ربیعه: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ویرایش)
 
سطر ۱: سطر ۱:
 
{{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}}
 
{{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ قرآن]]}}
  
ربيعة بن نزار بن معد از قبايل بزرگ عدنانى (شمالى). <ref>النسب، ابن سلام، ص 346؛ جمهرة انساب العرب، ص 483 - 484؛ المقضب، ص 183 به بعد.</ref>برخى مفسّران، نزول آيه 140 [[سوره انعام]](6) را در شأن دو قبيله ربيعه و مُضر دانسته اند كه از روى سفاهت، دخترانشان را به سبب ترس از فقر و ننگِ اسارت، زنده به گور مى كردند. خداوند در اين آيه، عمل جاهلانه آنان را نكوهش كرد. <ref> جامع البيان، ج5، جزء8 ، ص68 ؛ الكشّاف، ج2، ص72.</ref>
+
'''ربیعة بن نزار بن معد''' از قبایل بزرگ عدنانى (شمالى).<ref>النسب، ابن سلام، ص ۳۴۶؛ جمهرة انساب العرب، ص ۴۸۳ - ۴۸۴؛ المقضب، ص ۱۸۳ به بعد.</ref> برخى مفسّران، [[شأن نزول]] آیه ۱۴۰ [[سوره انعام]] را در مورد دو قبیله ربیعه و مُضر دانسته اند که از روى سفاهت، دخترانشان را به سبب ترس از فقر و ننگِ اسارت، زنده به گور مى کردند. [[الله|خداوند]] در این [[آیه|آیه]]، عمل جاهلانه آنان را نکوهش کرد:<ref> جامع البیان، ج۵، جزء۸ ، ص۶۸ ؛ الکشّاف، ج۲، ص۷۲.</ref>  
  
 +
«{{متن قرآن|قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلَادَهُمْ سَفَهاً بِغَیرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُوا مَا رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِرَاءً عَلَى اللَّهِ ۚ قَدْ ضَلُّوا وَمَا کانُوا مُهْتَدِینَ}}؛ البته آنان که فرزندان خود را به سفاهت و نادانی کشتند و آنچه را که خدا نصیبشان کرد با افترا به خدا حرام شمردند زیانکارند. اینان سخت گمراه شدند و هدایت نیافتند».
 
==پانویس==
 
==پانویس==
 
{{پانویس}}
 
{{پانویس}}
 
 
==منابع==
 
==منابع==
فرهنگ قرآن، جلد 14، صفحه 376.
+
* [[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، جلد ۱۴، صفحه ۳۷۶.
  
 
[[رده: شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]
 
[[رده: شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]
 
[[رده: قبایل]]
 
[[رده: قبایل]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۷

Icon-encycolopedia.jpg

این صفحه مدخلی از فرهنگ قرآن است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


ربیعة بن نزار بن معد از قبایل بزرگ عدنانى (شمالى).[۱] برخى مفسّران، شأن نزول آیه ۱۴۰ سوره انعام را در مورد دو قبیله ربیعه و مُضر دانسته اند که از روى سفاهت، دخترانشان را به سبب ترس از فقر و ننگِ اسارت، زنده به گور مى کردند. خداوند در این آیه، عمل جاهلانه آنان را نکوهش کرد:[۲]

«قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ قَتَلُوا أَوْلَادَهُمْ سَفَهاً بِغَیرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُوا مَا رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِرَاءً عَلَى اللَّهِ ۚ قَدْ ضَلُّوا وَمَا کانُوا مُهْتَدِینَ؛ البته آنان که فرزندان خود را به سفاهت و نادانی کشتند و آنچه را که خدا نصیبشان کرد با افترا به خدا حرام شمردند زیانکارند. اینان سخت گمراه شدند و هدایت نیافتند».

پانویس

  1. النسب، ابن سلام، ص ۳۴۶؛ جمهرة انساب العرب، ص ۴۸۳ - ۴۸۴؛ المقضب، ص ۱۸۳ به بعد.
  2. جامع البیان، ج۵، جزء۸ ، ص۶۸ ؛ الکشّاف، ج۲، ص۷۲.

منابع