یاد امام حسین هنگام نوشیدن آب: تفاوت بین نسخه‌ها
Saeed zamani (بحث | مشارکتها) (تعیین رده) |
|||
| سطر ۱۹: | سطر ۱۹: | ||
[[رده:سنت های عزاداران ابا عبدالله]] | [[رده:سنت های عزاداران ابا عبدالله]] | ||
[[رده: آداب و سنن]] | [[رده: آداب و سنن]] | ||
| + | {{الگو:واقعه عاشورا}} | ||
نسخهٔ ۱۲ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۵۲
شهادت تشنه كامانه امام حسين علیه السلام، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مى‌سزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا، از لب هاى عطشان آن حضرت ياد شود، چرا كه آب يادآور آن عاشوراى عطش ريز و آن كامهاى تشنه عاشورائيان شهيد است.
امام صادق علیه السلام فرمود: «من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آن كه حسين بن على را به ياد مى‌آوردم» و نيز فرمود: «ما من عبد شرب الماء فذكر الحسين ولعن قاتله الا كتب له ماة الف حسنة و حط عنه ماة الف سيئة»[۱] هر كه آب بنوشد و حسين علیه السلام را ياد كند و قاتل او را لعن نمايد، براى او هزار حسنه نوشته مى‌شود و هزار گناه از او محو مى‌گردد.
از اين رو شيعه، هنگام نوشيدن آب بر حسين بن على سلام مى‌دهد و مى‌گويد: سلام بر لب تشنه‌ات، يا حسين سلام الله على الحسين و اصحابه. نيز در سقاخانه‌ها و منبع هاى آب خنك، در تابستان و در ايام محرم، مى‌نويسند: «آبى بنوش و لعنت حق بر يزيد كن» يا «بنوش به ياد لب هاى تشنه حسين».
از زبان خود سیدالشهدا هم نقل شده كه فرمود: شيعتى ما ان شربتم عذب ماء فاذكرونى او سمعتم بغريب او شهيد فاندبونى.[۲]
امام سجاد علیه السلام نيز سالهاى سال، از شهادت پدر با لب تشنه ياد مى‌كرد و مى‌گريست و هرگاه هنگام افطار غذا مى‌آوردند يا نگاهش به آب مى‌افتاد، مى‌گريست و مى‌فرمود: «قتل ابن رسول الله جائعا، قتل ابن رسول الله عطشانا»[۳] و نيز هر گاه قصابى را مى‌ديد كه مى‌خواهد گوسفندى سر ببرد، مى‌گفت: آبش بدهيد، پدرم را با لب تشنه سر بريدند. اين ياد كرد پيوسته از شهادت مظلومانه حسين علیه السلام با لب تشنه، احياى خاطره آن روز پرحادثه است.
پانویس
منابع
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابسته‌ها | |||
