آیه 39 سوره فرقان
| <<38 | آیه 39 سوره فرقان | 40>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
و ما برای هر یک از این طوایف مثلها (و پندها برای هدایت و اتمام حجت) زدیم و همه را به کلی هلاک ساختیم.
و برای هر یک [به جهت هدایتشان] سرگذشت های عبرت آموز بیان کردیم، و [چون هدایت نیافتند] هر یک را به شدت در هم شکستیم و هلاک کردیم.
و براى همه آنان مَثَلها زديم و همه را زير و زَبَر كرديم.
و براى همه مثَلهايى آورديم و همه را نيست و نابود ساختيم.
و برای هر یک از آنها مثلها زدیم؛ و (چون سودی نداد،) همگی را نابود کردیم!
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
- تتبير: به نظر راغب تبر و تتبير هر دو به معنى هلاك كردن و نابود كردن است، ولى ديگر تبر (بر وزن عقل و شرف) را به معنى هلاك شدن گفتهاند.[۱]
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ عاداً وَ ثَمُودَ وَ أَصْحابَ الرَّسِّ وَ قُرُوناً بَيْنَ ذلِكَ كَثِيراً «38»
و قوم عاد و ثمود و اصحاب رَسّ و نسلهاى فراوان ميان آنان را (هلاك كرديم).
وَ كُلًّا ضَرَبْنا لَهُ الْأَمْثالَ وَ كُلًّا تَبَّرْنا تَتْبِيراً «39»
و براى هر يك نمونههايى (براى پند گرفتن) آورديم (و چون عبرت نگرفتند) همه را به سختى نابود كرديم.
نکته ها
«قرون» جمع «قرن»، در اصل به معناى جمعيّتى است كه در يك زمان با هم زندگى مىكنند و به چهل تا صد سال هم يك قرن گفتهاند. «تتبير» از دست دادنِ بزرگى و سرنگون شدن است، به صورتى كه به نابودى و هلاكت كشيده شود. «1»
«1». التحقيق فىكلمات القرآن.
جلد 6 - صفحه 257
اصحاب رسّ چه كسانى بودند؟
دربارهى قوم «رَسّ» در تفاسير مطالب زيادى آمده است از جمله: آنان همان قوم شعيب هستند، يا اين كه «رَسّ» شهرى است در «يمامه»، يا چاهى است در «انطاكيه» يا همان «رود ارس» است و يا غير آن، ولى در كتاب «عيون اخبار الرضا» مىخوانيم:
امام رضا عليه السلام فرمود: شخصى از حضرت على عليه السلام دربارهى «اصحاب رسّ» پرسيد، امام عليه السلام پاسخ داد: بعد از طوفان نوح، درختى به نام «شاه درخت» غرس شد. مردم (اين درخت را مقدّس مىدانستند و) در اطرافش دوازده قريه بنا كردند. نام قريهها به نام ماههاى ايرانى بود: فروردين، ارديبهشت، خرداد تا دوازده ماه، آنان هر ماه در يكى از قريهها جشن وعيد مىگرفتند، البتّه در قريهى اسفند، عيدشان با شكوهتر بود و جمعيّت بيشترى جمع مىشدند.
در آن مراسم جشن، درختى را آتش مىزدند و همين كه دودش بالا مىرفت به گريه و زارى مىافتادند.
خداوند پيامبرى براى آنان فرستاد و آنان را ارشاد كرد، او را تكذيب كردند، پيامبرشان نفرين كرد و آن درخت مقدّسشان خشك شد. پس از آن چاه عميقى حفر كردند و پيامبر خدا را در آن افكندند و او را اين گونه به شهادت رساندند. «1»
و در نهجالبلاغه مىفرمايد: «أين اصحاب مدائن الرس الذين قتلوا الانبياء»
پیام ها
1- سنّت الهى فرستادن رسولان براى هدايت مردم و هلاكت تكذيب كنندگان آنان بوده است. كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْناهُمْ ... وَ عاداً وَ ثَمُودَ ...
2- خداوند با همهى امّتها اتمام حجّت كرده است. «وَ كُلًّا ضَرَبْنا لَهُ الْأَمْثالَ»
3- قهر و غضب خداوند بر كفّار، يكى از سنّتهاى الهى است. «وَ كُلًّا تَبَّرْنا تَتْبِيراً»
«1». تفسير كنزالدقائق.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 258
پانویس
- ↑ تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج7، ص286
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
