یاد امام حسین هنگام نوشیدن آب: تفاوت بین نسخه‌ها
(صفحه‌ای جدید حاوی '{{بخشی از یک کتاب}} شهادت تشنه كامانه امام حسين علیه السلام، چنان داغ و غم سن...' ایجاد کرد) |
|||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | {{ | + | {{خوب}} |
| + | [[پرونده:Atash.jpg|thumb|230px|left|یاد امام حسین علیه السلام - امیرحسین منصوری]] | ||
| − | شهادت تشنه كامانه [[امام حسين]] علیه السلام، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مى‌سزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا، از لب هاى عطشان آن حضرت ياد شود، چرا كه آب يادآور آن عاشوراى عطش ريز و آن كامهاى تشنه عاشورائيان شهيد است. | + | {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}} |
| + | [[شهادت در راه خدا|شهادت]] تشنه كامانه [[امام حسين]] علیه السلام، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مى‌سزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا، از لب هاى عطشان آن حضرت ياد شود، چرا كه آب يادآور آن [[روز عاشورا|عاشوراى]] عطش ريز و آن كامهاى تشنه عاشورائيان شهيد است. | ||
| − | [[امام صادق]] علیه السلام فرمود: «من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آن كه حسين بن على را به ياد مى‌آوردم» و نيز فرمود: «ما من عبد | + | [[امام صادق]] علیه السلام فرمود: «من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آن كه حسين بن على را به ياد مى‌آوردم». و نيز فرمود: {{متن حدیث|«ما من عبد شَرب الماء فذكر الحسين ولعن قاتله الّا كُتب له مأة الف حسنة و حُطّ عنه مأة الف سيئة»}}؛<ref>امالى، شیخ صدوق، ص 122.</ref> هر كه آب بنوشد و حسين علیه السلام را ياد كند و قاتل او را [[لعن]] نمايد، براى او صد هزار حسنه نوشته مى‌شود و صد هزار گناه از او محو مى‌گردد. |
| − | از اين رو | + | از اين رو [[شیعه]] هنگام نوشيدن آب، بر حسين بن على [[سلام]] مى‌دهد و مى‌گويد: سلام بر لب تشنه‌ات يا حسين، سلام الله على الحسين و اصحابه. نيز در سقاخانه‌ها و منبع هاى آب خنک، در تابستان و در ايام [[ماه محرم]]، مى‌نويسند: «آبى بنوش و لعنت حق بر [[یزید بن معاویه|يزيد]] كن»، يا «بنوش به ياد لب هاى تشنه حسين». |
| − | از زبان خود [[ | + | از زبان خود [[سیدالشهداء]] علیه السلام هم نقل شده كه در شعری فرمود: |
| − | [[امام سجاد]] علیه السلام نيز سالهاى سال، از شهادت | + | {{متن حدیث|«شيعتى ما إن شربتُم عَذب ماء فاذكرونى * أو سمعتُم بغريب أو شهيد فاندُبونى»}}.<ref> الخصائص الحسينيه، شوشترى، ص 99.</ref> |
| + | |||
| + | [[امام سجاد]] علیه السلام نيز سالهاى سال، از شهادت پدرش با لب تشنه ياد مى‌كرد و مى‌گريست و هرگاه هنگام [[افطار]] غذا مى‌آوردند يا نگاهش به آب مى‌افتاد، مى‌گريست و مى‌فرمود: «قُتل ابنُ رسول الله جائعاً، قُتل ابنُ رسول الله عطشاناً».<ref>لهوف، سید بن طاوس، ص 209.</ref> و نيز هر گاه قصابى را مى‌ديد كه مى‌خواهد گوسفندى سر ببرد، مى‌گفت: آبش بدهيد، پدرم را با لب تشنه سر بريدند. | ||
| + | |||
| + | اين يادكرد پيوسته از شهادت مظلومانه امام حسين علیه السلام با لب تشنه، احياى خاطره آن روز پرحادثه است. | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
| − | <references/> | + | <references /> |
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | جواد محدثی، | + | *فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف. |
| + | |||
| + | [[رده:سنت های عزاداران ابا عبدالله]] | ||
| + | [[رده: آداب و سنن]] | ||
| + | {{الگو:واقعه عاشورا}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۲۳
شهادت تشنه كامانه امام حسين علیه السلام، چنان داغ و غم سنگينى بر دلها نهاده است كه مى‌سزد با ديدن هر نهر و چشمه و با نوشيدن هر آب و شربت گوارا، از لب هاى عطشان آن حضرت ياد شود، چرا كه آب يادآور آن عاشوراى عطش ريز و آن كامهاى تشنه عاشورائيان شهيد است.
امام صادق علیه السلام فرمود: «من هرگز آب سرد ننوشيدم مگر آن كه حسين بن على را به ياد مى‌آوردم». و نيز فرمود: «ما من عبد شَرب الماء فذكر الحسين ولعن قاتله الّا كُتب له مأة الف حسنة و حُطّ عنه مأة الف سيئة»؛[۱] هر كه آب بنوشد و حسين علیه السلام را ياد كند و قاتل او را لعن نمايد، براى او صد هزار حسنه نوشته مى‌شود و صد هزار گناه از او محو مى‌گردد.
از اين رو شیعه هنگام نوشيدن آب، بر حسين بن على سلام مى‌دهد و مى‌گويد: سلام بر لب تشنه‌ات يا حسين، سلام الله على الحسين و اصحابه. نيز در سقاخانه‌ها و منبع هاى آب خنک، در تابستان و در ايام ماه محرم، مى‌نويسند: «آبى بنوش و لعنت حق بر يزيد كن»، يا «بنوش به ياد لب هاى تشنه حسين».
از زبان خود سیدالشهداء علیه السلام هم نقل شده كه در شعری فرمود:
«شيعتى ما إن شربتُم عَذب ماء فاذكرونى * أو سمعتُم بغريب أو شهيد فاندُبونى».[۲]
امام سجاد علیه السلام نيز سالهاى سال، از شهادت پدرش با لب تشنه ياد مى‌كرد و مى‌گريست و هرگاه هنگام افطار غذا مى‌آوردند يا نگاهش به آب مى‌افتاد، مى‌گريست و مى‌فرمود: «قُتل ابنُ رسول الله جائعاً، قُتل ابنُ رسول الله عطشاناً».[۳] و نيز هر گاه قصابى را مى‌ديد كه مى‌خواهد گوسفندى سر ببرد، مى‌گفت: آبش بدهيد، پدرم را با لب تشنه سر بريدند.
اين يادكرد پيوسته از شهادت مظلومانه امام حسين علیه السلام با لب تشنه، احياى خاطره آن روز پرحادثه است.
پانویس
منابع
- فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
 |
|||
| قبل از واقعه | |||
| شرح واقعه |
| ||
| پس از واقعه | |||
| بازتاب واقعه | |||
| وابسته‌ها | |||
