آیه 146 سوره شعراء
| <<145 | آیه 146 سوره شعراء | 147>> | |||||||||||||
| |||||||||||||||
محتویات
ترجمه های فارسی
آیا (تصور میکنید که تا ابد) ایمن از مرگ در این ناز و نعمت دنیا خواهید ماند؟
آیا شما را در آنچه در این دنیا [از نعمت و رفاه هست] ایمن و آسوده [از تغییر و زوال] رهایتان خواهند کرد؟!
آيا شما را در آنچه اينجا داريد آسوده رها مىكنند؟
آيا پنداريد كه شما را در اين نعمتها، ايمن رها مىكنند؟
آیا شما تصوّر میکنید همیشه در نهایت امنیّت در نعمتهایی که اینجاست میمانید،
ترجمه های انگلیسی(English translations)
معانی کلمات آیه
«أَتُتْرَکُونَ»: آیا به ترک شما گفته میشود؟ آیا رها میشوید؟ استفهام انکاری و مفید نفی است. «مَا»: آنچه. مراد نعمت جهان است. «ههُنَا»: اینجا مراد این جهان است. «آمِنِینَ»: در امن و امان و دور از دست انتقام و مرگ و عذاب و کیفر. حال است.
تفسیر آیه
تفسیر نور (محسن قرائتی)
أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ «146» فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ «147» وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ «148» وَ تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ «149»
آيا (فكر مىكنيد) شما در آنچه در اين دنيا داريد، در أمن وامان رها خواهيد شد؟ در باغها و چشمهها. و كشتزارها و نخلهايى كه شكوفهاش لطيف و بر هم نشسته است. (و هيچ مسئوليّت و بازگشتى نخواهيد داشت؟) و شما (ماهرانه) از كوهها خانههايى براى خوشگذرانى مىتراشيد.
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ «150» وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ «151»
پس، از خدا پروا كنيد و مرا پيروى نماييد. واز اسرافكاران فرمان نبريد.
الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ «152»
آنان كه در زمين فساد مىكنند و اهل اصلاح نيستند.
نکته ها
اگر مردم دنيا تنها به همين جملهى «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ» عمل كنند، تمام
جلد 6 - صفحه 355
حكومتهاى طاغوتى اسرافكار، سقوط مىكنند.
قوم ثمود، هم كشاورزى خوبى داشتند، «فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ» هم تمدّن و خانهسازى «مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً» و هم رفاه و امنيّت. فارِهِينَ ... آمِنِينَ
كلمهى «طلع» به شكوفهى خرما گفته مىشود كه قبل از ميوه طلوع مىكند و گاهى به نوبَر و اوّلين خرما نيز گفته مىشود.
«هَضِيمٌ» به معناى شكوفهى لطيف و بر هم نشسته است. يعنى شكوفههاى خرما از انبوهى و پر حاصلى و طراوت بر هم سوار شده است.
با اينكه كلمهى «جَنَّاتٍ» شامل درخت خرما نيز مىشود، ولى نام درخت خرما جداگانه برده شده است، كه شايد اشاره به اهميّت خرما در ميان قوم ثمود بوده است.
كلمهى «فارِهِينَ» مىتواند از كلمهى «فره» به معناى شادى باشد كه «بُيُوتاً فارِهِينَ» يعنى در خانهها سرمست بودند و مىتواند از ريشهى «فراهت» به معناى مهارت باشد كه «بُيُوتاً فارِهِينَ» يعنى با مهارت خانههايى را از كوهها مىتراشيدند.
پیام ها
1- به زندگى مرفّه دنيا مغرور نشويد. أَ تُتْرَكُونَ ... آمِنِينَ رفاه امروز نشانهى رضاى خداوند از شما نيست. (نعمتهاى مادّى پايدار نيست).
2- توجّه به ناپايدارى دنيا، وسيلهى تقواست. أَ تُتْرَكُونَ ... فَاتَّقُوا اللَّهَ
3- لازمهى تقوا، پيروى از انبيا و دورى از اطاعت مسرفان است. «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
4- امنيّت، اقتصاد و رفاه، اگر با پيروى از رهبر معصوم همراه نباشد زمينهى فساد خواهد شد. «آمِنِينَ، جَنَّاتٍ، عُيُونٍ، زُرُوعٍ، بُيُوتاً، فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ»
5- انسان در برابر نعمتها رها نيست، بلكه مسئوليّت دارد. «جَنَّاتٍ، عُيُونٍ، زُرُوعٍ، بُيُوتاً، لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
6- اسرافكار، صلاحيّت رهبرى جامعه را ندارد. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
7- انبيا در مصرفگرايى مردم حسّاس بودند. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
جلد 6 - صفحه 356
8- در برابر سرمايه داران اسرافگر، كرنش نكنيد. «لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ»
9- تولّى و تبرّى بايد با هم باشد. «أَطِيعُونِ- لا تُطِيعُوا»
10- اسراف، فساد است و اسرافكار، مفسد. «الْمُسْرِفِينَ الَّذِينَ يُفْسِدُونَ»
11- از مرفّهان بىدرد، اميد اصلاح نداشته باشيد كه اصلاح تنها در سايهى مكتب انبياست. «وَ لا يُصْلِحُونَ»
12- اسرافكاران، كار خودرا توجيه مىكنند وخود را صالح مىدانند. «لا يُصْلِحُونَ»
پانویس
منابع
- تفسیر نور، محسن قرائتی، تهران:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
- اطیب البیان فی تفسیر القرآن، سید عبدالحسین طیب، تهران:انتشارات اسلام، 1378 ش، چاپ دوم
- تفسیر اثنی عشری، حسین حسینی شاه عبدالعظیمی، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
- تفسیر روان جاوید، محمد ثقفی تهرانی، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
- برگزیده تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
- تفسیر راهنما، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، قم:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش، چاپ پنجم
