع الإسلام فی مسائل الحلال والحرام''، تهران: استقلال، بیتا. |
| − | * محقق حلی، جعفر بن حسن؛ ''شرایع الإسلام فی مسائل الحلال والحرام''، تهران: استقلال، بیتا. | ||
{{فقه}} | {{فقه}} | ||
| − | + | [[رده:واژگان قرآنی]] | |
| − | [[رده: | + | [[رده:احکام اطعمه و اشربه]] |
| − | [[رده:احکام]] | + | [[رده:اصطلاحات فقهی]] |
| − | [[رده: | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۶
«صَید» در اصطلاح فقه، شکار حیوان وحشیِ حلالگوشت است و در فقه شیعه، باب مستقلی به نام «صید و ذباحه» دارد.[۱] شکار در صورتی حلال میشود که با سلاح یا حیوان شکاریِ آموزشدیده انجام گیرد و شرایطی مانند نام خدا را بر زبان آوردن و رسیدن به حیوان پیش از مرگ رعایت شود.[۲] صید حیوانات وحشی بر شخص مُحرم و در محدودهٔ حرم (مکه) نیز ممنوع است.[۳]
محتویات
مفهومشناسی
«صید» در لغت به گرفتن و به چنگ آوردن حیوان وحشی گفته میشود -يعنى دست يافتن به آنچه كه وصولش ناممكن بوده- و در شرع، به حیوان حلالگوشتی اطلاق میگردد که بیآنکه مملوک کسی باشد، شکار شود.[۴]
در فقه شیعه، صید در کنار ذباحه، یکی از دو راه تذکیهٔ حیوان است: حیوان اهلی با ذبح، و حیوان وحشی با شکار.[۵] ازاینرو احکام صید، هم به حوزهٔ شکار و هم به حوزهٔ خوردنیها مربوط است.[۶]
این احکام و آداب نشان میدهد که شکار در اسلام، عملی مهارشده و مشروط است، نه آزادی بیقید و شرط.
صید در قرآن
قرآن در سوره مائده، دو اصل را در باب صید بیان میکند. نخست، اجازهٔ شکار با حیوان شکاری آموزشدیده: «يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ»؛ «از تو میپرسند چه چیزی برای آنان حلال شده است؟ بگو: پاکیزهها برای شما حلال شده است، و [نیز] آنچه از حیوانات شکاری که با آموزش دادن، از آنچه خدا به شما آموخته است، برای خود تعلیم دادهاید؛ پس از آنچه برای شما نگاه داشتهاند بخورید و نام خدا را بر آن ببرید.»[۷]
دوم، حکم صید در حال احرام: «أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ مَتَاعًا لَكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا»؛ «شکار دریا و خوراک آن برای شما و مسافران حلال شده است، و شکار خشکی تا زمانی که محرم هستید بر شما حرام است.»[۸] این آیه، تفاوت حکم صید دریایی و صید خشکی را نشان میدهد.[۹] قرآن در ادامه، برای کسی که در حال احرام شکار کند، کفاره مقرر کرده است.[۱۰]
همچنین آیهٔ سوم سوره مائده، مردار و حیواناتی را که به ضرب، افتادن از بلندی، شاخزدن یا دریدن درنده مرده باشند، حرام شمرده است: «حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَكَلَ السَّبُعُ إِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْ...».[۱۱] این آیه، مبنای بحث فقهی دربارهٔ شکارهایی است که بهسبب وزن یا درنده مردهاند و نه بهسبب زخم آلت شکار.[۱۲]
احکام صید
صید با سلاح
در فقه شیعه، شکار با آلت تیزِ برنده (مانند تیر، شمشیر و نیزه) در صورتی موجب تذکیه میشود که آلت شکار، بدن حیوان را بدرد و حیوان در نتیجهٔ همان زخم بمیرد.[۱۳] شرط دیگر، بر زبان آوردن نام خدا هنگام رها کردن آلت است.[۱۴] اگر حیوان بهسبب وزن تیر یا ترس بمیرد و آلت به بدنش نرسیده باشد، حلال نمیشود.[۱۵] همچنین اگر کسی پیش از مرگ حیوان به آن برسد، باید خود آن را ذبح کند.[۱۶]
صید با حیوان شکاری
شکار با سگ یا پرندهٔ شکاری نیز شروطی دارد: حیوان باید آموزشدیده باشد، یعنی فرمان بردن و بازگشتن را بداند و از خوردن صید بازداشته شود؛ صاحبش آن را برای شکار رها کند و نام خدا ببرد؛ و صید را خود حیوان شکار کرده باشد.[۱۷] در پارهای از احکام این باب، مانند حکم صید در صورتی که حیوان شکاری از آن خورده باشد، میان فقیهان اختلاف است.[۱۸]
ماهی و ملخ
بر پایهٔ آیهٔ ۹۶ سورهٔ مائده، صید دریایی حلال است. فقیهان شیعه، ماهی را از این حکم دانستهاند و بر پایهٔ روایات، ماهی و ملخ را بینیاز از ذبح شمردهاند.[۱۹] در جزئیات این حکم، مانند اینکه هر ماهی حلال است یا تنها ماهی پولکدار، اختلاف دیده میشود.[۲۰]
صید در احرام و حرم
صید حیوان وحشی بر مُحرم در حج، حرام است و کفاره دارد؛ اندازهٔ کفاره بر پایهٔ آیهٔ ۹۵ سورهٔ مائده، به ارزش صید و داوری دو عادل بستگی دارد.[۲۱] همچنین شکار در محدودهٔ حرم مکه، بر محرم و غیر محرم حرام است.[۲۲] این احکام، از حرمت صید در قرآن و روایات گرفته شده است.[۲۳]
پانویس
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید و الذباحة؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶، کتاب الصید و الذباحة.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید و الذباحة؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیات ۹۵–۹۶؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج.
- ↑ راغب اصفهانی، المفردات، ذیل مادهٔ «صید»؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.
- ↑ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶، کتاب الصید و الذباحة.
- ↑ همان.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۴؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۵؛ طباطبایی، المیزان، ذیل همان آیه.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۳؛ ترجمهٔ حسین انصاریان.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیهٔ ۳.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید.
- ↑ همان؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۶؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الصید؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الأطعمة.
- ↑ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۳۶؛ حر عاملی، وسائل الشیعة، ابواب الأطعمة.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۹۵؛ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج.
- ↑ محقق حلی، شرایع الإسلام، کتاب الحج؛ صاحب جواهر، جواهر الکلام، ج۲۰.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ذیل سورهٔ مائده، آیات ۹۵–۹۶.
منابع
- قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان).
- حر عاملی، محمد بن حسن؛ وسائل الشیعة، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق.
- راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داوودی، بیروت: دار القلم، ۱۴۱۲ق.
- صاحب جواهر، محمدحسن؛ جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، تهران: دار الکتب الإسلامیة، چاپ سوم، ۱۳۶۷ش.
- طباطبایی، سید محمدحسین؛ المیزان فی تفسیر القرآن، قم: منشورات اسماعیلیان، بیتا.
- محقق حلی، جعفر بن حسن؛ شرایع الإسلام فی مسائل الحلال والحرام، تهران: استقلال، بیتا.
| فقه | ||
| کلیات: | تاریخ فقه، ابواب فقه، احکام، اجتهاد، منابع اجتهاد در فقه شیعه، تقلید، اصول فقه، قواعد فقهی | |
| منابع: | عروة الوثقى، شرایع الاسلام، علل الشرائع، لمعه، جواهرالكلام، المكاسب المحرمه، مدارک الاحکام و ... | |
| ↓ رده ها ↓ | ||
| فقه: | فقیهان، منابع فقهی، اصطلاحات فقهی، آیات الاحکام، منابع اجتهاد در فقه شیعه، قواعد فقه | |
| اصول فقه: | اصول فقه، اصولیون، منابع اصول فقه، اصطلاحات اصول فقه | |
| احکام: | احکام، احکام عبادی، احکام اقتصادی، احکام خانواده، احکام روابط اجتماعی، احکام قضایی و جزایی، احکام اطعمه و اشربه، اصطلاحات احكام | |



