محمدباقر آقا نجفی اصفهانی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جز (صفحه‌ای جدید حاوی '{<I>منبع اين نوشتار يک سايت است. آن را با نوشته خودتان جايگزين کنيد.</I>} حاج شيخ مح...' ایجاد کرد)
 
 
(۵ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{<I>منبع اين نوشتار يک سايت است. آن را با نوشته خودتان جايگزين کنيد.</I>}
+
'''شیخ محمدباقر نجفی اصفهانی''' (۱۳۰۱-۱۲۳۵ ق)، فرزند [[شیخ محمدتقی اصفهانی|شيخ محمدتقی اصفهانی]]، فقیه اصولی و عالم مجاهد [[شیعه]] در قرن سيزدهم قمری و از شاگردان [[شیخ محمدحسن نجفی]] و [[شیخ مرتضی انصاری|شیخ انصاری]] بود. او به عنوان قاضی شرع در [[اصفهان]]، در برابر [[بدعت|بدعت‌ها]] و انحرافات فرقه‌های ضالّه از جمله [[بابیه]] به مبارزه برخاست و احکام [[شریعت|شرع]] را در مورد آنان به اجرا گذاشت و در عین حال، پشت و پناه ضعفا و حامی ستمدیدگان بود.
 +
{{شناسنامه عالم
 +
|نام کامل = محمدباقر آقانجفی اصفهانی
 +
||تصویر=[[پرونده:محمدباقر نجفی.jpg|270px|center]]
 +
|زادروز =  ۱۲۳۵ قمری
 +
|زادگاه =  [[اصفهان]]
 +
|وفات =  ۱۳۰۱ قمری
 +
|مدفن =  [[نجف]]
 +
|اساتید =  [[شیخ مرتضی انصاری]]، [[شیخ محمدحسن نجفی]]، شیخ حسن کاشف الغطاء،...
 +
|شاگردان =  [[سید اسماعیل صدر]]، [[سید محمدکاظم طباطبائی یزدی|سید محمدکاظم یزدی]]، [[شیخ الشریعه اصفهانی]]، [[محمدتقی آقا نجفی اصفهانی|شیخ‌ محمدتقی آقانجفی]]،...
 +
|آثار = لُبّ الاصول، لُبّ الفقه، رساله در استصحاب، شرح [[هدایة المسترشدین (کتاب)|هدایة المسترشدین]]،...  
 +
}}
 +
==ولادت و خاندان==
 +
محمدباقر نجفی اصفهانی در سال ۱۲۳۵ ه.ق. در [[اصفهان]] به دنیا آمد. پدرش [[شیخ محمدتقی اصفهانی]] (صاحب [[هدایة المسترشدین (کتاب)|هدایة المسترشدین]]) از روحانیّون برجسته [[شیعه]] بود. وی پس از تکمیل تحصیلات خود در [[نجف]] به [[ایران]] بازگشت و در مسجدشاه اصفهان ([[مسجد امام اصفهان|مسجد امام]] فعلی)، حوزه درس دایر کرد که بعد‌ها تولیت این [[مسجد]] به عهده فرزندانش نهاده شد و به همین مناسبت اینان به «مسجدشاهی» معروف گشتند.
  
حاج شيخ محمد باقر فرزند حاج شيخ محمد تقی اصفهانی (صاحب حاشيه) یکی از علمای بزرگ اصفهان در اواخر قرن سيزدهم هجری بود. وی خلفی بارع، حجتی ماهر و مجتهدی کامل بود. اصفهانی فرزند صاحب حاشيه نوۀ شيخ جعفر کاشف الغطاء بود. پدر بزرگوار خود را به کودکی از دست داد و به کوشش مادرش دختر کاشف الغطاء به درجه اجتهاد رسيد. اصفهانی با علويه ای از نسل سيد صدر الدين اصفهانی ازدواج نمود که ثمرۀ اين ازدواج تحويل آقا نجفی معروف به جهان تشيع گرديد. اصفهانی مقدمات علوم فقهی را در اصفهان به پايان برد و چند سالی نيز در عتبات از محضر علما مخصوصا فرزند کاشف الغطاء خال گراميش برخوردار بود و پس از فوت دائی چند سال از کرسی درس شيخ انصاری اعلی الله مقامه برخوردار گشت تا به درجه اجتهاد و قضاوت نائل آمد. اصفهانی بيشتر سنوات عمر شريفش به اصفهان گذشت. او در اصفهان به عنوان قاضی و حجة الاسلام وقت، بعد از فوت مرحوم آيت الله شفتی زمام مسلمين را در اجرای حدود و احکام الهی در کف با کفايت خويش گرفت و مشغول رتق و فتق امور مسلمين گشت. در انجام حدود و مقررات اسلامی سعی وافر داشت و مانند حجة الاسلام کمر همت به ميان بست و گاه در بعضی روزها چندين مجرم تبهکار و خاطبان جنايتکار را پس از محکوميت به حد شرعی مجازات می نمود. در عين حال مجتهدی زاهد و عابدی خائف و عاشقی بی قرار بود. او در دلهای شب از خوف خدا و در شدت رجا به سوی معبود ناله ها سر می داد و با مناجات به سوی معبودش راه ميافت. اصفهانی اغلب شبها را در تخت فولاد جنب مزار پدرش تا به صبح بيتوته می نمود و به دعا و عبادتهای شرعيه می پرداخت. نوشته اند از اين مسير به کراماتی نائل شد. با علامه خوانساری صاحب روضات رفاقت و صميميتی وافر داشت. خوانساری ضمن تجليل از مقام علمی و علو درجات معنوی و کرامات نفسانی او می نويسد: اين شيخ مرحوم در ادامه کتاب روضات الجنات مشوق من بود. او در روضات به نقل از تذکره باقريه اضافه می کند که شيخ مرحوم شبی در تخت فولاد جنب مزار پدرش در حال مکاشفه متوجه شد اجلش نزديک است و خيلی هم مايل است کنار قبر مولای دو جهان جنب مزار جدش کاشف الغطاء مدفون شد. لذا تصميم گرفت هر چه زودتر خود را به نجف اشرف رساند. همين که از قصد مسافرت او مردم آگاه شدند چون به او علاقه شديدی داشتند از رفتن او به نجف به شدت ممانعت نمودند، آخر الامر شبی مخفيانه اصفهان را به سوی نجف ترک نمود و با زحمات طاقت فرسا پس از روزها و شبها راهپيمائی سرانجام به شبی بارانی در دلهای شب خود را به حرم مولای دو جهان رسانيد و با دوست به درگاه دوست ناله ها سر داد. روز بعد از خدمه در کنار مزار جدش کاشف الغطاء خواستار قبری برای خود شد (اما اهالی اصفهان و اين خدمه غافل از ماجرا) ديری نپائيد که پس از کندن قبر ندای حق را لبيک گفت و بدان محل با تجليل و احترام مدفون شد.
+
محمدباقر آقانجفی پدر خود را در سال‌های نخست جوانی از دست داد و مادرش که دختر [[شیخ جعفر کاشف الغطاء]] بود، عهده‌دار تربیت وی گردید.  
  
منبع:سایت شعائر
+
مشهور‌ترین فرزندان محمدباقر آقانجفی، [[محمدتقی آقا نجفی اصفهانی|شیخ‌ محمدتقی آقانجفی]] (۱۳۳۲-۱۲۶۲ ق) و [[حاج آقا نورالله اصفهانی|آقا نورالله نجفی اصفهانی]] (۱۳۴۶-۱۲۷۸ ق) از علمای نامدار اصفهان هستند.
 +
 
 +
==تحصیل و استادان==
 +
محمدباقر آقانجفی پس از تکمیل مقدمات در محضر عالمان [[اصفهان]]، برای ادامه تحصیل به [[نجف]] رفت و [[فقه]] و [[اصول فقه‌‌‌‌|اصول]] را در محضر دائی‌اش، شیخ حسن کاشف الغطاء (صاحب انوار الفقاهه)، [[شیخ محمدحسن نجفی]] (صاحب [[جواهر الکلام (کتاب)|جواهر الکلام]]) و [[شیخ مرتضی انصاری]] فرا گرفت. او از نخستین شاگردان شیخ‌انصاری بود و ابتدا [[حاشیه]] پدرش بر [[معالم الدین و ملاذ المجتهدین (کتاب)|معالم‌ الاصول]] معروف به [[هدایة المسترشدین (کتاب)|هدایة المسترشدین]] را خواند.
 +
 
 +
شیخ محمدباقر آقانجفی سرانجام به مقام علمی والا و به درجه [[اجتهاد]] نائل آمد و به [[ایران]] بازگشت.
 +
 
 +
==تدریس و شاگردان==
 +
شیخ محمدباقر آقانجفی پس از بازگشت به [[اصفهان]]، در مسجد شاه ([[مسجد امام اصفهان|مسجد امام]] فعلی) به تدریس پرداخت و صدها تن از علماء و فضلاء از او کسب فیض نمودند. اسامی ۷۱ تن از شاگردان آن عالم بزرگ‌ در تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان آمده است. کم کم مقام علمی او بر همگان آشکار شد و نفوذ و شهرت ایشان در اصفهان زیاد شد، تا جایی که در ردیف علمای طراز اوّل اصفهان قرار گرفت.
 +
 
 +
برخی از مشهورترین شاگردان وی عبارتند از:
 +
 
 +
*[[سید اسماعیل صدر]]
 +
*[[سید محمدکاظم طباطبائی یزدی|سید محمدکاظم یزدی طباطبایی]]
 +
*[[شیخ الشریعه اصفهانی]]
 +
*[[محمدتقی آقا نجفی اصفهانی|شیخ‌ محمدتقی آقانجفی]] (فرزندش)
 +
 
 +
==آثار و تألیفات==
 +
آقانجفی اصفهانی کتب و رسایل چندی تألیف نموده که از آن جمله است:
 +
 
 +
#رساله در استصحاب.
 +
#شرح «[[هدایة المسترشدین (کتاب)|هدایة المسترشدین]]»، بحث حجیة الظن که در سال ۱۲۸۳ ق به ضمیمه کتاب «هدایة المسترشدین» پدرش به طبع رسیده است.
 +
#لُبّ الاصول.
 +
#لُبّ الفقه، که جلد طهارت آن در کتابخانه [[سید حسن صدر|سید حسن صدر کاظمی]] موجود بوده است. آن را در ۳۲ سالگی نوشت و فقط یک جلد ناقص آنکه درباره طهارت تا باب وضوء است.
 +
#حاشیه فتوائی بر «النخبه» [[محمدابراهیم کرباسی|حاج محمد ابراهیم کلباسی]] در عبادات.
 +
#تعلیقه فتوایی بر رساله صلاتیه پدرش [[شیخ محمدتقی اصفهانی|شیخ محمدتقی نجفی]] (مطبوع).              
 +
 
 +
==فعالیت‌های اجتماعی==
 +
بازگشت شیخ محمدباقر آقانجفی به [[اصفهان]]، با فوت سید اسدالله بن سیدمحمدباقر اصفهانی (م، ۱۲۹۰ ق)، از عالمان سرشناس اصفهان و برخی از فقیهان آنجا ‌مقارن بود، لذا زعامت و کرسی تدریس و [[فتوا]] به وی منحصر گشت و نفوذ دینی و اجتماعی او افزایش یافت. او حدود شرعی و [[قصاص]] را اجرا می‌کرد و در مسجد شاه اصفهان [[نماز جماعت]] می‌خواند.
 +
 
 +
آقانجفی از آنجا که برای [[امر به معروف و نهی از منكر|امر به معروف و نهی از منکر]] اهمیت خاصی قائل بود و از طرفی صاحب [[قضاوت]] و فتوا هم بود، درگیر امور مردم شد و به قضاوت نشست. مردم هم برای رفع گرفتاری‌هایشان به وی مراجعه می‌کردند و از این‌رو، نفوذ و قدرتی برای حکومت محلی اصفهان باقی نماند. او در برخورد با [[کفر|کافران]] و [[ارتداد|مرتدان]] قاطع بود، به نحوی که تعدادی از [[بابیه|بابی‌ها]] به فرمان او به قتل رسیدند. در اجرای حدود شرعیه قاطعیتی تمام داشت، چنانکه در یک روز حکم اعدام ۲۷ تن را صادر کرد که حکم در مورد ۱۲ تن آنان اجرا شد و بقیه فرار کردند. به هر حال حکم او در مسائل حقوقی و جزایی نافذ و جاری بود.
 +
 
 +
از اقدامات مهم اجتماعی ایشان، کمک به فقراء و مؤمنین در قحطی سخت و جانکاه سال ۱۲۸۸ ق (معروف به سال آدم خوری) است. همچنین در سال ۱۲۹۲ ق که دولت قاجاریه قصد داشت مالیات ناعادلانه برای مردم اصفهان وضع کند، او به [[تهران|طهران]] رفته و موفق به لغو این تصمیم و معافیت مردم از پرداخت مالیات گردید.
 +
 
 +
شیخ محمدباقر نجفی در اصفهان پشت و پناه ضعفا و حامی ستمدیدگان بود و در برابر طمع‌کاری و [[ظلم]] و تعدّی ظلّ السّلطان و اتباع او ایستادگی می‌کرد. او در برابر [[بدعت|بدعت‌ها]] و انحرافات فرقه‌های ضالّه به مبارزه برخاسته و احکام [[شریعت|شرع]] را در مورد آنان به اجرا گذاشت. از آثار خیریه او بنای مسجد نو در بازار بزرگ اصفهان در سال ۱۲۹۹ ق است.
 +
 
 +
==ویژگی‌های اخلاقی==
 +
شیخ محمدباقر نجفی به [[تقوا]] و [[عبادت]] و [[حسن خلق|اخلاق حسنه]] و ملکات فاضله معروف بود و به علت توجه به کارهای مردم و یاری آنان، محبوبیتی بسیار داشت.
 +
 
 +
او در عين حال مجتهدی زاهد و عابدی خائف و عاشقی بی قرار بود. در دلهای شب از خوف خدا و در شدت رجا به سوی معبود ناله ها سر می داد و با مناجات به سوی معبودش راه مي یافت. اصفهانی اغلب شبها را در [[تخت فولاد]] جنب مزار پدرش تا به صبح بيتوته می نمود و به دعا و عبادتهای شرعيه می پرداخت. نوشته اند از اين مسير به کراماتی نائل شد.
 +
 
 +
آقانجفی با علامه [[سید محمدباقر موسوی خوانساری|موسوی خوانساری]] صاحب [[روضات الجنات (کتاب)|روضات الجنات]] رفاقت و صميميتی وافر داشت. خوانساری ضمن تجليل از مقام علمی و علوّ درجات معنوی و کرامات نفسانی او می نويسد: اين شيخ مرحوم در ادامه کتاب روضات الجنات مشوق من بود. او در روضات به نقل از تذکره باقريه اضافه می کند که شيخ مرحوم شبی در تخت فولاد جنب مزار پدرش در حال مکاشفه متوجه شد که [[اجل|اجلش]] نزديک است و خيلی هم مايل است کنار قبر مولای دو جهان ([[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] علیه‌السلام) جنب مزار جدش [[شیخ جعفر کاشف الغطاء|کاشف الغطاء]] مدفون شود. لذا تصميم گرفت هر چه زودتر خود را به [[نجف]] اشرف رساند.
 +
 
 +
==وفات==
 +
مرحوم شیخ محمدباقر آقانجفی، در سال ۱۳۰۰ قمری به [[نجف]] اشرف رفته و به [[زيارت|زیارت]] مرقد مطهر [[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] (علیه‌السلام) شتافت و سرانجام در شب پنج شنبه ۸ [[ماه صفر|صفر]] المظفّر ۱۳۰۱ قمری، درگذشت و در آرامگاه جد خود [[شیخ جعفر کاشف الغطاء|شیخ‌ جعفر کاشف‌الغطاء]] به خاک سپرده شد.
 +
 
 +
==منابع==
 +
 
 +
*دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف اسلامی.
 +
*سایت شعائر.
 +
 
 +
[[رده:علمای قرن سیزدهم]][[رده:علماء شیعه]]
 +
[[رده:فقیهان]][[رده:اصولیون]][[رده:مدفونین در نجف]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۸

شیخ محمدباقر نجفی اصفهانی (۱۳۰۱-۱۲۳۵ ق)، فرزند شيخ محمدتقی اصفهانی، فقیه اصولی و عالم مجاهد شیعه در قرن سيزدهم قمری و از شاگردان شیخ محمدحسن نجفی و شیخ انصاری بود. او به عنوان قاضی شرع در اصفهان، در برابر بدعت‌ها و انحرافات فرقه‌های ضالّه از جمله بابیه به مبارزه برخاست و احکام شرع را در مورد آنان به اجرا گذاشت و در عین حال، پشت و پناه ضعفا و حامی ستمدیدگان بود.

محمدباقر نجفی.jpg
نام کامل محمدباقر آقانجفی اصفهانی
زادروز ۱۲۳۵ قمری
زادگاه اصفهان
وفات ۱۳۰۱ قمری
مدفن نجف

Line.png

اساتید

شیخ مرتضی انصاری، شیخ محمدحسن نجفی، شیخ حسن کاشف الغطاء،...

شاگردان

سید اسماعیل صدر، سید محمدکاظم یزدی، شیخ الشریعه اصفهانی، شیخ‌ محمدتقی آقانجفی،...

آثار

لُبّ الاصول، لُبّ الفقه، رساله در استصحاب، شرح هدایة المسترشدین،...

ولادت و خاندان

محمدباقر نجفی اصفهانی در سال ۱۲۳۵ ه.ق. در اصفهان به دنیا آمد. پدرش شیخ محمدتقی اصفهانی (صاحب هدایة المسترشدین) از روحانیّون برجسته شیعه بود. وی پس از تکمیل تحصیلات خود در نجف به ایران بازگشت و در مسجدشاه اصفهان (مسجد امام فعلی)، حوزه درس دایر کرد که بعد‌ها تولیت این مسجد به عهده فرزندانش نهاده شد و به همین مناسبت اینان به «مسجدشاهی» معروف گشتند.

محمدباقر آقانجفی پدر خود را در سال‌های نخست جوانی از دست داد و مادرش که دختر شیخ جعفر کاشف الغطاء بود، عهده‌دار تربیت وی گردید.

مشهور‌ترین فرزندان محمدباقر آقانجفی، شیخ‌ محمدتقی آقانجفی (۱۳۳۲-۱۲۶۲ ق) و آقا نورالله نجفی اصفهانی (۱۳۴۶-۱۲۷۸ ق) از علمای نامدار اصفهان هستند.

تحصیل و استادان

محمدباقر آقانجفی پس از تکمیل مقدمات در محضر عالمان اصفهان، برای ادامه تحصیل به نجف رفت و فقه و اصول را در محضر دائی‌اش، شیخ حسن کاشف الغطاء (صاحب انوار الفقاهه)، شیخ محمدحسن نجفی (صاحب جواهر الکلام) و شیخ مرتضی انصاری فرا گرفت. او از نخستین شاگردان شیخ‌انصاری بود و ابتدا حاشیه پدرش بر معالم‌ الاصول معروف به هدایة المسترشدین را خواند.

شیخ محمدباقر آقانجفی سرانجام به مقام علمی والا و به درجه اجتهاد نائل آمد و به ایران بازگشت.

تدریس و شاگردان

شیخ محمدباقر آقانجفی پس از بازگشت به اصفهان، در مسجد شاه (مسجد امام فعلی) به تدریس پرداخت و صدها تن از علماء و فضلاء از او کسب فیض نمودند. اسامی ۷۱ تن از شاگردان آن عالم بزرگ‌ در تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان آمده است. کم کم مقام علمی او بر همگان آشکار شد و نفوذ و شهرت ایشان در اصفهان زیاد شد، تا جایی که در ردیف علمای طراز اوّل اصفهان قرار گرفت.

برخی از مشهورترین شاگردان وی عبارتند از:

آثار و تألیفات

آقانجفی اصفهانی کتب و رسایل چندی تألیف نموده که از آن جمله است:

  1. رساله در استصحاب.
  2. شرح «هدایة المسترشدین»، بحث حجیة الظن که در سال ۱۲۸۳ ق به ضمیمه کتاب «هدایة المسترشدین» پدرش به طبع رسیده است.
  3. لُبّ الاصول.
  4. لُبّ الفقه، که جلد طهارت آن در کتابخانه سید حسن صدر کاظمی موجود بوده است. آن را در ۳۲ سالگی نوشت و فقط یک جلد ناقص آنکه درباره طهارت تا باب وضوء است.
  5. حاشیه فتوائی بر «النخبه» حاج محمد ابراهیم کلباسی در عبادات.
  6. تعلیقه فتوایی بر رساله صلاتیه پدرش شیخ محمدتقی نجفی (مطبوع).              

فعالیت‌های اجتماعی

بازگشت شیخ محمدباقر آقانجفی به اصفهان، با فوت سید اسدالله بن سیدمحمدباقر اصفهانی (م، ۱۲۹۰ ق)، از عالمان سرشناس اصفهان و برخی از فقیهان آنجا ‌مقارن بود، لذا زعامت و کرسی تدریس و فتوا به وی منحصر گشت و نفوذ دینی و اجتماعی او افزایش یافت. او حدود شرعی و قصاص را اجرا می‌کرد و در مسجد شاه اصفهان نماز جماعت می‌خواند.

آقانجفی از آنجا که برای امر به معروف و نهی از منکر اهمیت خاصی قائل بود و از طرفی صاحب قضاوت و فتوا هم بود، درگیر امور مردم شد و به قضاوت نشست. مردم هم برای رفع گرفتاری‌هایشان به وی مراجعه می‌کردند و از این‌رو، نفوذ و قدرتی برای حکومت محلی اصفهان باقی نماند. او در برخورد با کافران و مرتدان قاطع بود، به نحوی که تعدادی از بابی‌ها به فرمان او به قتل رسیدند. در اجرای حدود شرعیه قاطعیتی تمام داشت، چنانکه در یک روز حکم اعدام ۲۷ تن را صادر کرد که حکم در مورد ۱۲ تن آنان اجرا شد و بقیه فرار کردند. به هر حال حکم او در مسائل حقوقی و جزایی نافذ و جاری بود.

از اقدامات مهم اجتماعی ایشان، کمک به فقراء و مؤمنین در قحطی سخت و جانکاه سال ۱۲۸۸ ق (معروف به سال آدم خوری) است. همچنین در سال ۱۲۹۲ ق که دولت قاجاریه قصد داشت مالیات ناعادلانه برای مردم اصفهان وضع کند، او به طهران رفته و موفق به لغو این تصمیم و معافیت مردم از پرداخت مالیات گردید.

شیخ محمدباقر نجفی در اصفهان پشت و پناه ضعفا و حامی ستمدیدگان بود و در برابر طمع‌کاری و ظلم و تعدّی ظلّ السّلطان و اتباع او ایستادگی می‌کرد. او در برابر بدعت‌ها و انحرافات فرقه‌های ضالّه به مبارزه برخاسته و احکام شرع را در مورد آنان به اجرا گذاشت. از آثار خیریه او بنای مسجد نو در بازار بزرگ اصفهان در سال ۱۲۹۹ ق است.

ویژگی‌های اخلاقی

شیخ محمدباقر نجفی به تقوا و عبادت و اخلاق حسنه و ملکات فاضله معروف بود و به علت توجه به کارهای مردم و یاری آنان، محبوبیتی بسیار داشت.

او در عين حال مجتهدی زاهد و عابدی خائف و عاشقی بی قرار بود. در دلهای شب از خوف خدا و در شدت رجا به سوی معبود ناله ها سر می داد و با مناجات به سوی معبودش راه مي یافت. اصفهانی اغلب شبها را در تخت فولاد جنب مزار پدرش تا به صبح بيتوته می نمود و به دعا و عبادتهای شرعيه می پرداخت. نوشته اند از اين مسير به کراماتی نائل شد.

آقانجفی با علامه موسوی خوانساری صاحب روضات الجنات رفاقت و صميميتی وافر داشت. خوانساری ضمن تجليل از مقام علمی و علوّ درجات معنوی و کرامات نفسانی او می نويسد: اين شيخ مرحوم در ادامه کتاب روضات الجنات مشوق من بود. او در روضات به نقل از تذکره باقريه اضافه می کند که شيخ مرحوم شبی در تخت فولاد جنب مزار پدرش در حال مکاشفه متوجه شد که اجلش نزديک است و خيلی هم مايل است کنار قبر مولای دو جهان (حضرت علی علیه‌السلام) جنب مزار جدش کاشف الغطاء مدفون شود. لذا تصميم گرفت هر چه زودتر خود را به نجف اشرف رساند.

وفات

مرحوم شیخ محمدباقر آقانجفی، در سال ۱۳۰۰ قمری به نجف اشرف رفته و به زیارت مرقد مطهر حضرت علی (علیه‌السلام) شتافت و سرانجام در شب پنج شنبه ۸ صفر المظفّر ۱۳۰۱ قمری، درگذشت و در آرامگاه جد خود شیخ‌ جعفر کاشف‌الغطاء به خاک سپرده شد.

منابع

  • دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف اسلامی.
  • سایت شعائر.