حق و باطل (شهید مطهری): تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای جدید حاوی ''''نگاهی به قرآن''' در اینجا بعضی آیات قرآن در زمینه ی حقّ و باطل مورد دقّت و تفسی...' ایجاد کرد)
 
جز (مهدی موسوی صفحهٔ حق و باطل/حق و باطل (شهید مطهری) را به حق و باطل (شهید مطهری) منتقل کرد)
 
(۸ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
'''نگاهی به قرآن'''
+
از مباحث مهمّ [[جهان بینی]]، بحث [[حق|حقّ]] و [[باطل]] است که در [[قرآن|قرآن کریم]] نیز به کرّات از آن سخن به میان آمده است. در اینجا بعضی آیات قرآن در زمینه حقّ و باطل مورد دقّت و تفسیر قرار می گیرد.
  
در اینجا بعضی آیات قرآن در زمینه ی حقّ و باطل مورد دقّت و تفسیر و توجّه قرار گیرد:
+
== حق و باطل در قرآن ==
1. در آغاز بحث مطالبی درباره ی «بسم اللّه الرّحمن الرّحیم» هست كه رحمانیّت خدا اصالت دارد؛ قهر و غضب و جبّاریّت و انتقام هم كه از صفات الهی است اسماء تبعی هستند و از لطف او ناشی می شوند. در این دید عالی جز «اللّه» و رحمانیّت و رحیمیّت او چیزی وجود ندارد؛ هر چه هست خیر است، كمال است، جود است؛ شرّ و نقص و عدم، اموری اعتباری و تبعی و نسبی هستند.  
+
۱. در آغاز بحث مطالبی درباره «[[آیه تسمیه|بسم اللّه الرّحمن الرّحیم]]» هست که رحمانیّت خدا اصالت دارد؛ قهر و غضب و جبّاریّت و انتقام هم که از صفات الهی است اسماء تبعی هستند و از لطف او ناشی می شوند. در این دید عالی جز «اللّه» و رحمانیّت و رحیمیّت او چیزی وجود ندارد؛ هر چه هست خیر است، کمال است، جود است؛ شرّ و نقص و عدم، اموری اعتباری و تبعی و نسبی هستند.  
در نظام هستی، خیر غالب است، حق اصیل است و باطل هم اگر پیدا شد محكوم و غیر اصیل و نابود شدنی است و آنچه پایدار می ماند حقّ است:  
+
در نظام هستی، خیر غالب است، حق اصیل است و باطل هم اگر پیدا شد محکوم و غیر اصیل و نابود شدنی است و آنچه پایدار می ماند حقّ است: «کلُّ شَیْءٍ هالِک إِلاّ وَجْهَهُ».<ref> سوره قصص آیه ۸۸ </ref>
  
*كُلُّ شَیْ ءٍ هالِكٌ إِلاّ وَجْهَهُ <ref> سوره قصص آیه 88 </ref>
+
در تاریخ بشر هم این بینش حکم می کند که حق پیروز و نظام حق بر نظامهای باطل چیره خواهد شد: «هُوَ اَلَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ اَلْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی اَلدِّینِ کلِّهِ وَ لَوْ کرِهَ اَلْمُشْرِکونَ».<ref> سوره توبه آیه ۳۳ </ref>  
  
*وَ یَبْقی وَجْهُ رَبِّكَ ذُو اَلْجَلالِ وَ اَلْإِكْرامِ <ref> سوره الرحمن آیه 27 </ref>
+
۲. آیات [[سوره بقره]]: در اوایل این سوره سه گروه در مقابل یکدیگر مطرح شده اند: گروه مؤمنین، گروه کافرین و گروه منافقین. گروه مؤمنین ایمان به غیب دارند، نماز واقعی و حسابی و کامل بپامی دارند، انفاق می کنند، به مکتبشان که مکتب الهی است ایمان دارند، به عالم آخرت یقین دارند. این گروه موفّق اند و در مسیر هدایت پروردگار، رستگاران اند.
  
در تاریخ بشر هم این بینش حكم می كند كه حق پیروز و نظام حق بر نظامهای باطل چیره خواهد شد:  
+
به گروه کافرین که می رسد آنها را مثل شاگردی معرّفی می کند که معلّم هر کاری کرده با هیچ نصیحتی و با هیچ تنبیهی نتوانسته او را به راه بیاورد و آموزش بدهد، بعد پدرش که می آید معلّم به او می گوید: دیگر فایده ای ندارد، این یک موجود اصلاح نشدنی است. کفر بعد از عرضه است. اینهایی که به آنچه به آنها عرضه شد کفر ورزیدند، نصیحت دیگر فایده ای به حالشان ندارد: «إِنَّ اَلَّذِینَ کفَرُوا سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا یُؤْمِنُونَ. خَتَمَ اَللّهُ عَلی قُلُوبِهِمْ وَ عَلی سَمْعِهِمْ وَ عَلی أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ».<ref> سوره بقره آیه ۶ و ۷</ref>
  
هُوَ اَلَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ اَلْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی اَلدِّینِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُشْرِكُونَ<ref> سوره توبه آیه 33</ref>
+
به گروه منافقین که می رسد اهمیّت بیشتری می دهد، به دلیل اینکه آیات بیشتری درباره ی آنها آمده است. منافقین کسانی هستند که از مذهب علیه مذهب استفاده می کنند؛ یعنی تظاهر به مذهب می کنند و حال آنکه در باطن ضدّ مذهب هستند: «وَ مِنَ اَلنّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَ بِالْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ. یُخادِعُونَ اَللّهَ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ ما یَخْدَعُونَ إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُونَ».<ref> سوره بقره  آیه ۸ و ۹</ref>  
 
 
2. آیات سوره ی بقره: در اوایل این سوره سه گروه در مقابل یكدیگر مطرح شده اند: گروه مؤمنین، گروه كافرین و گروه منافقین.
 
 
 
گروه مؤمنین ایمان به غیب دارند، نماز واقعی و حسابی و كامل بپامی دارند، انفاق می كنند، به مكتبشان كه مكتب الهی است ایمان دارند، به عالم آخرت یقین دارند. این گروه موفّق اند و در مسیر هدایت پروردگار، رستگاران اند.
 
 
 
به گروه كافرین كه می رسد آنها را مثل شاگردی معرّفی می كند كه معلّم هر كاری كرده با هیچ نصیحتی و با هیچ تنبیهی نتوانسته او را به راه بیاورد و آموزش بدهد، بعد پدرش كه می آید معلّم به او می گوید: دیگر فایده ای ندارد، این یك موجود اصلاح نشدنی است. كفر بعد از عرضه است. اینهایی كه به آنچه به آنها عرضه شد كفر ورزیدند، نصیحت دیگر فایده ای به حالشان ندارد:
 
 
 
إِنَّ اَلَّذِینَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا یُؤْمِنُونَ. `خَتَمَ اَللّهُ عَلی قُلُوبِهِمْ وَ عَلی سَمْعِهِمْ وَ عَلی أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ<ref> سوره بقره آیه 6 و 7</ref>
 
 
 
به گروه منافقین كه می رسد اهمیّت بیشتری می دهد، به دلیل اینكه آیات بیشتری درباره ی آنها آمده است. منافقین كسانی هستند كه از مذهب علیه مذهب استفاده می كنند؛ یعنی تظاهر به مذهب می كنند و حال آنكه در باطن ضدّ مذهب هستند:  
 
 
 
وَ مِنَ اَلنّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَ بِالْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ. `یُخادِعُونَ اَللّهَ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ ما یَخْدَعُونَ إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُونَ <ref> سوره بقره  آیه 8 و 9</ref>
 
  
 
اینها در مقام فریب دادن خدا بر می آیند، حقیقت را می خواهند فریب بدهند، مؤمنین را می خواهند فریب بدهند. امّا قرآن می گوید اینها موفّق نیستند، اینها به خیال خودشان مردم را می فریبند و نمی فهمند و شعور ندارند.  
 
اینها در مقام فریب دادن خدا بر می آیند، حقیقت را می خواهند فریب بدهند، مؤمنین را می خواهند فریب بدهند. امّا قرآن می گوید اینها موفّق نیستند، اینها به خیال خودشان مردم را می فریبند و نمی فهمند و شعور ندارند.  
  
صوفی نهاد دام و سر حقّه باز كرد
+
قرآن نقش خدعه را بیان می کند و می گوید خدعه با اهل حق چنین است.  
 
+
«وَ إِذا لَقُوا اَلَّذِینَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَیاطِینِهِمْ قالُوا إِنّا مَعَکمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ».<ref> سوره بقره آیه ۱۴</ref> به خیال خودشان خیلی زرنگی می کنند. به اهل ایمان که می رسند می گویند بله ما از شما هستیم، ولی وقتی با برادران واقعی شان، با شیطانهایی مثل خودشان، خلوت می کنند می گویند ایمان ما ظاهری و صوری است و ما باطناً با شما هستیم، ما مسخره شان می کنیم!
بنیاد مكر با فلك حقّه باز كرد
 
 
 
بازی چرخ بشكندش بیضه در كلاه
 
 
 
زیرا كه عرض شعبده با اهل راز كرد
 
 
 
قرآن نقش خدعه را بیان می كند و می گوید خدعه با اهل حق چنین است.  
 
وَ إِذا لَقُوا اَلَّذِینَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَیاطِینِهِمْ قالُوا إِنّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ <ref> سوره بقره آیه 14</ref>  
 
 
 
به خیال خودشان خیلی زرنگی می كنند. به اهل ایمان كه می رسند می گویند بله ما از شما هستیم، ولی وقتی با برادران واقعی شان، با شیطانهایی مثل خودشان، خلوت می كنند می گویند ایمان ما ظاهری و صوری است و ما باطناً با شما هستیم، ما مسخره شان می كنیم!  
 
 
 
بعد قرآن می گوید: «اَللّهُ یَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ یَمُدُّهُمْ فِی طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ» <ref> سوره بقره آیه 15</ref> این مسخره كردنها به ضرر خودشان است، خدا آنها را مسخره خواهد كرد؛ یعنی این جریان و سنّت عالم است كه آنها را مضحكه قرار خواهد داد و در كوری و حیرت گرفتار خواهد كرد.
 
بعد بیان عجیبی دارد:
 
 
 
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ اَلَّذِی اِسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اَللّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَكَهُمْ فِی ظُلُماتٍ لا یُبْصِرُونَ <ref> سوره بقره آیه 17</ref>
 
 
 
اینها از نقشه های نكرشان <ref> نكر: شیطنت </ref> استفاده می كردند و عقل خود را در خدمت هوای نفس و شیطنت خود قرار داده بودند. (بالأخره عقل هم برای انسان یك نوری است، همان طور كه حسّ و غریزه برای انسان نور است و راهنما. ) كسی كه عقل خودش را در خدمت نكری و علیه هدایت دین قرار دهد، مثل كسی است كه در تاریكی آتش روشن كند تا در ظلمت بیابان از نور آن استفاده نماید و راه پیدا كند؛ وقتی آتش را روشن می كند، اوّل استفاده هم می برد و اطرافش روشن می شود، ولی خدا زود این نور را می برد و او را در تاریكی می گذارد(صُمٌّ بُكْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَرْجِعُونَ)<ref> سوره بقره آیه 18 </ref>؛ نه تنها آنها را در تاریكی باقی می گذارد بلكه چشم و گوش و زبانشان را هم می گیرد؛ چون اگر چشم باز باشد، اگر چراغی از دور پیدا شود آدم می بیند و راه را پیدا می كند، یا اگر گوشش باز باشد، در تاریكی صدای زنگ شتری یا بوق ماشینی را می شنود و متوجّه می شود راه از آن طرف است، یا اگر زبان آدم باز باشد فریاد می كشد تا اگر كسی آن نزدیكیهاست، بشنود و او را هدایت كند، ولی همه ی اینها از او گرفته می شود.
 
 
 
أَوْ كَصَیِّبٍ مِنَ اَلسَّماءِ فِیهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ یَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِی آذانِهِمْ مِنَ اَلصَّواعِقِ حَذَرَ اَلْمَوْتِ وَ اَللّهُ مُحِیطٌ بِالْكافِرِینَ <ref> سوره بقره آیه 19</ref>
 
 
 
این مثل شدیدتری است كه قرآن بیان می كند: برقی در آسمان می جهد، یك لحظه هست و بعد خاموش می شود و چون همراه با رعد است اینها انگشتان خود را در گوشهای خود می گذارند و در نتیجه از راهیابی و رسیدن به مقصد دور می مانند.
 
 
 
پس قرآن برای خدعه هیچ گونه موفّقیتی قائل نیست، نمی گوید عالم را خدعه اداره كرده است. قرآن این منطق را قبول ندارد كه جریان تاریخ را زور گردانده و خدعه حركت داده و ظلمت چرخانده است. اصلاً از نظر منطق قرآن امكان ندارد كه در مجموع جامعه ی بشریّت غلبه با شرّ و فساد و ظلم باشد و در عین حال جامعه باقی باشد. اینكه پیامبر فرمود: «الملك یبقی مع الكفر و لا یبقی مع الظّلم» <ref> جامع الاخبار، ص 139 </ref> معنایش این است كه ما گاهی ظلم را در سطح بالا نگاه می كنیم، مثلاً نادر شاه را می بینیم كه همه اش ظلم است، امّا جامعه كه نادر شاه نیست؛ همان زمان كه نادر شاه از كلّه ها مناره می سازد اگر شما میان توده ی مردم بروید و یك آمارگیری بكنید، می بینید در مجموع، صداقت غلبه دارد بر كذب، امانت غلبه دارد بر خیانت، عفّت غلبه دارد بر بی تقوایی؛ جامعه را در مجموعش باید در نظر گرفت خصوصاً در آن استخوان بندی اصلی اش.
 
  
3. آیات سوره ی صافّات: در اواخر سوره ی صافّات، حاكمیّت و منصور بودن انبیاء و پیام انبیاء آمده است (این مطلب با بیانهای مختلفی در قرآن گفته شده است) :  
+
بعد قرآن می گوید: «اَللّهُ یَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ یَمُدُّهُمْ فِی طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ»<ref> سوره بقره آیه ۱۵</ref> این مسخره کردنها به ضرر خودشان است، خدا آنها را مسخره خواهد کرد؛ یعنی این جریان و سنّت عالم است که آنها را مضحکه قرار خواهد داد و در کوری و حیرت گرفتار خواهد کرد.
وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا اَلْمُرْسَلِینَ، `إِنَّهُمْ لَهُمُ اَلْمَنْصُورُونَ، `وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ اَلْغالِبُونَ <ref> سوره صافّات،آیات 171- 173</ref>
+
بعد بیان عجیبی دارد: «مَثَلُهُمْ کمَثَلِ اَلَّذِی اِسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اَللّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکهُمْ فِی ظُلُماتٍ لا یُبْصِرُونَ».<ref> سوره بقره آیه ۱۷</ref>  
  
سخن ما، در علم ما گذشته است، سخن ما كه تخلّف ناپذیر است این است كه بندگان پیام آور ما و فرستادگان ما تحقیقاً و فقط و فقط آنها منصور و پیروز هستند، و همانا سپاه ما حتماً آنها غالب و پیروزند.  
+
اینها از نقشه های نکرشان<ref> نکر: شیطنت </ref> استفاده می کردند و عقل خود را در خدمت هوای نفس و شیطنت خود قرار داده بودند. (بالأخره عقل هم برای انسان یک نوری است، همان طور که حسّ و غریزه برای انسان نور است و راهنما). کسی که عقل خودش را در خدمت نکری و علیه هدایت دین قرار دهد، مثل کسی است که در تاریکی آتش روشن کند تا در ظلمت بیابان از نور آن استفاده نماید و راه پیدا کند؛ وقتی آتش را روشن می کند، اوّل استفاده هم می برد و اطرافش روشن می شود، ولی خدا زود این نور را می برد و او را در تاریکی می گذارد (صُمٌّ بُکمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَرْجِعُونَ)<ref> سوره بقره آیه ۱۸ </ref>؛ نه تنها آنها را در تاریکی باقی می گذارد بلکه چشم و گوش و زبانشان را هم می گیرد؛ چون اگر چشم باز باشد، اگر چراغی از دور پیدا شود آدم می بیند و راه را پیدا می کند، یا اگر گوشش باز باشد، در تاریکی صدای زنگ شتری یا بوق ماشینی را می شنود و متوجّه می شود راه از آن طرف است، یا اگر زبان آدم باز باشد فریاد می کشد تا اگر کسی آن نزدیکیهاست، بشنود و او را هدایت کند، ولی همه ی اینها از او گرفته می شود.  
  
آیا مقصود قرآن در اینجا غلبه ی نظامی است؟ یعنی هرگاه میان یك پیامبر یا پیروان یك پیامبر، یك مرد حق، یك ولیّ خدا، یك امام با كسی یا كسانی جنگی در بگیرد همیشه طرف مقابل شكست می خورد؟ قطعاً این نیست، چون خود قرآن از كشته شدن ناحقّ انبیاء سخن می گوید:
+
«أَوْ کصَیِّبٍ مِنَ اَلسَّماءِ فِیهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ یَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِی آذانِهِمْ مِنَ اَلصَّواعِقِ حَذَرَ اَلْمَوْتِ وَ اَللّهُ مُحِیطٌ بِالْکافِرِینَ».<ref> سوره بقره آیه ۱۹</ref> این مثل شدیدتری است که قرآن بیان می کند: برقی در آسمان می جهد، یک لحظه هست و بعد خاموش می شود و چون همراه با رعد است اینها انگشتان خود را در گوشهای خود می گذارند و در نتیجه از راهیابی و رسیدن به مقصد دور می مانند.
  
إِنَّ اَلَّذِینَ یَكْفُرُونَ بِآیاتِ اَللّهِ وَ یَقْتُلُونَ اَلنَّبِیِّینَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَ یَقْتُلُونَ اَلَّذِینَ یَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ <ref> سوره آل عمران آیه 21 </ref>
+
پس قرآن برای خدعه هیچ گونه موفّقیتی قائل نیست، نمی گوید عالم را خدعه اداره کرده است. قرآن این منطق را قبول ندارد که جریان تاریخ را زور گردانده و خدعه حرکت داده و ظلمت چرخانده است. اصلاً از نظر منطق قرآن امکان ندارد که در مجموع جامعه ی بشریّت غلبه با شرّ و فساد و [[ظلم]] باشد و در عین حال جامعه باقی باشد. اینکه [[پیامبر اسلام|پیامبر]] فرمود: «الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظّلم»<ref> جامع الاخبار، ص ۱۳۹ </ref> معنایش این است که ما گاهی ظلم را در سطح بالا نگاه می کنیم، مثلاً نادر شاه را می بینیم که همه اش ظلم است، امّا جامعه که نادر شاه نیست؛ همان زمان که نادر شاه از کلّه ها مناره می سازد اگر شما میان توده ی مردم بروید و یک آمارگیری بکنید، می بینید در مجموع، صداقت غلبه دارد بر کذب، امانت غلبه دارد بر خیانت، عفّت غلبه دارد بر بی تقوایی؛ جامعه را در مجموعش باید در نظر گرفت خصوصاً در آن استخوان بندی اصلی اش.
  
یعنی پیامبران، اولیاء حقّ، طرفداران عدالت، آمرین به قسط كشته می شوند.
+
۳. آیات [[سوره صافات|سوره صافّات]]: در اواخر سوره ی صافّات، حاکمیّت و منصور بودن انبیاء و پیام انبیاء آمده است (این مطلب با بیانهای مختلفی در قرآن گفته شده است):
+
«وَ لَقَدْ سَبَقَتْ کلِمَتُنا لِعِبادِنَا اَلْمُرْسَلِینَ، إِنَّهُمْ لَهُمُ اَلْمَنْصُورُونَ، وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ اَلْغالِبُونَ».<ref> سوره صافّات،آیات ۱۷۱- ۱۷۳</ref>
پس قطعاً مقصود پیروزی نظامی نیست بلكه پیروزی جند اللّه و اهل حقّ است. چون جنگشان جنگ اعتقادی و جنگ عقیده ای است، پیروزیشان هم اعتقادی است.  
 
  
درست است كه از نظر ظاهری برخورد نظامی هم وجود دارد، امّا گاهی برخوردها جنبه ی نظامی ندارد. یك وقت است كه یك جنگ ماهیّت سیاسی دارد- مثل جنگهای سلاطین ایران و روم. اوّلی می خواست یك منطقه و قلمرو را زیر سلطه ی خود در آورد و آن دیگری هم همین را می خواست؛ گاهی این بر آن پیروز می شد و گاهی آن بر این- یك وقت هم جنگها ماهیّت اقتصادی دارند؛ یعنی طرفین برای تسلّط بر منابع ثروت می جنگند.  
+
سخن ما، در علم ما گذشته است، سخن ما که تخلّف ناپذیر است این است که بندگان پیام آور ما و فرستادگان ما تحقیقاً و فقط و فقط آنها منصور و پیروز هستند، و همانا سپاه ما حتماً آنها غالب و پیروزند.  
  
در دنیای امروز این نوع جنگها خیلی مصداق دارد خصوصاً در مناطقی كه اهمّیت سوق الجیشی دارند. چرا ابرقدرتها نسبت به عدن كه یك جای نسبتاً كوچكی است یا یمن جنوبی كه از نظر خودش اهمّیت زیادی ندارد، اینهمه حسّاسیّت دارند؟ آن جاهایی كه منابع ثروت هست، نفت هست، حسّاسیّت هم بیشتر است. خیلی از جنگها ماهیّت اقتصادی دارد؛ یعنی برای به دست آوردن منابع اقتصادی است نه به منظور گسترش قلمرو. انگلستان اگر در هندوستان می جنگد برای وسعت دادن به خاك خود نیست بلكه می خواهد از هندوستان به عنوان بازار مصرفی برای كالاهای خود استفاده كند و منابع زیر زمینی آنها را به یغما برد.  
+
آیا مقصود قرآن در اینجا غلبه ی نظامی است؟ یعنی هرگاه میان یک پیامبر یا پیروان یک پیامبر، یک مرد حق، یک ولیّ خدا، یک امام با کسی یا کسانی جنگی در بگیرد همیشه طرف مقابل شکست می خورد؟ قطعاً این نیست، چون خود قرآن از کشته شدن ناحقّ انبیاء سخن می گوید: «إِنَّ اَلَّذِینَ یَکفُرُونَ بِآیاتِ اَللّهِ وَ یَقْتُلُونَ اَلنَّبِیِّینَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَ یَقْتُلُونَ اَلَّذِینَ یَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ».<ref> سوره آل عمران آیه ۲۱ </ref>
  
بعضی از جنگها و مبارزه ها هم جنبه ی اعتقادی و ایدئولوژیكی دارد و چون حامل یك فكر و عقیده و ایدئولوژی است، می خواهد مانع را از سر راه عقیده اش بردارد یا اینكه می خواهد راهی پیدا كند تا عقیده اش را در دنیا تبلیغ كند. علی (علیه السّلام) تصریح می كند كه جنگهای صدر اسلام ماهیّت ایدئولوژیكی داشت:
+
یعنی پیامبران، اولیاء حقّ، طرفداران عدالت، آمرین به قسط کشته می شوند. پس قطعاً مقصود پیروزی نظامی نیست بلکه پیروزی جند اللّه و اهل حقّ است. چون جنگشان جنگ اعتقادی و جنگ عقیده ای است، پیروزیشان هم اعتقادی است.
  
و حملوا بصائرهم علی اسیافهم <ref> نهج البلاغه، خطبه ی 150 </ref>
+
درست است که از نظر ظاهری برخورد نظامی هم وجود دارد، امّا گاهی برخوردها جنبه ی نظامی ندارد. یک وقت است که یک جنگ ماهیّت سیاسی دارد- مثل جنگهای سلاطین [[ایران]] و روم. اوّلی می خواست یک منطقه و قلمرو را زیر سلطه ی خود در آورد و آن دیگری هم همین را می خواست؛ گاهی این بر آن پیروز می شد و گاهی آن بر این- یک وقت هم جنگها ماهیّت اقتصادی دارند؛ یعنی طرفین برای تسلّط بر منابع ثروت می جنگند.  
 
آنها بصیرتها و دركها و آگاهیهای خود را روی شمشیرهایشان حمل می كردند.  
 
  
یعنی می خواستند با این شمشیرها به مردم آگاهی بدهند نه چیز دیگری. از مردم چیزی نمی خواستند بگیرند، می خواستند بدهند. آنچه را هم می خواستند بدهند بصیرت و آگاهی بود. اگر می گوییم پیامبران پیروز هستند مقصود پیروزی نظامی نیست. اگر ما مبارزه ی حسین بن علی (علیه السّلام) را با لشكریان یزید و ابن زیاد از جنبه ی نظامی، یعنی از نظر ظاهری و صوری، در نظر بگیریم امام حسین شكست خورد و آنها پیروز شدند؛ امّا اگر ماهیّت قضیّه را در نظر بگیریم، فكری و اعتقادی است، یعنی حكومت یزید سمبل جریانی بود كه می خواست فكر اسلامی را از بین ببرد و امام حسین برای احیای فكر اسلامی جنگید، در این صورت باید ببینیم آیا امام حسین به مقصودش رسید یا نرسید؟ آیا توانست یك فكر را در دنیا زنده كند یا نتوانست؟ می بینیم كه توانست. هزار و سیصد سال است كه این نهضت هر سال یك پیروزی جدید به دست می آورد؛ یعنی هر سال عاشورا، عاشوراست و معنی «كلّ یوم عاشوراء» این است كه هر روز به نام امام حسین با ظلم و باطلی مبارزه می شود و حقّ و عدالتی احیاء می شود. این پیروزی است و پیروزی بالاتر از این چیست؟ یزیدها و ابن زیادها می روند ولی حسینها و عبّاسها و زینبها باقی می مانند، البتّه به عنوان یك ابده نه به عنوان یك شخص، بلكه به عنوان یك صاحب اختیار و حاكم بر جامعه ی خویش. آری، آنها می میرند امّا اینها زنده و جاوید باقی می مانند.  
+
در دنیای امروز این نوع جنگها خیلی مصداق دارد خصوصاً در مناطقی که اهمّیت سوق الجیشی دارند. چرا ابرقدرتها نسبت به عدن که یک جای نسبتاً کوچکی است یا [[یمن]] جنوبی که از نظر خودش اهمّیت زیادی ندارد، اینهمه حسّاسیّت دارند؟ آن جاهایی که منابع ثروت هست، نفت هست، حسّاسیّت هم بیشتر است. خیلی از جنگها ماهیّت اقتصادی دارد؛ یعنی برای به دست آوردن منابع اقتصادی است نه به منظور گسترش قلمرو. انگلستان اگر در هندوستان می جنگد برای وسعت دادن به خاک خود نیست بلکه می خواهد از هندوستان به عنوان بازار مصرفی برای کالاهای خود استفاده کند و منابع زیر زمینی آنها را به یغما برد.  
  
4. آیات سوره ی انبیاء: در آیات 16 و 17 و 18 این سوره، خداوند خلقت آسمان و زمین را مطرح می كند كه در مقیاس جهانی، نظام هستی به حق برپاست نه به باطل و پوچی:
+
بعضی از جنگها و مبارزه ها هم جنبه ی اعتقادی و ایدئولوژیکی دارد و چون حامل یک فکر و عقیده و ایدئولوژی است، می خواهد مانع را از سر راه عقیده اش بردارد یا اینکه می خواهد راهی پیدا کند تا عقیده اش را در دنیا تبلیغ کند. [[امام علی علیه السلام|علی]] (علیه السّلام) تصریح می کند که جنگهای صدر [[اسلام]] ماهیّت ایدئولوژیکی داشت: «و حملوا بصائرهم علی اسیافهم»<ref> نهج البلاغه، خطبه ی ۱۵۰ </ref> آنها بصیرتها و درکها و آگاهیهای خود را روی شمشیرهایشان حمل می کردند.
  
وَ ما خَلَقْنَا اَلسَّماءَ وَ اَلْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما لاعِبِینَ، `لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لاَتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنّا إِنْ كُنّا فاعِلِینَ.  
+
یعنی می خواستند با این شمشیرها به مردم آگاهی بدهند نه چیز دیگری. از مردم چیزی نمی خواستند بگیرند، می خواستند بدهند. آنچه را هم می خواستند بدهند بصیرت و آگاهی بود. اگر می گوییم پیامبران پیروز هستند مقصود پیروزی نظامی نیست. اگر ما مبارزه ی [[امام حسین علیه السلام|حسین بن علی]] (علیه السّلام) را با لشکریان [[یزید بن معاویه|یزید]] و [[عبیدالله بن زیاد|ابن زیاد]] از جنبه ی نظامی، یعنی از نظر ظاهری و صوری، در نظر بگیریم امام حسین شکست خورد و آنها پیروز شدند؛ امّا اگر ماهیّت قضیّه را در نظر بگیریم، فکری و اعتقادی است، یعنی حکومت یزید سمبل جریانی بود که می خواست فکر اسلامی را از بین ببرد و امام حسین برای احیای فکر اسلامی جنگید، در این صورت باید ببینیم آیا امام حسین به مقصودش رسید یا نرسید؟ آیا توانست یک فکر را در دنیا زنده کند یا نتوانست؟ می بینیم که توانست. هزار و سیصد سال است که این نهضت هر سال یک پیروزی جدید به دست می آورد؛ یعنی هر سال [[روز عاشورا|عاشورا]]، عاشوراست و معنی «کلّ یوم عاشوراء» این است که هر روز به نام امام حسین با ظلم و باطلی مبارزه می شود و حقّ و عدالتی احیاء می شود. این پیروزی است و پیروزی بالاتر از این چیست؟ یزیدها و ابن زیادها می روند ولی حسینها و عبّاسها و زینبها باقی می مانند، البتّه به عنوان یک ایده نه به عنوان یک شخص، بلکه به عنوان یک صاحب اختیار و حاکم بر جامعه ی خویش. آری، آنها می میرند امّا اینها زنده و جاوید باقی می مانند.  
  
بعد می فرماید:  
+
۴. آیات [[سوره انبیاء]]: در آیات ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ این سوره، خداوند خلقت آسمان و زمین را مطرح می کند که در مقیاس جهانی، نظام هستی به حق برپاست نه به باطل و پوچی: «وَ ما خَلَقْنَا اَلسَّماءَ وَ اَلْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما لاعِبِینَ، لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لاَتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنّا إِنْ کنّا فاعِلِینَ». بعد می فرماید: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ فَیَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَکمُ اَلْوَیْلُ مِمّا تَصِفُونَ».
  
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ فَیَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ اَلْوَیْلُ مِمّا تَصِفُونَ.  
+
این آیه قدرت [[حق]] و ناچیزی و ناتوانی [[باطل]] را بیان می کند. باطل ممکن است غلبه ی ظاهری و موقّت داشته باشد، امّا حق یک دفعه از کمین بیرون می آید و آن را نابود می کند. «قذف» یعنی پرتاب کردن، «دماغ» یعنی جایگاه مغز. مثل اینکه از حق گلوله ای می سازیم و به شدّت به باطل پرتاب می کنیم که مغزش را به اصطلاح خرد می کند. بعد یک وقت می بینید باطل از بین رفتنی بوده است، چیزی نبوده است، «زاهق» بوده است.  
  
این آیه قدرت حق و ناچیزی و ناتوانی باطل را بیان می كند. باطل ممكن است غلبه ی ظاهری و موقّت داشته باشد، امّا حق یك دفعه از كمین بیرون می آید و آن را نابود می كند. «قذف» یعنی پرتاب كردن، «دماغ» یعنی جایگاه مغز. مثل اینكه از حق گلوله ای می سازیم و به شدّت به باطل پرتاب می كنیم كه مغزش را به اصطلاح خرد می كند. بعد یك وقت می بینید باطل از بین رفتنی بوده است، چیزی نبوده است، «زاهق» بوده است.  
+
عدّه ای از این آیه استفاده ای کرده اند که بد هم نیست و آن اینکه حق بعد از آنکه مدّتی به وسیله ی باطل پوشانده شد، وقتی به جنگ باطل می آید کوبنده و بنیان کن می آید. خدا به وسیله ی خود بشر این کار را می کند. یک مرتبه و ناگهان می بینید که حق همچون طوفان می آید و باطل را خرد و خمیر می کند و به دور می افکند.  
  
عدّه ای از این آیه استفاده ای كرده اند كه بد هم نیست و آن اینكه حق بعد از آنكه مدّتی به وسیله ی باطل پوشانده شد، وقتی به جنگ باطل می آید كوبنده و بنیان كن می آید. خدا به وسیله ی خود بشر این كار را می كند. یك مرتبه و ناگهان می بینید كه حق همچون طوفان می آید و باطل را خرد و خمیر می كند و به دور می افكند.  
+
ببینید قرآن در جنگ حقّ و باطل چقدر خوش بینانه نگاه می کند، می گوید: این نمود باطل شما را نترساند، این فراگیری باطل شما را مأیوس نکند، زیرا سرانجام حق پیروز است، حق همیشه پیروز بوده است: «وَعَدَ اَللّهُ اَلَّذِینَ آمَنُوا مِنْکمْ وَ عَمِلُوا اَلصّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی اَلْأَرْضِ».<ref> سوره نور آیه ۵۵ </ref>
  
ببینید قرآن در جنگ حقّ و باطل چقدر خوش بینانه نگاه می كند، می گوید: این نمود باطل شما را نترساند، این فراگیری باطل شما را مأیوس نكند، زیرا سرانجام حق پیروز است، حق همیشه پیروز بوده است:
+
در طول تاریخ همیشه حقّ و باطل با یکدیگر در حال جنگ بوده اند، ولی قرآن وعده ی پیروزی نهایی حق بر باطل را می دهد، آنچنان که هیچ نشانه ای از باطل باقی نماند، و این را سرنوشت نهایی تاریخ می داند؛ لذا توصیه می کند ایمان داشته باشید و غصّه ی هیچ چیز را نخورید (وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا) <ref> سوره آل عمران آیه ۱۳۹ </ref>، ایمان داشته باشید که برتری از آن شماست؛ از کمی خودتان و از زیادی آنها بیم نداشته باشید، از مال فراوانشان که ثروتهای دنیا را انباشته اند ترس نداشته باشید؛ از اسلحه و زور فراوانشان نترسید؛ فقط مجهّز به ایمان و حقیقت باشید، مؤمن واقعی باشید؛ انسان واقعی باشید، اگر چنین شدید، پیروزی از آن شماست.
 
 
وَعَدَ اَللّهُ اَلَّذِینَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا اَلصّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی اَلْأَرْضِ <ref> سوره نور آیه 55 </ref>
 
 
 
در طول تاریخ همیشه حقّ و باطل با یكدیگر در حال جنگ بوده اند، ولی قرآن وعده ی پیروزی نهایی حق بر باطل را می دهد، آنچنان كه هیچ نشانه ای از باطل باقی نماند، و این را سرنوشت نهایی تاریخ می داند؛ لذا توصیه می كند ایمان داشته باشید و غصّه ی هیچ چیز را نخورید(وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا) <ref> سوره آل عمران آیه 139 </ref>، ایمان داشته باشید كه برتری از آن شماست؛ از كمی خودتان و از زیادی آنها بیم نداشته باشید، از مال فراوانشان كه ثروتهای دنیا را انباشته اند ترس نداشته باشید؛ از اسلحه و زور فراوانشان نترسید؛ فقط مجهّز به ایمان و حقیقت باشید، مؤمن واقعی باشید؛ انسان واقعی باشید، اگر چنین شدید، پیروزی از آن شماست.
 
 
   
 
   
نكته ی دیگری كه از این آیه استفاده می شود این است كه این حركت انقلابی بر پایه ی نیروی حق و حق پرستی است؛ انقلابی است كه از نیروی حق برپا می شود نه انقلابی كه بر پایه ی شكم باشد؛ حق پرستان را به دلیل حق پرستی نه شكم پرستی برمی انگیزیم. یك عدّه خیال كرده اند كه چون قرآن حامی مستضعفین است، تزش این است كه ما همیشه از گرسنه ها لشكر درست می كنیم برای اینكه فقط شكمشان را سیر كنیم. چنین نیست.
+
نکته ی دیگری که از این آیه استفاده می شود این است که این حرکت انقلابی بر پایه ی نیروی حق و حق پرستی است؛ انقلابی است که از نیروی حق برپا می شود نه انقلابی که بر پایه ی شکم باشد؛ حق پرستان را به دلیل حق پرستی نه شکم پرستی برمی انگیزیم. یک عدّه خیال کرده اند که چون قرآن حامی مستضعفین است، تزش این است که ما همیشه از گرسنه ها لشکر درست می کنیم برای اینکه فقط شکمشان را سیر کنیم. چنین نیست.
 
   
 
   
قرآن می گوید نهضت ما به سود مستضعفین است، حال ممكن است قیام كنندگان از خود مستضعفین باشند یا از غیر مستضعفین. اتّفاقاً اگر مستضعف برای شكم مبارزه كند قرآن نمی پذیرد؛ اسلام چنین شخصی را رد می كند: «من كانت هجرته الی مال یصیبه او امرأة یصیبها فهجرته الی ما یهاجر الیه» <ref> این حدیث در جامع الصغیر(ج /1ص 1) و منیة المرید (ص 27) به این صورت آمده است: «انّما الاعمال بالنیّات لكلّ امرئ ما نوی فمن كانت هجرته الی اللّه و رسوله فهجرته الی اللّه و رسوله و من كانت هجرته الی دنیا یصیبها أو امرأة ینكحها فهجرته الی ما هاجر الیه </ref>. پیامبر می گوید هر كس هجرت كند به طمع اینكه مالی به دست آورد یا زنی را اسیر كند و بعد با او ازدواج نماید، اسلام چنین هجرتی را قبول ندارد. هر كس به سوی خدا و رسول هجرت می كند باید منتظر اجر و پاداش الهی باشد. اسلام می گوید ما می رویم تا مستضعفین را نجات بدهیم نه اینكه فقط برویم كه شكمشان را سیر كنیم.  
+
قرآن می گوید نهضت ما به سود مستضعفین است، حال ممکن است قیام کنندگان از خود مستضعفین باشند یا از غیر مستضعفین. اتّفاقاً اگر مستضعف برای شکم مبارزه کند قرآن نمی پذیرد؛ اسلام چنین شخصی را رد می کند: «من کانت هجرته الی مال یصیبه او امرأة یصیبها فهجرته الی ما یهاجر الیه».<ref> این حدیث در جامع الصغیر(ج /۱ص ۱) و منیة المرید (ص ۲۷) به این صورت آمده است: «انّما الاعمال بالنیّات لکلّ امرئ ما نوی فمن کانت هجرته الی اللّه و رسوله فهجرته الی اللّه و رسوله و من کانت هجرته الی دنیا یصیبها أو امرأة ینکحها فهجرته الی ما هاجر الیه </ref> [[پیامبر اسلام|پیامبر]] می گوید هر کس هجرت کند به طمع اینکه مالی به دست آورد یا زنی را اسیر کند و بعد با او [[ازدواج]] نماید، [[اسلام]] چنین هجرتی را قبول ندارد. هر کس به سوی خدا و رسول هجرت می کند باید منتظر اجر و پاداش الهی باشد. اسلام می گوید ما می رویم تا مستضعفین را نجات بدهیم نه اینکه فقط برویم که شکمشان را سیر کنیم.  
  
ما فوجی از ایمان و حق پرستی به حركت در می آوریم «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ» <ref> سوره انبیاء آیه 18 </ref> یعنی از حق یك نیروی انقلابی می سازیم، آن را بر باطل می افكنیم. این نیروی انقلابی است كه خودش را مثل گلوله به قلب دشمن می زند. «بالحقّ» یعنی با نیروی حق، با اهل حق. از حق گلوله ای می سازیم و این گلوله را محكم به مغز باطل می زنیم تا مغزش متلاشی شود؛ پس ناگهان می بینی كه باطل بر افتاد و چیزی هم نبود، فقط هیكلی بود كه از او می ترسیدی. «فَإِذا هُوَ زاهِقٌ <ref>سوره انبیاء آیه 18 </ref> قرآن نمی گوید كه باطل بعداً «زهوق» پیدا می كند، می گوید باطل چیز «زاهقی» است، باطل اصلاً رفتنی است.  
+
ما فوجی از [[ایمان]] و حق پرستی به حرکت در می آوریم «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ»<ref> سوره انبیاء آیه ۱۸ </ref> یعنی از حق یک نیروی انقلابی می سازیم، آن را بر باطل می افکنیم. این نیروی انقلابی است که خودش را مثل گلوله به قلب دشمن می زند. «بالحقّ» یعنی با نیروی حق، با اهل حق. از حق گلوله ای می سازیم و این گلوله را محکم به مغز باطل می زنیم تا مغزش متلاشی شود؛ پس ناگهان می بینی که باطل بر افتاد و چیزی هم نبود، فقط هیکلی بود که از او می ترسیدی «فَإِذا هُوَ زاهِقٌ.<ref>سوره انبیاء آیه ۱۸ </ref> قرآن نمی گوید که باطل بعداً «زهوق» پیدا می کند، می گوید باطل چیز «زاهقی» است، باطل اصلاً رفتنی است.  
  
5. آیات سوره ی رعد: قرآن در آیه ی 17 این سوره، حقّ و باطل را به صورت مثلی بسیار جالب و پرمعنی بیان داشته است:  
+
۵. آیات [[سوره رعد]]: قرآن در آیه ی ۱۷ این سوره، حقّ و باطل را به صورت مثلی بسیار جالب و پرمعنی بیان داشته است: «أَنْزَلَ مِنَ اَلسَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِها». خداوند از آسمان آبی فرو فرستاد (یعنی آب صاف و پربرکتی). در اثر ریزش این باران بر کوهها و بلندیها، سیلی در وادیها و رودخانه ها به اندازه ی ظرفیّتشان به راه افتاد.
 +
«فَاحْتَمَلَ اَلسَّیْلُ زَبَداً رابِیاً»<ref> «زبد» یعنی کف. «رابی» یعنی مرتفع، بالا آمده. «زبداً رابیاً» یعنی کفی که روی آب را فرا گرفته است </ref> پس این سیل، کفی را روی خود حمل کرد. «وَ مِمّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی اَلنّارِ اِبْتِغاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ». همان گونه که وقتی فلزّی را روی آتش می گدازند تا از آن زیور یا وسیله ای بسازند چنین کفی در سطح آن آشکار می شود (موادّ اصلی ته نشین شده و موادّ زائد و به درد نخور روی آن را می گیرد. «کذلِک یَضْرِبُ اَللّهُ اَلْحَقَّ وَ اَلْباطِلَ» اینچنین خدا حقّ و باطل را می زند.
  
أَنْزَلَ مِنَ اَلسَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِها.  
+
در اینجا بعضی از مفسّرین گفته اند که یعنی اینچنین خداوند حقّ و باطل را مثال می زند، بعضی دیگر گفته اند اینچنین خداوند حقّ و باطل را به یکدیگر می زند، یعنی اینچنین میان حقّ و باطل تصادم و برخورد واقع می شود؛ برخورد حقّ و باطل چیزی است نظیر برخورد آب و کف.
 +
«فَأَمَّا اَلزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمّا ما یَنْفَعُ اَلنّاسَ فَیَمْکثُ فِی اَلْأَرْضِ». و امّا کف می رود و نیست و نابود می شود و امّا آنچه به مردم سود می رساند در زمین باقی می ماند.
 +
به اصطلاح ادبی، اینجا حکمی را معلّق به صفتی کرده است؛ یعنی این صفت علّت آن حکم است. نفرموده آب باقی می ماند، فلز باقی می ماند، بلکه می فرماید آنچه برای مردم نافع است از آن آب و فلز، به اعتبار نافع بودن باقی می ماند؛ به دلیل اینکه نافع است، خیر است، سودمند است باقی می ماند. یعنی بقا از آن نافع بودن و سودمندی است؛ بی سودها، بی خاصیّتها، بی فایده ها حذف شدنی و از بین رفتنی و محکوم اند.  
  
خداوند از آسمان آبی فرو فرستاد (یعنی آب صاف و پربركتی) . در اثر ریزش این باران بر كوهها و بلندیها، سیلی در وادیها و رودخانه ها به اندازه ی ظرفیّتشان به راه افتاد.
+
=== نمود داشتن باطل و اصیل بودن حق ===
فَاحْتَمَلَ اَلسَّیْلُ زَبَداً رابِیاً <ref> «زبد» یعنی كف. «رابی» یعنی مرتفع، بالا آمده. «زبداً رابیاً» یعنی كفی كه روی آب را فرا گرفته است </ref>.  
+
از مثال فوق چند نکته ی جالب استفاده می شود: «فاحتمل السّیل زبدا رابیا»، یعنی کف روی آب را می گیرد و می پوشاند بطوری که اگر آدم جاهلی بیاید نگاه کند و از ماهیّت قضیّه خبر نداشته باشد، کف خروشانی را می بیند که در حرکت است و توجّهی به آب باران که زیر این کفهاست نمی کند، در حالی که این آب است که چنین خروشان حرکت می کند نه کف، ولی چون کفها روی آب را گرفته اند چشم ظاهر بین که به اعماق واقعیّات نفوذ نداشته باشد فقط کف را می بیند.  
  
پس این سیل، كفی را روی خود حمل كرد.
+
باطل هم چنین است که بر نیروی حق سوار می شود و روی آن را می پوشاند بطوری که اگر کسی ظاهر جامعه را ببیند و به اعماق آن نظر نیندازد همان قلّه های شامخ و افراد چشم پرکن را می بیند. مثلاً اگر برگردیم به قرن سیزدهم در ایران، اوّل کسی که چشممان به او می افتد ناصر الدین شاه است و ممکن است فکر کنیم که همه ی مردم همان طور بوده اند، در صورتی که اگر همه ی مردم مثل ناصر الدین شاه بودند، اصلاً امروز ایرانی وجود نداشت. اگر همه ی مردم [[هارون الرشید]] بودند و ماهیّت هارون الرشیدی داشتند، محال بود جامعه ی اسلامی باقی بماند؛ چون هارون الرشید مظهر ظلم و تجاوز و [[دروغ]] و خدعه و [[شهوت رانی|شهوترانی]] و بی عفّتی و ناپاکی بود. آیا اگر همان وقت ما می رفتیم به تمام روستاهای کشور اسلامی، هر چه می دیدیم هارون الرشید بود؟ یعنی همه ی مردم را با روحیّه و صفات هارون الرشید می دیدیم؟ هر کارگر و کشاورز صاحب حرفه و فنّ و هر بازرگان، یک هارون الرشید بود؟ یعنی همه به همدیگر دروغ می گفتند؟ همه به همدیگر خیانت می کردند؟ همه بی عفّتی می کردند و بی [[تقوا]] بودند؟ هرگز این طور نبوده است. هارون الرشید از صدقه ی سر آن اشخاص، از صداقت، امانت، درستی و حقیقت آنها زندگی می کرده؛ حالا اگر هزار نفر هم هارون الرشید و اطرافیانش بوده اند، این نباید معیار ما باشد که شر بر خیر غلبه داشته است.  
 
وَ مِمّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی اَلنّارِ اِبْتِغاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ.  
 
  
همان گونه كه وقتی فلزّی را روی آتش می گدازند تا از آن زیور یا وسیله ای بسازند چنین كفی در سطح آن آشكار می شود (موادّ اصلی ته نشین شده و موادّ زائد و به درد نخور روی آن را می گیرد.  
+
شما اگر به همین [[مسیحیت]] تحریف شده نگاه کنید و بروید در دهات و شهرها، آیا هر کشیشی را که می بینید، آدم فاسد و کثیفی است؟ و اللّه میان همینها صدی هفتاد هشتادشان مردمی هستند با یک احساس ایمانی و تقوا و خلوص که به نام [[حضرت عیسی علیه السلام|مسیح]] و [[حضرت مریم علیهاالسلام|مریم]] چقدر راستی و تقوا و پاکی به مردم داده اند، تقصیری هم ندارند؛ آنها به [[بهشت]] می روند، [[کشیش|کشیش]] آنها هم به بهشت می رود. پس حساب روحانیّت حاکم فاسد مسیحی و پاپها را باید از اکثریّت مبلّغین و پیروان مسیح جدا کرد.
 +
آن چیزی که ما می بینیم همان «زبدا رابیا» و کفهای روی آب است که به چشم می آید، ولی وقتی انسان وارد متن جامعه می شود و کسانی را که اساساً به چشم نمی آیند و در واقع جامعه را آنها می چرخانند می بیند، آنها را منطبق بر حق و همراه با راستی و صداقت می یابد. آن راننده ای که با زحمت دائماً از این شهر به آن شهر می رود و جان خودش را می گذارد در این راه تا روزی ۱۵۰ یا ۲۰۰ تومان بگیرد، یا آن کشاورزی که دائماً تلاش می کند و زحمت می کشد، آیا در وجود اینها شر بر خیر غلبه دارد؟ هرگز! اغلب اینها بر آن فطرت پاک اسلامی و انسانی خودشان باقی هستند.  
  
كَذلِكَ یَضْرِبُ اَللّهُ اَلْحَقَّ وَ اَلْباطِلَ
+
این همه کارگرانی که در کارخانه ها کار می کنند وقتی آدم می رود سراغ اینها اصلاً تعجّب می کند که با آن وضع چطور اینها به جامعه و دین خوشبین هستند و دغدغه ی دین و ایمانشان را دارند. پس اکثریّت جامعه را انسانهایی تشکیل می دهند که صلاح آنها بر فسادشان غلبه دارد؛ اگر هم احیاناً فسادی در آنها هست، فساد ناشی از جهل است، از قصور است، نمی داند، تقصیر هم ندارد، نادان است، این را نمی شود آدم مقصّر حساب کرد و جزء مفسدین و خرابکاران و منحرفین دانست. به این ترتیب، حق و نظام حق، اصیل است و مثل آب در زیر جریان دارد و جامعه را به جلو می برد، امّا باطلها بر روی آن قرار می گیرند و نمود پیدا می کنند.
  
اینچنین خدا حقّ و باطل را می زند.
+
=== طفیلی بودن باطل و استقلال حق ===
 +
نکته ی دیگری که از این مثال قرآنی استفاده می شود این است که باطل به طفیل حق پیدا می شود و با نیروی حق حرکت می کند؛ یعنی نیرو مال خودش نیست، نیرو اصالتاً مال حقّ است و باطل با نیروی حق حرکت می کند. کفی که روی آب هست، نیروی کف نیست که او را حرکت می دهد، این نیروی آب است که او را حرکت می دهد. [[معاویه]] اگر پیدا می شود و آن همه کارهای باطل می کند، آن نیروی اجتماعی را معاویه به وجود نیاورده و ماهیّت واقعی آن نیرو «معاویه ای» نیست و جامعه در بطن خودش ماهیّت «معاویه ای» ندارد! بازهم پیغمبر است، بازهم ایمان است، بازهم معنویّت است، ولی معاویه بر روی این نیرو سوار شده است.
 
   
 
   
در اینجا بعضی از مفسّرین گفته اند كه یعنی اینچنین خداوند حقّ و باطل را مثال می زند، بعضی دیگر گفته اند اینچنین خداوند حقّ و باطل را به یكدیگر می زند، یعنی اینچنین میان حقّ و باطل تصادم و برخورد واقع می شود؛ برخورد حقّ و باطل چیزی است نظیر برخورد آب و كف.
+
[[یزید بن معاویه|یزید]] هم که [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] را کشت گفت: «قتل الحسین بسیف جدّه»<ref> بحار الانوار، ج /۴۴ص ۲۹۸ </ref> یعنی حسین با شمشیر جدّش پیامبر کشته شد! این یک معنای درستی دارد، یعنی از نیروی پیامبر استفاده کردند و او را کشتند، چون برای تحریک مردم می گفتند: «یا خیل اللّه ارْکبی و بالجنّة أبشری»<ref> ارشاد شیخ مفید (چاپ علمیّه اسلامیه)ج /۲ص ۹۲. بحار الانوار، ج /۴۵ص ۳۹۱ </ref> (ای سواران الهی! سوار شوید و بهشت بر شما بشارت باد).  
فَأَمَّا اَلزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمّا ما یَنْفَعُ اَلنّاسَ فَیَمْكُثُ فِی اَلْأَرْضِ. و امّا كف می رود و نیست و نابود می شود و امّا آنچه به مردم سود می رساند در زمین باقی می ماند.
 
به اصطلاح ادبی، اینجا حكمی را معلّق به صفتی كرده است؛ یعنی این صفت علّت آن حكم است. نفرموده آب باقی می ماند، فلز باقی می ماند، بلكه می فرماید آنچه برای مردم نافع است از آن آب و فلز، به اعتبار نافع بودن باقی می ماند؛ به دلیل اینكه نافع است، خیر است، سودمند است باقی می ماند. یعنی بقا از آن نافع بودن و سودمندی است؛ بی سودها، بی خاصیّتها، بی فایده ها حذف شدنی و از بین رفتنی و محكوم اند.  
 
  
كَذلِكَ یَضْرِبُ اَللّهُ اَلْأَمْثالَ. خدا مثلها را اینچنین بیان می كند.
+
[[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] (علیه السّلام) فرمودند که سی هزار نفر جمع شده بودند که جدّ ما حضرت حسین (علیه السّلام) را بکشند «و کلّ یتقرّب الی اللّه بدمه»<ref> مقتل الحسین مقرّم/ص ۶، به نقل از ابی بکر ابن العربی الاندلسی در عواصم/ص ۲۳۲ </ref> (و هر یک با کشتن او به خدا تقرّب می جستند) چون می گفتند یزید خلیفه ی پیامبر است و حسین بن علی بر او خروج کرده است، باید با او جنگید.  
از این مثال چند نكته ی جالب استفاده می شود: <ref>نبرد حق و باطل،استاد مطهری، در دسترس در[http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookId=363&BookArticleID=126859  شهید مطهری]، بازیابی: 4آذر 1392</ref>
+
باطل حق را با شمشیر خود حق می زند، پس باطل نیروی حق را به خدمت گرفته است. این همان نیروی حقّ است که او از آن استفاده می کند، مانند انگل که از بدن و خون انسان تغذیه می کند، ممکن است خیلی هم تغذیه بکند و خیلی هم چاق بشود، ولی انسان روز به روز لاغرتر و رنگش زردتر می شود، حالت چشمهایش عوض می گردد و کم قوّه می شود.  
  
'''الف : نمود داشتن باطل و اصیل بودن حق'''
+
قرآن می گوید وقتی که سیل جریان پیدا کرد، آنکه حرکت می کند و نیرو دارد و هر چه را در برابرش قرار گیرد می برد، آب است، امّا شما کف را می بینید که حرکت می کند. اگر آب نبود کف یک قدم هم نمی توانست برود، ولی به علّت اینکه آب هست، روی آب سوار می شود و از نیروی آب استفاده می کند. همیشه در دنیا باطل از نیروی حق استفاده می کند. مثلاً راستی، حقّ و دروغ باطل است. اگر در عالم، راستی وجود نداشته باشد دروغ نمی تواند وجود داشته باشد؛ یعنی اگر در دنیا یک نفر وجود نداشته باشد که راست بگوید و همه ی مردم دروغ بگویند، دروغ نمی تواند کار خود را انجام دهد، زیرا هیچ کس باور نمی کند. امروز چرا دروغ مفید است و گاه یک جایی به درد آدم می خورد؟ چون در دنیا راستگو زیاد است؛ چون از خودش و از دیگران راست می شنود و اگر دروغ بگوید، طرف مقابل خیال می کند راست است و فریب می خورد؛ یعنی این دروغ نیروی خود را از راستی گرفته است، اگر راستی نبود کسی دنبال دروغ نمی رفت؛ چون این دروغ را راست می پندارد گولش را می خورد، و الاّ اگر دروغ را دروغ بداند هیچ دنبالش نمی رود. ظلم هم همین طور است. اگر عدلی در دنیا وجود نداشته باشد، امکان ندارد ظلم وجود داشته باشد. اگر هیچ کس به دیگری اعتماد نکند و همه بخواهند از یکدیگر بدزدند آن وقت ظالم ترین اشخاص هم نمی تواند چیزی بدزدد، زیرا او هم از وجدان، شرف، اعتماد و اطمینانی که مردم به یکدیگر دارند و رعایت انصاف و برادری و برابری را می کنند سوء استفاده می کند، چون اینها هستند که اساس جامعه را حفظ می کنند، او در کنار اینها می تواند دزدی اش را بکند.
  
«فاحتمل السّیل زبدا رابیا» ، یعنی كف روی آب را می گیرد و می پوشاند بطوری كه اگر آدم جاهلی بیاید نگاه كند و از ماهیّت قضیّه خبر نداشته باشد، كف خروشانی را می بیند كه در حركت است و توجّهی به آب باران كه زیر این كفهاست نمی كند، در حالی كه این آب است كه چنین خروشان حركت می كند نه كف، ولی چون كفها روی آب را گرفته اند چشم ظاهر بین كه به اعماق واقعیّات نفوذ نداشته باشد فقط كف را می بیند.  
+
اگر شما رادیوهای مختلف دنیا را گوش کنید از هیچ یک از این رادیوها نمی شنوید که اسم زورگویی را ببرد یا بگوید ما می خواهیم ظلم کنیم یا منافع کشورهای دیگر را بدزدیم و غارت کنیم، بلکه همه دم از صلح می زنند، دم از آزادی می زنند، دم از حقوق بشر می زنند؛ در صورتی که اکثر و شاید همه ی آنها دروغ می گویند؛ یعنی آنها می خواهند در پناه این الفاظ زندگی کنند؛ در پناه آزادی، آزادی را می کشند، چنانکه گفته اند: «ای آزادی! به نام تو در دنیا چه جنایتها که نشد» . این معنای تغذیه ی باطل از حقّ است.
  
باطل هم چنین است كه بر نیروی حق سوار می شود و روی آن را می پوشاند بطوری كه اگر كسی ظاهر جامعه را ببیند و به اعماق آن نظر نیندازد همان قلّه های شامخ و افراد چشم پركن را می بیند. مثلاً اگر برگردیم به قرن سیزدهم در ایران، اوّل كسی كه چشممان به او می افتد ناصر الدین شاه است و ممكن است فكر كنیم كه همه ی مردم همان طور بوده اند، در صورتی كه اگر همه ی مردم مثل ناصر الدین شاه بودند، اصلاً امروز ایرانی وجود نداشت. اگر همه ی مردم هارون الرشید بودند و ماهیّت هارون الرشیدی داشتند، محال بود جامعه ی اسلامی باقی بماند؛ چون هارون الرشید مظهر ظلم و تجاوز و دروغ و خدعه و شهوترانی و بی عفّتی و ناپاكی بود. آیا اگر همان وقت ما می رفتیم به تمام روستاهای كشور اسلامی، هر چه می دیدیم هارون الرشید بود؟ یعنی همه ی مردم را با روحیّه و صفات هارون الرشید می دیدیم؟ هر كارگر و كشاورز صاحب حرفه و فنّ و هر بازرگان، یك هارون الرشید بود؟ یعنی همه به همدیگر دروغ می گفتند؟ همه به همدیگر خیانت می كردند؟ همه بی عفّتی می كردند و بی تقوا بودند؟ هرگز این طور نبوده است. هارون الرشید از صدقه ی سر آن اشخاص، از صداقت، امانت، درستی و حقیقت آنها زندگی می كرده؛ حالا اگر هزار نفر هم هارون الرشید و اطرافیانش بوده اند، این نباید معیار ما باشد كه شر بر خیر غلبه داشته است.
+
خطبه ی ۵۱ [[نهج البلاغة|نهج البلاغه]] استفاده ی باطل از حق را به خوبی نشان می دهد. [[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] (علیه السّلام) در این خطبه می فرماید: «انّما بدء وقوع الفتن اهواء تتّبع  
 
+
و احکام تبتدع و یتولّی علیها رجال رجالا علی غیر دین اللّه. فلو انّ الباطل خلص من مزاج الحقّ لم یخف علی المرتادین و لو انّ الحقّ خلص من لبس الباطل انقطعت عنه السن المعاندین.».  
شما اگر به همین مسیحیّت تحریف شده نگاه كنید و بروید در دهات و شهرها، آیا هر كشیشی را كه می بینید، آدم فاسد و كثیفی است؟ و اللّه میان همینها صدی هفتاد هشتادشان مردمی هستند با یك احساس ایمانی و تقوا و خلوص كه به نام مسیح و مریم چقدر راستی و تقوا و پاكی به مردم داده اند، تقصیری هم ندارند؛ آنها به بهشت می روند، كشیش آنها هم به بهشت می رود. پس حساب روحانیّت حاكم فاسد مسیحی و پاپها را باید از اكثریّت مبلّغین و پیروان مسیح جدا كرد.
 
آن چیزی كه ما می بینیم همان «زبدا رابیا» و كفهای روی آب است كه به چشم می آید، ولی وقتی انسان وارد متن جامعه می شود و كسانی را كه اساساً به چشم نمی آیند و در واقع جامعه را آنها می چرخانند می بیند، آنها را منطبق بر حق و همراه با راستی و صداقت می یابد. آن راننده ای كه با زحمت دائماً از این شهر به آن شهر می رود و جان خودش را می گذارد در این راه تا روزی 150 یا 200 تومان بگیرد، یا آن كشاورزی كه دائماً تلاش می كند و زحمت می كشد، آیا در وجود اینها شر بر خیر غلبه دارد؟ هرگز! اغلب اینها بر آن فطرت پاك اسلامی و انسانی خودشان باقی هستند.
 
 
 
اینهمه كارگرانی كه در كارخانه ها كار می كنند وقتی آدم می رود سراغ اینها اصلاً تعجّب می كند كه با آن وضع چطور اینها به جامعه و دین خوشبین هستند و دغدغه ی دین و ایمانشان را دارند.
 
 
پس اكثریّت جامعه را انسانهایی تشكیل می دهند كه صلاح آنها بر فسادشان غلبه دارد؛ اگر هم احیاناً فسادی در آنها هست، فساد ناشی از جهل است، از قصور است، نمی داند، تقصیر هم ندارد، نادان است، این را نمی شود آدم مقصّر حساب كرد و جزء مفسدین و خرابكاران و منحرفین دانست. به این ترتیب، حق و نظام حق، اصیل است و مثل آب در زیر جریان دارد و جامعه را به جلو می برد، امّا باطلها بر روی آن قرار می گیرند و نمود پیدا می كنند. <ref>نبرد حق و باطل،استاد مطهری، در دسترس در[http://http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookId=363&BookArticleID=126859&Change=Next  شهید مطهری]، بازیابی: 4آذر 1392</ref>
 
 
 
 
 
'''ب : طفیلی بودن باطل و استقلال حق'''
 
 
 
نكته ی دیگری كه از این مثال قرآنی استفاده می شود این است كه باطل به طفیل حق پیدا می شود و با نیروی حق حركت می كند؛ یعنی نیرو مال خودش نیست، نیرو اصالتاً مال حقّ است و باطل با نیروی حق حركت می كند.
 
 
كفی كه روی آب هست، نیروی كف نیست كه او را حركت می دهد، این نیروی آب است كه او را حركت می دهد. معاویه اگر پیدا می شود و آن همه كارهای باطل می كند، آن نیروی اجتماعی را معاویه به وجود نیاورده و ماهیّت واقعی آن نیرو «معاویه ای» نیست و جامعه در بطن خودش ماهیّت «معاویه ای» ندارد! بازهم پیغمبر است، بازهم ایمان است، بازهم معنویّت است، ولی معاویه بر روی این نیرو سوار شده است.
 
 
یزید هم كه امام حسین را كشت گفت: «قتل الحسین بسیف جدّه» <ref> بحار الانوار، ج /44ص 298 </ref> یعنی حسین با شمشیر جدّش پیامبر كشته شد! این یك معنای درستی دارد، یعنی از نیروی پیامبر استفاده كردند و او را كشتند، چون برای تحریك مردم می گفتند: «یا خیل اللّه ارْكبی و بالجنّة أبشری»<ref> ارشاد شیخ مفید (چاپ علمیّه اسلامیه)ج /2ص 92. بحار الانوار، ج /45ص 391 </ref>(ای سواران الهی! سوار شوید و بهشت بر شما بشارت باد) .
 
 
 
امام باقر (علیه السّلام) فرمودند كه سی هزار نفر جمع شده بودند كه جدّ ما حضرت حسین (علیه السّلام) را بكشند و كلّ یتقرّب الی اللّه بدمه <ref> مقتل الحسین مقرّم/ص 6، به نقل از ابی بكر ابن العربی الاندلسی در عواصم/ص 232 </ref>(و هر یك با كشتن او به خدا تقرّب می جستند) چون می گفتند یزید خلیفه ی پیامبر است و حسین بن علی بر او خروج كرده است، باید با او جنگید.
 
باطل حق را با شمشیر خود حق می زند، پس باطل نیروی حق را به خدمت گرفته است. این همان نیروی حقّ است كه او از آن استفاده می كند، مانند انگل كه از بدن و خون انسان تغذیه می كند، ممكن است خیلی هم تغذیه بكند و خیلی هم چاق بشود، ولی انسان روز به روز لاغرتر و رنگش زردتر می شود، حالت چشمهایش عوض می گردد و كم قوّه می شود.
 
 
 
قرآن می گوید وقتی كه سیل جریان پیدا كرد، آنكه حركت می كند و نیرو دارد و هر چه را در برابرش قرار گیرد می برد، آب است، امّا شما كف را می بینید كه حركت می كند. اگر آب نبود كف یك قدم هم نمی توانست برود، ولی به علّت اینكه آب هست، روی آب سوار می شود و از نیروی آب استفاده می كند. همیشه در دنیا باطل از نیروی حق استفاده می كند. مثلاً راستی، حقّ و دروغ باطل است. اگر در عالم، راستی وجود نداشته باشد دروغ نمی تواند وجود داشته باشد؛ یعنی اگر در دنیا یك نفر وجود نداشته باشد كه راست بگوید و همه ی مردم دروغ بگویند (پدر به پسر، پسر به پدر، زن به شوهر، شوهر به زن، رفیق به رفیق، شریك به شریك) ، دروغ نمی تواند كار خود را انجام دهد، زیرا هیچ كس باور نمی كند. امروز چرا دروغ مفید است و گاه یك جایی به درد آدم می خورد؟ چون در دنیا راستگو زیاد است؛ چون از خودش و از دیگران راست می شنود و اگر دروغ بگوید، طرف مقابل خیال می كند راست است و فریب می خورد؛ یعنی این دروغ نیروی خود را از راستی گرفته است، اگر راستی نبود كسی دنبال دروغ نمی رفت؛ چون این دروغ را راست می پندارد گولش را می خورد، و الاّ اگر دروغ را دروغ بداند هیچ دنبالش نمی رود. ظلم هم همین طور است. اگر عدلی در دنیا وجود نداشته باشد، امكان ندارد ظلم وجود داشته باشد. اگر هیچ كس به دیگری اعتماد نكند و همه بخواهند از یكدیگر بدزدند آن وقت ظالم ترین اشخاص هم نمی تواند چیزی بدزدد، زیرا او هم از وجدان، شرف، اعتماد و اطمینانی كه مردم به یكدیگر دارند و رعایت انصاف و برادری و برابری را می كنند سوء استفاده می كند، چون اینها هستند كه اساس جامعه را حفظ می كنند، او در كنار اینها می تواند دزدی اش را بكند.
 
 
 
اگر شما رادیوهای مختلف دنیا را گوش كنید از هیچ یك از این رادیوها نمی شنوید كه اسم زورگویی را ببرد یا بگوید ما می خواهیم ظلم كنیم یا منافع كشورهای دیگر را بدزدیم و غارت كنیم، بلكه همه دم از صلح می زنند، دم از آزادی می زنند، دم از حقوق بشر می زنند؛ در صورتی كه اكثر و شاید همه ی آنها دروغ می گویند؛ یعنی آنها می خواهند در پناه این الفاظ زندگی كنند؛ در پناه آزادی، آزادی را می كشند، چنانكه گفته اند: «ای آزادی! به نام تو در دنیا چه جنایتها كه نشد» . این معنای تغذیه ی باطل از حقّ است. ناصر الدّین شاه یا هارون الرشید یا معاویه هم نیروی باطل خود را از نیروی حقّ مردم گرفته بودند وگرنه از خودشان نیرویی نداشتند.
 
 
 
داستانی شنیدم كه ذكرش در اینجا مناسب است: یكی از علمای فارس آمده بود تهران. در مسافر خانه پولهایش را می دزدند، او هم هیچ كس را نمی شناخته و مانده بوده كه چه بكند. به فكرش می رسد كه برای تهیّه ی پول، فرمان امیر المؤمنین به مالك اشتر را روی یك كاغذ اعلا با یك خطّ عالی بنویسد و به صدر اعظم وقت هدیه كند تا هم او را ارشاد كرده باشد و هم خود از گرفتاری رها شود. این عالم محترم خیلی زحمت می كشد و فرمان را می نویسد و وقت می گیرد و می رود. صدر اعظم می پرسد این چیست؟ می گوید فرمان امیر المؤمنین به مالك اشتر است. صدر اعظم تأمّلی می كند و بعد مشغول كارهای خودش می شود. این آقا مدّتی می نشیند و بعد می خواهد برود، صدر اعظم می گوید نه، شما بنشینید. این مرد محترم باز می نشیند. مردم می آیند و می روند. آخر وقت می شود، بلند می شود برود؛ می گوید نه آقا! شما بفرمایید. همه می روند غیر از نوكرها. باز می خواهد برود. می گوید نه شما بنشینید، من با شما كار دارم. به فرّاش می گوید در را ببند هیچ كس نیاید. به این عالم می گوید بیا جلو! وقتی پهلوی او نشست می گوید این را برای چه نوشتی؟ می گوید چون شما صدر اعظم هستید فكر كردم اگر بخواهم به شما خدمتی بكنم هیچ چیز بهتر از این نمی شود كه فرمان امیر المؤمنین را كه دستور حكومت و موازین اسلامی حكومت است برای شما بنویسم. صدر اعظم می گوید بیا جلو! و یواشكی از او می پرسد آیا خود علی به این عمل كرد یا نه؟ عالم می گوید بله عمل كرد. می گوید خودش كه عمل كرد جز شكست چه نتیجه ای گرفت؟ چه چیزی نصیبش شد كه حالا تو این را آورده ای كه من عمل كنم؟ آن مرد عالم گفت تو چرا این سؤال را جلو مردم از من نپرسیدی و صبر كردی تا همه ی مردم رفتند، حتّی نوكرها را بیرون كردی و مرا آوردی نزدیك و یواشكی پرسیدی؟ از چه كسی می ترسی؟ از این مردم می ترسی. تو از چه چیز مردم می ترسی؟ غیر از همین علی است كه در فكر مردم تأثیر كرده؟ الآن معاویه كجاست؟ معاویه ای كه مثل تو عمل می كرد كجاست؟ تو خودت هم مجبوری به معاویه لعنت كنی. پس علی شكست نخورده، بازهم امروز منطق علی است كه طرفدار دارد، بازهم حق پیروز است. این یك مثل بود ولی بیانگر واقعیّت است.
 
 
 
خطبه ی 51 نهج البلاغه استفاده ی باطل از حق را به خوبی نشان می دهد. حضرت علی (علیه السّلام) در این خطبه می فرماید:  
 
 
 
انّما بدء وقوع الفتن اهواء تتّبع.
 
 
 
همانا آغاز فتنه ها و نابسامانیها هواهای نفسانی است كه متتبّع واقع می شوند (یعنی انسانهایی تحت تأثیر هواهای نفسانی خودشان قرار می گیرند و بعد به جای اینكه خدا را پرستش كنند هواهای نفسانی را پرستش می كنند و دنبال خواسته هایشان می روند) .
 
و احكام تبتدع.
 
 
 
و بعد احكامی است كه بدعت گزارده می شوند.
 
 
 
یعنی كسی كه می خواهد دنبال هوای نفسش برود از چه استفاده می كند؟ از نیروی حق. بدعتی را در لباس دین وارد می كند؛ چون می داند نیرو از آن دین و مذهب است. اگر بگوید من چنین حرفی می زنم كسی حرفش را قبول نمی كند؛ لذا شروع می كند چیزی را به نام دین بیان كردن و می گوید فلان آیه ی قرآن این مطلب را بیان كرده است و مقصودش این است، یا حدیثی جعل می كند كه پیامبر چنین فرمود، امام جعفر صادق چنین فرمود، یعنی از نیروی قرآن و پیغمبر و امام استفاده می كند و روی چیزی كه حقیقت نیست مارك حقیقت می زند.
 
یخالف فیها كتاب اللّه.
 
 
 
كتاب خدا در آن احكام مورد مخالفت قرار می گیرد.
 
 
 
و یتولّی علیها رجال رجالا علی غیر دین اللّه.  
 
 
 
آنگاه افرادی با هم متّحد و متّفق می شوند و حزب و جمعیّتی تشكیل می دهند ولی به غیر دین خدا، بر اساس همان بدعت <ref> در اینجا بدعت، بدعت در دین است نه مطلق نوآوری. بدعت در دین یعنی چیزی را كه جزء سنّت نیست جزء سنّت وانمود كردن؛ چیزهایی را كه جزء دین نیست جزء دین و سنّت قلمداد كردن. این بدعت و نوآوری در دین حرام و محكوم است، مثل عمل ابو هریره كه وقتی حاكم مكّه بود، مرد بیچاره ای پیاز از عكّه آورده بود كه در مكّه بفروشد امّا كسی از او نخریده بود و نزدیك بود خراب شود، دست به دامان ابو هریره شد كه چه كار كنم، ورشكست می شوم. ابو هریره روز جمعه بالای منبر رفت و گفت: «سمعت من حبیبی رسول اللّه من اكل بصل عكّة بمكّة وجبت له الجنّة. هر كس پیاز عكّه را در مكّه بخورد بهشت بر او واجب می شود! » مردم هم مثل مور و ملخ ریختند و تمام پیازهایش را خریدند. كسی حقّ این طور نوآوری را ندارد.  </ref>؛ و به عنوان دفاع از این بدعت آن را به صورت دین بین مردم تبلیغ می كنند.
 
 
 
بعد حضرت فلسفه ی مطلب را ذكر می كند و چه عالی می فرماید:
 
 
 
فلو انّ الباطل خلص من مزاج الحقّ لم یخف علی المرتادین.
 
 
 
پس اگر باطل از امتزاج و آمیختگی با حق جدا باشد و با حق مخلوط نباشد، مردم حق جو منحرف نمی شوند (چون اغلب مردم، «مرتاد»<ref> مرتاد به همان معنی حنیف است كه در قرآن آمده است.  </ref> یا حق گرا هستند، ولی می آیند حق را با باطل مخلوط و ممزوج می كنند و امر بر مردم مشتبه می شود؛ یعنی مردم حق را با باطل اشتباه می گیرند و باطل را با مارك حق می خرند. اگر باطل از حق جدا شود و با آن در نیامیزد بر مرتادان و طالبان حق مخفی نمی ماند، و اكثریّت مردم طالب حق هستند نه طالب باطل) .
 
 
 
و لو انّ الحقّ خلص من لبس الباطل انقطعت عنه السن المعاندین.
 
 
 
و اگر حق از پوشش باطل جدا شد و آزاد گردید، زبان بد خواهان از آن قطع می گردد (چون اگر حقّ و باطل مخلوط شوند عدّه ای آن را حقّ محض می بینند، بعد به آثارش نگاه می كنند می بینند آثار بد دارد؛ معاندها زبانشان دراز می شود كه این دین و مذهب شما هم خراب از آب در آمد؛ دیگر نمی دانند كه این خرابیها و آثار سوء مال باطل است نه مال حق. حق هرگز طوری رفتار نمی كند كه زبان معاندین بر او دراز شود) .
 
 
سرگذشت معاویه بیانگر این حقیقت است. چه شد كه معاویه توانست پست خلافت را اشغال كند؟ با نیروی حق، با نیروی مردم مرتاد، حقّ طلب، حنیف و حقیقت جو كه تازه با اسلام آشنا شده بودند و دلشان برای اسلام می طپید. وقتی عثمان بر اثر انحرافهایش در خطر كشته شدن بود، معاویه هیچ كمكی برای او نفرستاد، برای اینكه او با عثمان كار نداشت، او دنبال ریاست خودش بود.
 
فكرهایش را كرد، دید اگر عثمان كشته بشود مرده ی عثمان بیشتر به نفع اوست تا زنده ی او؛ لذا جاسوسهایش را فرستاد تا لباس خون آلودی، انگشت بریده ای از عثمان برای او ببرند. وقتی اینها را آوردند فوراً پیراهن عثمان را بر سر دروازه ی شام یا مسجد جامع دمشق آویزان كرد و رفت بالای منبر شروع كرد به اشك تمساح ریختن كه ایّها النّاس خلیفه ی مظلوم پیامبر را كشتند، این هم پیراهن خون آلود او. صدای غریو گریه ی مردم بلند شد. معاویه روزها از این مردم اشك گرفت و از مظلومیّت خلیفه ی پیامبر سخن گفت و این آیه را می خواند:
 
 
وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی اَلْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً. <ref> سوره اسراء آیه 33 </ref> و كسی كه مظلوم كشته شود ما برای ولیّ او حق قصاص قرار دادیم، امّا نباید در كشتار زیاده روی كند و همانا او پیروز است.
 
 
 
حال ای مردم! شما می گویید ما در مقابل این جنایت بزرگ كه بر اسلام وارد شد، سكوت كنیم؟ مردم هم گفتند نه، نه، ما با جان و دل حاضریم جهاد كنیم. آنگاه مردم را جمع كرد و به جنگ با علی (علیه السّلام) آمد. پس معاویه از خودش نیرویی نداشت، از نیروی پیغمبر استفاده كرد، از نیروی قرآن استفاده كرد. بعد معاویه، زیاد بن أبیه، یك جلاّد خونریز را برای مردم می فرستد. آن وقت مردم چه می گویند؟ می گویند این هم اسلام، این هم دین، ببین حاكم اسلامی چه می كند. آنگاه زبان معاندین دراز می شود.
 
 
سپس امام (علیه السّلام) می فرماید:
 
 
 
و لكن یؤخذ من هذا ضغث و من هذا ضغث فیمزجان! و لیكن از حق قسمتی و از باطل قسمتی گرفته می شود و مخلوط می شوند.
 
 
یعنی یك مشت از حق و یك مشت از باطل را با یكدیگر مخلوط می كنند و به خورد مردم می دهند، مانند كسی كه در گندم مقداری ارزن قاطی می كند و به نام گندم به مردم می فروشد! مردم وقتی شب آن را خوردند فردا اثرش را می بینند و می فهمند آنچه دیشب خورده اند نان گندم نبوده است.
 
 
 
فهنالك یستولی الشّیطان علی اولیائه و ینجو الَّذین سبقت لهم من اللّه الحسنی.
 
 
 
در اینجاست كه شیطان بر دوستان خودش مسلّط می شود.
 
 
یعنی ابزار شیطان هم حقّ است، حقّ مخلوط شده با باطل، حقّی كه لباس باطل پوشیده است. این همان معنایی است كه از آیه استفاده می شود كه باطل از حق تغذیه می كند، خودش نیرو ندارد، از آن نیرو می گیرد. آب اگر وجود نداشت كف دو قدم هم نمی توانست برود. اینكه می بینید باطل حركتی دارد از اینجاست كه بر دوش حق سوار می شود. ببینید قرآن چگونه باطل را پوچ و بی ارزش نشان می دهد! <ref>نبرد حق و باطل،استاد مطهری، در دسترس در[http://http://http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookId=363&BookArticleID=126857&Change=Next  شهید مطهری]، بازیابی: 4آذر 1392</ref>
 
 
 
 
 
'''غلبه ی ظاهری باطل و پیروزی نهایی حق'''
 
 
 
باطل از دید سطحی و حسّی نه دید تحلیلی و تعقّلی، حركت و جولان دارد. مثلاً یك بچّه را در نظر بگیرید كه در عمرش سیل ندیده و نمی داند سیل چیست و از كجا پیدا می شود و چگونه می آید. این بچّه وقتی سیل را می بیند، دریای كف را می بیند كه در حركت است. اصلاً او خیال نمی كند كه جز كف هم چیزی وجود دارد! یعنی غلبه ی ظاهری گسترده و فراگیرنده از باطل است، امّا در نهایت به مغلوبیّت آن می انجامد.
 
 
 
قرآن می گوید دیدتان را وسیع كنید، در شناخت جامعه این قدر به ظاهر حكم نكنید. اگر تاریخ صد سال پیش را خواستید بررسی كنید نروید سراغ ناصر الدین شاه با آن عشقبازیها و عیّاشیها و ظلمها و بگویید یك قرن قبل اوضاع آن طور بوده است.
 
 
این را شما سمبل شناخت همه ی مردم نگیرید، ناصر الدین شاه را شما آیینه ی تمام نمای مردم ندانید.
 
 
 
اگر این طور باشد، فتوای میرزای شیرازی در تحریم تنباكو و آثار عظیم آن را چگونه توجیه می كنید؟ وقتی كه ناصر الدین شاه و آن صدر اعظمش از غفلت و بی خبری مردم استفاده می كنند و امتیازاتی به خارجیان می دهند، یك عدّه روحانیّون آگاه در پایتخت و شهرهای دیگر متوجّه می شوند و داد و فریاد راه می اندازند و مردم را متوجّه می كنند تا از سامرا فتوای معروف میرزای شیرازی یك مرتبه به ایران می رسد و همچون بمبی منفجر می شود و مردم بر علیه ناصر الدین شاه و دادن امتیاز تنباكو به شركتهای خارجی قیام می كنند. این نشان می دهد كه در عمق باطل، ایمانی حكمفرما بوده است، یك حقیقتی حكمفرما بوده است. زنهای آن زمان كه با پوشیه بودند و به زحمت بیرون می آمدند، مثل جنگهای صدر اسلام آمدند و مردها را تشویق كردند كه بجنگید وگرنه حق ندارید به خانه بیایید و ما شما را در بستر نمی پذیریم. این حكایت می كند كه ناصر الدین شاه سمبل زمان خویش نیست. درست است كه مردم ناآگاه بودند، ولی ناآگاه بودن غیر از شریر بودن است؛ مردم را ناآگاه نگه می داشتند نه آنكه انسانها همه شریر و فاسد بودند. حالا برویم صد سال جلوتر. نادر شاه را می بینیم كه از كلّه ها مناره می ساخت. آیا می شود نادر شاه را معیار آن زمان قرار داد؟ از نظر قرآن، نه. این گونه شخصیّتها كه در تاریخ نمود دارند، كفهای روی آب هستند، آنها را معیار قضاوت قرار ندهید. اگر همه ی مردم شرارت نادر شاه را داشتند اصلاً آن جامعه متلاشی می شد.
 
 
 
قرآن می گوید اگر همه ی مردم این قدر شریر و فاسد و ظالم و دروغگو بودند آن جامعه را هلاك می كردیم، چنین جامعه ای محال است وجود داشته باشد، اصلاً قابل دوام نیست و فوراً هلاك می شود. اینكه قرآن هلاك اقوام گذشته را بیان می كند برای چیست؟ می گوید: قبل از شما اقوامی بودند كه وقتی اكثریّت مردم آن اقوام بد شدند، ریشه ی آنها را كندیم. پس اگر جامعه دوام دارد بدانید كه اكثریّت مردم فاسد نیستند، بلكه اقلیتی فاسدند كه آنها هم كفهای روی آب اند.
 
باطل به صورت موقّت، به صورت یك جولان و به صورت یك نمود است و زود هم از بین می رود. احادیثی داریم كه حكم ضرب المثل را پیدا كرده، می گوید:
 
 
 
* «للحقّ دولة و للباطل جولة» حق دولت باقی دارد، اما باطل را جولانی است و یك نمود است و زود تمام می شود.
 
 
 
* «للباطل جولة ثمّ یضمحلّ. » باطل را جولانی است و بعد مضمحل و نابود می شود (ولی حق، جریان و ادامه و بقا دارد) .  
 
 
 
ضمناً در اینجا معلوم شد كه باطل از حق پیدا می شود همین طور كه كف از آب پیدا می شود و همان طور كه سایه از شخص پدید می آید. معلوم است كه اگر حقّی نبود باطلی هم نبود؛ چرا كه باطل می خواهد با نام حق و در سایه ی حق و در پرتو حق زندگی كند.
 
حق مانند آبی است كه وقتی مسیر خودش را طی می كند، در بستر خویش با یك آلودگیهایی روبرو می شود و زباله هایی را هم با خود می برد؛ بعد این زباله ها را به این طرف و آن طرف می زند و در نتیجه كفهای كثیفی به وجود می آید. این، لازمه ی طبیعی حركت و جریان آب است. <ref>نبرد حق و باطل،استاد مطهری، در دسترس در[http://http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookId=363&BookArticleID=126858&Change=Next  شهید مطهری]، بازیابی: 4آذر 1392</ref>
 
  
 +
پس اگر باطل از امتزاج و آمیختگی با حق جدا باشد و با حق مخلوط نباشد، مردم حق جو منحرف نمی شوند و اگر حق از پوشش باطل جدا شد و آزاد گردید، زبان بد خواهان از آن قطع می گردد (چون اگر حقّ و باطل مخلوط شوند عدّه ای آن را حقّ محض می بینند، بعد به آثارش نگاه می کنند می بینند آثار بد دارد؛ معاندها زبانشان دراز می شود که این دین و مذهب شما هم خراب از آب در آمد؛ دیگر نمی دانند که این خرابیها و آثار سوء مال باطل است نه مال حق. حق هرگز طوری رفتار نمی کند که زبان معاندین بر او دراز شود).
  
 +
سرگذشت [[معاویه]] بیانگر این حقیقت است. چه شد که معاویه توانست پست خلافت را اشغال کند؟ با نیروی حق، با نیروی مردم مرتاد، حقّ طلب، حنیف و حقیقت جو که تازه با اسلام آشنا شده بودند و دلشان برای اسلام می طپید. وقتی [[عثمان بن عفان|عثمان]] بر اثر انحرافهایش در خطر کشته شدن بود، معاویه هیچ کمکی برای او نفرستاد، برای اینکه او با عثمان کار نداشت، او دنبال ریاست خودش بود.
 +
فکرهایش را کرد، دید اگر عثمان کشته بشود مرده ی عثمان بیشتر به نفع اوست تا زنده ی او؛ لذا جاسوسهایش را فرستاد تا لباس خون آلودی، انگشت بریده ای از عثمان برای او ببرند. وقتی اینها را آوردند فوراً پیراهن عثمان را بر سر دروازه ی شام یا مسجد جامع دمشق آویزان کرد و رفت بالای منبر شروع کرد به اشک تمساح ریختن که ایّها النّاس خلیفه ی مظلوم پیامبر را کشتند، این هم پیراهن خون آلود او. صدای گریه ی مردم بلند شد. معاویه روزها از این مردم اشک گرفت و از مظلومیّت خلیفه ی پیامبر سخن گفت و این آیه را می خواند: «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی اَلْقَتْلِ إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً.»<ref> سوره اسراء آیه ۳۳ </ref> حال ای مردم! شما می گویید ما در مقابل این جنایت بزرگ که بر اسلام وارد شد، سکوت کنیم؟ مردم هم گفتند نه، نه، ما با جان و دل حاضریم جهاد کنیم. آنگاه مردم را جمع کرد و به جنگ با علی (علیه السّلام) آمد. پس معاویه از خودش نیرویی نداشت، از نیروی پیغمبر استفاده کرد، از نیروی قرآن استفاده کرد. ...
 
==پانویس==
 
==پانویس==
<references/>
+
<references />
  
 
==منابع==
 
==منابع==
سایت شهید مطهری [http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookID=363&BookArticleID=0&AssetID=1 شهید مطهری] بازیابی: 4 آذر 1392
+
* "نبرد حق و باطل"، [[مرتضی مطهری]]، در دسترس در [http://www.mortezamotahari.com/fa/bookview.html?BookId=363&BookArticleID=126859 پایگاه شهید مرتضی مطهری]، بازیابی: ۴ آذر ۱۳۹۲.
 +
 
 +
[[رده:گفتارهای شهید مطهری]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۴

از مباحث مهمّ جهان بینی، بحث حقّ و باطل است که در قرآن کریم نیز به کرّات از آن سخن به میان آمده است. در اینجا بعضی آیات قرآن در زمینه حقّ و باطل مورد دقّت و تفسیر قرار می گیرد.

حق و باطل در قرآن

۱. در آغاز بحث مطالبی درباره «بسم اللّه الرّحمن الرّحیم» هست که رحمانیّت خدا اصالت دارد؛ قهر و غضب و جبّاریّت و انتقام هم که از صفات الهی است اسماء تبعی هستند و از لطف او ناشی می شوند. در این دید عالی جز «اللّه» و رحمانیّت و رحیمیّت او چیزی وجود ندارد؛ هر چه هست خیر است، کمال است، جود است؛ شرّ و نقص و عدم، اموری اعتباری و تبعی و نسبی هستند. در نظام هستی، خیر غالب است، حق اصیل است و باطل هم اگر پیدا شد محکوم و غیر اصیل و نابود شدنی است و آنچه پایدار می ماند حقّ است: «کلُّ شَیْءٍ هالِک إِلاّ وَجْهَهُ».[۱]

در تاریخ بشر هم این بینش حکم می کند که حق پیروز و نظام حق بر نظامهای باطل چیره خواهد شد: «هُوَ اَلَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ اَلْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی اَلدِّینِ کلِّهِ وَ لَوْ کرِهَ اَلْمُشْرِکونَ».[۲]

۲. آیات سوره بقره: در اوایل این سوره سه گروه در مقابل یکدیگر مطرح شده اند: گروه مؤمنین، گروه کافرین و گروه منافقین. گروه مؤمنین ایمان به غیب دارند، نماز واقعی و حسابی و کامل بپامی دارند، انفاق می کنند، به مکتبشان که مکتب الهی است ایمان دارند، به عالم آخرت یقین دارند. این گروه موفّق اند و در مسیر هدایت پروردگار، رستگاران اند.

به گروه کافرین که می رسد آنها را مثل شاگردی معرّفی می کند که معلّم هر کاری کرده با هیچ نصیحتی و با هیچ تنبیهی نتوانسته او را به راه بیاورد و آموزش بدهد، بعد پدرش که می آید معلّم به او می گوید: دیگر فایده ای ندارد، این یک موجود اصلاح نشدنی است. کفر بعد از عرضه است. اینهایی که به آنچه به آنها عرضه شد کفر ورزیدند، نصیحت دیگر فایده ای به حالشان ندارد: «إِنَّ اَلَّذِینَ کفَرُوا سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا یُؤْمِنُونَ. خَتَمَ اَللّهُ عَلی قُلُوبِهِمْ وَ عَلی سَمْعِهِمْ وَ عَلی أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ».[۳]

به گروه منافقین که می رسد اهمیّت بیشتری می دهد، به دلیل اینکه آیات بیشتری درباره ی آنها آمده است. منافقین کسانی هستند که از مذهب علیه مذهب استفاده می کنند؛ یعنی تظاهر به مذهب می کنند و حال آنکه در باطن ضدّ مذهب هستند: «وَ مِنَ اَلنّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنّا بِاللّهِ وَ بِالْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِینَ. یُخادِعُونَ اَللّهَ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ ما یَخْدَعُونَ إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُونَ».[۴]

اینها در مقام فریب دادن خدا بر می آیند، حقیقت را می خواهند فریب بدهند، مؤمنین را می خواهند فریب بدهند. امّا قرآن می گوید اینها موفّق نیستند، اینها به خیال خودشان مردم را می فریبند و نمی فهمند و شعور ندارند.

قرآن نقش خدعه را بیان می کند و می گوید خدعه با اهل حق چنین است. «وَ إِذا لَقُوا اَلَّذِینَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ إِذا خَلَوْا إِلی شَیاطِینِهِمْ قالُوا إِنّا مَعَکمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ».[۵] به خیال خودشان خیلی زرنگی می کنند. به اهل ایمان که می رسند می گویند بله ما از شما هستیم، ولی وقتی با برادران واقعی شان، با شیطانهایی مثل خودشان، خلوت می کنند می گویند ایمان ما ظاهری و صوری است و ما باطناً با شما هستیم، ما مسخره شان می کنیم!

بعد قرآن می گوید: «اَللّهُ یَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ یَمُدُّهُمْ فِی طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ»[۶] این مسخره کردنها به ضرر خودشان است، خدا آنها را مسخره خواهد کرد؛ یعنی این جریان و سنّت عالم است که آنها را مضحکه قرار خواهد داد و در کوری و حیرت گرفتار خواهد کرد. بعد بیان عجیبی دارد: «مَثَلُهُمْ کمَثَلِ اَلَّذِی اِسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اَللّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکهُمْ فِی ظُلُماتٍ لا یُبْصِرُونَ».[۷]

اینها از نقشه های نکرشان[۸] استفاده می کردند و عقل خود را در خدمت هوای نفس و شیطنت خود قرار داده بودند. (بالأخره عقل هم برای انسان یک نوری است، همان طور که حسّ و غریزه برای انسان نور است و راهنما). کسی که عقل خودش را در خدمت نکری و علیه هدایت دین قرار دهد، مثل کسی است که در تاریکی آتش روشن کند تا در ظلمت بیابان از نور آن استفاده نماید و راه پیدا کند؛ وقتی آتش را روشن می کند، اوّل استفاده هم می برد و اطرافش روشن می شود، ولی خدا زود این نور را می برد و او را در تاریکی می گذارد (صُمٌّ بُکمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَرْجِعُونَ)[۹]؛ نه تنها آنها را در تاریکی باقی می گذارد بلکه چشم و گوش و زبانشان را هم می گیرد؛ چون اگر چشم باز باشد، اگر چراغی از دور پیدا شود آدم می بیند و راه را پیدا می کند، یا اگر گوشش باز باشد، در تاریکی صدای زنگ شتری یا بوق ماشینی را می شنود و متوجّه می شود راه از آن طرف است، یا اگر زبان آدم باز باشد فریاد می کشد تا اگر کسی آن نزدیکیهاست، بشنود و او را هدایت کند، ولی همه ی اینها از او گرفته می شود.

«أَوْ کصَیِّبٍ مِنَ اَلسَّماءِ فِیهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ یَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِی آذانِهِمْ مِنَ اَلصَّواعِقِ حَذَرَ اَلْمَوْتِ وَ اَللّهُ مُحِیطٌ بِالْکافِرِینَ».[۱۰] این مثل شدیدتری است که قرآن بیان می کند: برقی در آسمان می جهد، یک لحظه هست و بعد خاموش می شود و چون همراه با رعد است اینها انگشتان خود را در گوشهای خود می گذارند و در نتیجه از راهیابی و رسیدن به مقصد دور می مانند.

پس قرآن برای خدعه هیچ گونه موفّقیتی قائل نیست، نمی گوید عالم را خدعه اداره کرده است. قرآن این منطق را قبول ندارد که جریان تاریخ را زور گردانده و خدعه حرکت داده و ظلمت چرخانده است. اصلاً از نظر منطق قرآن امکان ندارد که در مجموع جامعه ی بشریّت غلبه با شرّ و فساد و ظلم باشد و در عین حال جامعه باقی باشد. اینکه پیامبر فرمود: «الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظّلم»[۱۱] معنایش این است که ما گاهی ظلم را در سطح بالا نگاه می کنیم، مثلاً نادر شاه را می بینیم که همه اش ظلم است، امّا جامعه که نادر شاه نیست؛ همان زمان که نادر شاه از کلّه ها مناره می سازد اگر شما میان توده ی مردم بروید و یک آمارگیری بکنید، می بینید در مجموع، صداقت غلبه دارد بر کذب، امانت غلبه دارد بر خیانت، عفّت غلبه دارد بر بی تقوایی؛ جامعه را در مجموعش باید در نظر گرفت خصوصاً در آن استخوان بندی اصلی اش.

۳. آیات سوره صافّات: در اواخر سوره ی صافّات، حاکمیّت و منصور بودن انبیاء و پیام انبیاء آمده است (این مطلب با بیانهای مختلفی در قرآن گفته شده است): «وَ لَقَدْ سَبَقَتْ کلِمَتُنا لِعِبادِنَا اَلْمُرْسَلِینَ، إِنَّهُمْ لَهُمُ اَلْمَنْصُورُونَ، وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ اَلْغالِبُونَ».[۱۲]

سخن ما، در علم ما گذشته است، سخن ما که تخلّف ناپذیر است این است که بندگان پیام آور ما و فرستادگان ما تحقیقاً و فقط و فقط آنها منصور و پیروز هستند، و همانا سپاه ما حتماً آنها غالب و پیروزند.

آیا مقصود قرآن در اینجا غلبه ی نظامی است؟ یعنی هرگاه میان یک پیامبر یا پیروان یک پیامبر، یک مرد حق، یک ولیّ خدا، یک امام با کسی یا کسانی جنگی در بگیرد همیشه طرف مقابل شکست می خورد؟ قطعاً این نیست، چون خود قرآن از کشته شدن ناحقّ انبیاء سخن می گوید: «إِنَّ اَلَّذِینَ یَکفُرُونَ بِآیاتِ اَللّهِ وَ یَقْتُلُونَ اَلنَّبِیِّینَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَ یَقْتُلُونَ اَلَّذِینَ یَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ».[۱۳]

یعنی پیامبران، اولیاء حقّ، طرفداران عدالت، آمرین به قسط کشته می شوند. پس قطعاً مقصود پیروزی نظامی نیست بلکه پیروزی جند اللّه و اهل حقّ است. چون جنگشان جنگ اعتقادی و جنگ عقیده ای است، پیروزیشان هم اعتقادی است.

درست است که از نظر ظاهری برخورد نظامی هم وجود دارد، امّا گاهی برخوردها جنبه ی نظامی ندارد. یک وقت است که یک جنگ ماهیّت سیاسی دارد- مثل جنگهای سلاطین ایران و روم. اوّلی می خواست یک منطقه و قلمرو را زیر سلطه ی خود در آورد و آن دیگری هم همین را می خواست؛ گاهی این بر آن پیروز می شد و گاهی آن بر این- یک وقت هم جنگها ماهیّت اقتصادی دارند؛ یعنی طرفین برای تسلّط بر منابع ثروت می جنگند.

در دنیای امروز این نوع جنگها خیلی مصداق دارد خصوصاً در مناطقی که اهمّیت سوق الجیشی دارند. چرا ابرقدرتها نسبت به عدن که یک جای نسبتاً کوچکی است یا یمن جنوبی که از نظر خودش اهمّیت زیادی ندارد، اینهمه حسّاسیّت دارند؟ آن جاهایی که منابع ثروت هست، نفت هست، حسّاسیّت هم بیشتر است. خیلی از جنگها ماهیّت اقتصادی دارد؛ یعنی برای به دست آوردن منابع اقتصادی است نه به منظور گسترش قلمرو. انگلستان اگر در هندوستان می جنگد برای وسعت دادن به خاک خود نیست بلکه می خواهد از هندوستان به عنوان بازار مصرفی برای کالاهای خود استفاده کند و منابع زیر زمینی آنها را به یغما برد.

بعضی از جنگها و مبارزه ها هم جنبه ی اعتقادی و ایدئولوژیکی دارد و چون حامل یک فکر و عقیده و ایدئولوژی است، می خواهد مانع را از سر راه عقیده اش بردارد یا اینکه می خواهد راهی پیدا کند تا عقیده اش را در دنیا تبلیغ کند. علی (علیه السّلام) تصریح می کند که جنگهای صدر اسلام ماهیّت ایدئولوژیکی داشت: «و حملوا بصائرهم علی اسیافهم»[۱۴] آنها بصیرتها و درکها و آگاهیهای خود را روی شمشیرهایشان حمل می کردند.

یعنی می خواستند با این شمشیرها به مردم آگاهی بدهند نه چیز دیگری. از مردم چیزی نمی خواستند بگیرند، می خواستند بدهند. آنچه را هم می خواستند بدهند بصیرت و آگاهی بود. اگر می گوییم پیامبران پیروز هستند مقصود پیروزی نظامی نیست. اگر ما مبارزه ی حسین بن علی (علیه السّلام) را با لشکریان یزید و ابن زیاد از جنبه ی نظامی، یعنی از نظر ظاهری و صوری، در نظر بگیریم امام حسین شکست خورد و آنها پیروز شدند؛ امّا اگر ماهیّت قضیّه را در نظر بگیریم، فکری و اعتقادی است، یعنی حکومت یزید سمبل جریانی بود که می خواست فکر اسلامی را از بین ببرد و امام حسین برای احیای فکر اسلامی جنگید، در این صورت باید ببینیم آیا امام حسین به مقصودش رسید یا نرسید؟ آیا توانست یک فکر را در دنیا زنده کند یا نتوانست؟ می بینیم که توانست. هزار و سیصد سال است که این نهضت هر سال یک پیروزی جدید به دست می آورد؛ یعنی هر سال عاشورا، عاشوراست و معنی «کلّ یوم عاشوراء» این است که هر روز به نام امام حسین با ظلم و باطلی مبارزه می شود و حقّ و عدالتی احیاء می شود. این پیروزی است و پیروزی بالاتر از این چیست؟ یزیدها و ابن زیادها می روند ولی حسینها و عبّاسها و زینبها باقی می مانند، البتّه به عنوان یک ایده نه به عنوان یک شخص، بلکه به عنوان یک صاحب اختیار و حاکم بر جامعه ی خویش. آری، آنها می میرند امّا اینها زنده و جاوید باقی می مانند.

۴. آیات سوره انبیاء: در آیات ۱۶ و ۱۷ و ۱۸ این سوره، خداوند خلقت آسمان و زمین را مطرح می کند که در مقیاس جهانی، نظام هستی به حق برپاست نه به باطل و پوچی: «وَ ما خَلَقْنَا اَلسَّماءَ وَ اَلْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما لاعِبِینَ، لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لاَتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنّا إِنْ کنّا فاعِلِینَ». بعد می فرماید: «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ فَیَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَکمُ اَلْوَیْلُ مِمّا تَصِفُونَ».

این آیه قدرت حق و ناچیزی و ناتوانی باطل را بیان می کند. باطل ممکن است غلبه ی ظاهری و موقّت داشته باشد، امّا حق یک دفعه از کمین بیرون می آید و آن را نابود می کند. «قذف» یعنی پرتاب کردن، «دماغ» یعنی جایگاه مغز. مثل اینکه از حق گلوله ای می سازیم و به شدّت به باطل پرتاب می کنیم که مغزش را به اصطلاح خرد می کند. بعد یک وقت می بینید باطل از بین رفتنی بوده است، چیزی نبوده است، «زاهق» بوده است.

عدّه ای از این آیه استفاده ای کرده اند که بد هم نیست و آن اینکه حق بعد از آنکه مدّتی به وسیله ی باطل پوشانده شد، وقتی به جنگ باطل می آید کوبنده و بنیان کن می آید. خدا به وسیله ی خود بشر این کار را می کند. یک مرتبه و ناگهان می بینید که حق همچون طوفان می آید و باطل را خرد و خمیر می کند و به دور می افکند.

ببینید قرآن در جنگ حقّ و باطل چقدر خوش بینانه نگاه می کند، می گوید: این نمود باطل شما را نترساند، این فراگیری باطل شما را مأیوس نکند، زیرا سرانجام حق پیروز است، حق همیشه پیروز بوده است: «وَعَدَ اَللّهُ اَلَّذِینَ آمَنُوا مِنْکمْ وَ عَمِلُوا اَلصّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی اَلْأَرْضِ».[۱۵]

در طول تاریخ همیشه حقّ و باطل با یکدیگر در حال جنگ بوده اند، ولی قرآن وعده ی پیروزی نهایی حق بر باطل را می دهد، آنچنان که هیچ نشانه ای از باطل باقی نماند، و این را سرنوشت نهایی تاریخ می داند؛ لذا توصیه می کند ایمان داشته باشید و غصّه ی هیچ چیز را نخورید (وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا) [۱۶]، ایمان داشته باشید که برتری از آن شماست؛ از کمی خودتان و از زیادی آنها بیم نداشته باشید، از مال فراوانشان که ثروتهای دنیا را انباشته اند ترس نداشته باشید؛ از اسلحه و زور فراوانشان نترسید؛ فقط مجهّز به ایمان و حقیقت باشید، مؤمن واقعی باشید؛ انسان واقعی باشید، اگر چنین شدید، پیروزی از آن شماست.

نکته ی دیگری که از این آیه استفاده می شود این است که این حرکت انقلابی بر پایه ی نیروی حق و حق پرستی است؛ انقلابی است که از نیروی حق برپا می شود نه انقلابی که بر پایه ی شکم باشد؛ حق پرستان را به دلیل حق پرستی نه شکم پرستی برمی انگیزیم. یک عدّه خیال کرده اند که چون قرآن حامی مستضعفین است، تزش این است که ما همیشه از گرسنه ها لشکر درست می کنیم برای اینکه فقط شکمشان را سیر کنیم. چنین نیست.

قرآن می گوید نهضت ما به سود مستضعفین است، حال ممکن است قیام کنندگان از خود مستضعفین باشند یا از غیر مستضعفین. اتّفاقاً اگر مستضعف برای شکم مبارزه کند قرآن نمی پذیرد؛ اسلام چنین شخصی را رد می کند: «من کانت هجرته الی مال یصیبه او امرأة یصیبها فهجرته الی ما یهاجر الیه».[۱۷] پیامبر می گوید هر کس هجرت کند به طمع اینکه مالی به دست آورد یا زنی را اسیر کند و بعد با او ازدواج نماید، اسلام چنین هجرتی را قبول ندارد. هر کس به سوی خدا و رسول هجرت می کند باید منتظر اجر و پاداش الهی باشد. اسلام می گوید ما می رویم تا مستضعفین را نجات بدهیم نه اینکه فقط برویم که شکمشان را سیر کنیم.

ما فوجی از ایمان و حق پرستی به حرکت در می آوریم «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی اَلْباطِلِ»[۱۸] یعنی از حق یک نیروی انقلابی می سازیم، آن را بر باطل می افکنیم. این نیروی انقلابی است که خودش را مثل گلوله به قلب دشمن می زند. «بالحقّ» یعنی با نیروی حق، با اهل حق. از حق گلوله ای می سازیم و این گلوله را محکم به مغز باطل می زنیم تا مغزش متلاشی شود؛ پس ناگهان می بینی که باطل بر افتاد و چیزی هم نبود، فقط هیکلی بود که از او می ترسیدی «فَإِذا هُوَ زاهِقٌ.[۱۹] قرآن نمی گوید که باطل بعداً «زهوق» پیدا می کند، می گوید باطل چیز «زاهقی» است، باطل اصلاً رفتنی است.

۵. آیات سوره رعد: قرآن در آیه ی ۱۷ این سوره، حقّ و باطل را به صورت مثلی بسیار جالب و پرمعنی بیان داشته است: «أَنْزَلَ مِنَ اَلسَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِیَةٌ بِقَدَرِها». خداوند از آسمان آبی فرو فرستاد (یعنی آب صاف و پربرکتی). در اثر ریزش این باران بر کوهها و بلندیها، سیلی در وادیها و رودخانه ها به اندازه ی ظرفیّتشان به راه افتاد. «فَاحْتَمَلَ اَلسَّیْلُ زَبَداً رابِیاً»[۲۰] پس این سیل، کفی را روی خود حمل کرد. «وَ مِمّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِی اَلنّارِ اِبْتِغاءَ حِلْیَةٍ أَوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ». همان گونه که وقتی فلزّی را روی آتش می گدازند تا از آن زیور یا وسیله ای بسازند چنین کفی در سطح آن آشکار می شود (موادّ اصلی ته نشین شده و موادّ زائد و به درد نخور روی آن را می گیرد. «کذلِک یَضْرِبُ اَللّهُ اَلْحَقَّ وَ اَلْباطِلَ» اینچنین خدا حقّ و باطل را می زند.

در اینجا بعضی از مفسّرین گفته اند که یعنی اینچنین خداوند حقّ و باطل را مثال می زند، بعضی دیگر گفته اند اینچنین خداوند حقّ و باطل را به یکدیگر می زند، یعنی اینچنین میان حقّ و باطل تصادم و برخورد واقع می شود؛ برخورد حقّ و باطل چیزی است نظیر برخورد آب و کف. «فَأَمَّا اَلزَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمّا ما یَنْفَعُ اَلنّاسَ فَیَمْکثُ فِی اَلْأَرْضِ». و امّا کف می رود و نیست و نابود می شود و امّا آنچه به مردم سود می رساند در زمین باقی می ماند. به اصطلاح ادبی، اینجا حکمی را معلّق به صفتی کرده است؛ یعنی این صفت علّت آن حکم است. نفرموده آب باقی می ماند، فلز باقی می ماند، بلکه می فرماید آنچه برای مردم نافع است از آن آب و فلز، به اعتبار نافع بودن باقی می ماند؛ به دلیل اینکه نافع است، خیر است، سودمند است باقی می ماند. یعنی بقا از آن نافع بودن و سودمندی است؛ بی سودها، بی خاصیّتها، بی فایده ها حذف شدنی و از بین رفتنی و محکوم اند.

نمود داشتن باطل و اصیل بودن حق

از مثال فوق چند نکته ی جالب استفاده می شود: «فاحتمل السّیل زبدا رابیا»، یعنی کف روی آب را می گیرد و می پوشاند بطوری که اگر آدم جاهلی بیاید نگاه کند و از ماهیّت قضیّه خبر نداشته باشد، کف خروشانی را می بیند که در حرکت است و توجّهی به آب باران که زیر این کفهاست نمی کند، در حالی که این آب است که چنین خروشان حرکت می کند نه کف، ولی چون کفها روی آب را گرفته اند چشم ظاهر بین که به اعماق واقعیّات نفوذ نداشته باشد فقط کف را می بیند.

باطل هم چنین است که بر نیروی حق سوار می شود و روی آن را می پوشاند بطوری که اگر کسی ظاهر جامعه را ببیند و به اعماق آن نظر نیندازد همان قلّه های شامخ و افراد چشم پرکن را می بیند. مثلاً اگر برگردیم به قرن سیزدهم در ایران، اوّل کسی که چشممان به او می افتد ناصر الدین شاه است و ممکن است فکر کنیم که همه ی مردم همان طور بوده اند، در صورتی که اگر همه ی مردم مثل ناصر الدین شاه بودند، اصلاً امروز ایرانی وجود نداشت. اگر همه ی مردم هارون الرشید بودند و ماهیّت هارون الرشیدی داشتند، محال بود جامعه ی اسلامی باقی بماند؛ چون هارون الرشید مظهر ظلم و تجاوز و دروغ و خدعه و شهوترانی و بی عفّتی و ناپاکی بود. آیا اگر همان وقت ما می رفتیم به تمام روستاهای کشور اسلامی، هر چه می دیدیم هارون الرشید بود؟ یعنی همه ی مردم را با روحیّه و صفات هارون الرشید می دیدیم؟ هر کارگر و کشاورز صاحب حرفه و فنّ و هر بازرگان، یک هارون الرشید بود؟ یعنی همه به همدیگر دروغ می گفتند؟ همه به همدیگر خیانت می کردند؟ همه بی عفّتی می کردند و بی تقوا بودند؟ هرگز این طور نبوده است. هارون الرشید از صدقه ی سر آن اشخاص، از صداقت، امانت، درستی و حقیقت آنها زندگی می کرده؛ حالا اگر هزار نفر هم هارون الرشید و اطرافیانش بوده اند، این نباید معیار ما باشد که شر بر خیر غلبه داشته است.

شما اگر به همین مسیحیت تحریف شده نگاه کنید و بروید در دهات و شهرها، آیا هر کشیشی را که می بینید، آدم فاسد و کثیفی است؟ و اللّه میان همینها صدی هفتاد هشتادشان مردمی هستند با یک احساس ایمانی و تقوا و خلوص که به نام مسیح و مریم چقدر راستی و تقوا و پاکی به مردم داده اند، تقصیری هم ندارند؛ آنها به بهشت می روند، کشیش آنها هم به بهشت می رود. پس حساب روحانیّت حاکم فاسد مسیحی و پاپها را باید از اکثریّت مبلّغین و پیروان مسیح جدا کرد. آن چیزی که ما می بینیم همان «زبدا رابیا» و کفهای روی آب است که به چشم می آید، ولی وقتی انسان وارد متن جامعه می شود و کسانی را که اساساً به چشم نمی آیند و در واقع جامعه را آنها می چرخانند می بیند، آنها را منطبق بر حق و همراه با راستی و صداقت می یابد. آن راننده ای که با زحمت دائماً از این شهر به آن شهر می رود و جان خودش را می گذارد در این راه تا روزی ۱۵۰ یا ۲۰۰ تومان بگیرد، یا آن کشاورزی که دائماً تلاش می کند و زحمت می کشد، آیا در وجود اینها شر بر خیر غلبه دارد؟ هرگز! اغلب اینها بر آن فطرت پاک اسلامی و انسانی خودشان باقی هستند.

این همه کارگرانی که در کارخانه ها کار می کنند وقتی آدم می رود سراغ اینها اصلاً تعجّب می کند که با آن وضع چطور اینها به جامعه و دین خوشبین هستند و دغدغه ی دین و ایمانشان را دارند. پس اکثریّت جامعه را انسانهایی تشکیل می دهند که صلاح آنها بر فسادشان غلبه دارد؛ اگر هم احیاناً فسادی در آنها هست، فساد ناشی از جهل است، از قصور است، نمی داند، تقصیر هم ندارد، نادان است، این را نمی شود آدم مقصّر حساب کرد و جزء مفسدین و خرابکاران و منحرفین دانست. به این ترتیب، حق و نظام حق، اصیل است و مثل آب در زیر جریان دارد و جامعه را به جلو می برد، امّا باطلها بر روی آن قرار می گیرند و نمود پیدا می کنند.

طفیلی بودن باطل و استقلال حق

نکته ی دیگری که از این مثال قرآنی استفاده می شود این است که باطل به طفیل حق پیدا می شود و با نیروی حق حرکت می کند؛ یعنی نیرو مال خودش نیست، نیرو اصالتاً مال حقّ است و باطل با نیروی حق حرکت می کند. کفی که روی آب هست، نیروی کف نیست که او را حرکت می دهد، این نیروی آب است که او را حرکت می دهد. معاویه اگر پیدا می شود و آن همه کارهای باطل می کند، آن نیروی اجتماعی را معاویه به وجود نیاورده و ماهیّت واقعی آن نیرو «معاویه ای» نیست و جامعه در بطن خودش ماهیّت «معاویه ای» ندارد! بازهم پیغمبر است، بازهم ایمان است، بازهم معنویّت است، ولی معاویه بر روی این نیرو سوار شده است.

یزید هم که امام حسین را کشت گفت: «قتل الحسین بسیف جدّه»[۲۱] یعنی حسین با شمشیر جدّش پیامبر کشته شد! این یک معنای درستی دارد، یعنی از نیروی پیامبر استفاده کردند و او را کشتند، چون برای تحریک مردم می گفتند: «یا خیل اللّه ارْکبی و بالجنّة أبشری»[۲۲] (ای سواران الهی! سوار شوید و بهشت بر شما بشارت باد).

امام باقر (علیه السّلام) فرمودند که سی هزار نفر جمع شده بودند که جدّ ما حضرت حسین (علیه السّلام) را بکشند «و کلّ یتقرّب الی اللّه بدمه»[۲۳] (و هر یک با کشتن او به خدا تقرّب می جستند) چون می گفتند یزید خلیفه ی پیامبر است و حسین بن علی بر او خروج کرده است، باید با او جنگید. باطل حق را با شمشیر خود حق می زند، پس باطل نیروی حق را به خدمت گرفته است. این همان نیروی حقّ است که او از آن استفاده می کند، مانند انگل که از بدن و خون انسان تغذیه می کند، ممکن است خیلی هم تغذیه بکند و خیلی هم چاق بشود، ولی انسان روز به روز لاغرتر و رنگش زردتر می شود، حالت چشمهایش عوض می گردد و کم قوّه می شود.

قرآن می گوید وقتی که سیل جریان پیدا کرد، آنکه حرکت می کند و نیرو دارد و هر چه را در برابرش قرار گیرد می برد، آب است، امّا شما کف را می بینید که حرکت می کند. اگر آب نبود کف یک قدم هم نمی توانست برود، ولی به علّت اینکه آب هست، روی آب سوار می شود و از نیروی آب استفاده می کند. همیشه در دنیا باطل از نیروی حق استفاده می کند. مثلاً راستی، حقّ و دروغ باطل است. اگر در عالم، راستی وجود نداشته باشد دروغ نمی تواند وجود داشته باشد؛ یعنی اگر در دنیا یک نفر وجود نداشته باشد که راست بگوید و همه ی مردم دروغ بگویند، دروغ نمی تواند کار خود را انجام دهد، زیرا هیچ کس باور نمی کند. امروز چرا دروغ مفید است و گاه یک جایی به درد آدم می خورد؟ چون در دنیا راستگو زیاد است؛ چون از خودش و از دیگران راست می شنود و اگر دروغ بگوید، طرف مقابل خیال می کند راست است و فریب می خورد؛ یعنی این دروغ نیروی خود را از راستی گرفته است، اگر راستی نبود کسی دنبال دروغ نمی رفت؛ چون این دروغ را راست می پندارد گولش را می خورد، و الاّ اگر دروغ را دروغ بداند هیچ دنبالش نمی رود. ظلم هم همین طور است. اگر عدلی در دنیا وجود نداشته باشد، امکان ندارد ظلم وجود داشته باشد. اگر هیچ کس به دیگری اعتماد نکند و همه بخواهند از یکدیگر بدزدند آن وقت ظالم ترین اشخاص هم نمی تواند چیزی بدزدد، زیرا او هم از وجدان، شرف، اعتماد و اطمینانی که مردم به یکدیگر دارند و رعایت انصاف و برادری و برابری را می کنند سوء استفاده می کند، چون اینها هستند که اساس جامعه را حفظ می کنند، او در کنار اینها می تواند دزدی اش را بکند.

اگر شما رادیوهای مختلف دنیا را گوش کنید از هیچ یک از این رادیوها نمی شنوید که اسم زورگویی را ببرد یا بگوید ما می خواهیم ظلم کنیم یا منافع کشورهای دیگر را بدزدیم و غارت کنیم، بلکه همه دم از صلح می زنند، دم از آزادی می زنند، دم از حقوق بشر می زنند؛ در صورتی که اکثر و شاید همه ی آنها دروغ می گویند؛ یعنی آنها می خواهند در پناه این الفاظ زندگی کنند؛ در پناه آزادی، آزادی را می کشند، چنانکه گفته اند: «ای آزادی! به نام تو در دنیا چه جنایتها که نشد» . این معنای تغذیه ی باطل از حقّ است.

خطبه ی ۵۱ نهج البلاغه استفاده ی باطل از حق را به خوبی نشان می دهد. حضرت علی (علیه السّلام) در این خطبه می فرماید: «انّما بدء وقوع الفتن اهواء تتّبع و احکام تبتدع و یتولّی علیها رجال رجالا علی غیر دین اللّه. فلو انّ الباطل خلص من مزاج الحقّ لم یخف علی المرتادین و لو انّ الحقّ خلص من لبس الباطل انقطعت عنه السن المعاندین.».

پس اگر باطل از امتزاج و آمیختگی با حق جدا باشد و با حق مخلوط نباشد، مردم حق جو منحرف نمی شوند و اگر حق از پوشش باطل جدا شد و آزاد گردید، زبان بد خواهان از آن قطع می گردد (چون اگر حقّ و باطل مخلوط شوند عدّه ای آن را حقّ محض می بینند، بعد به آثارش نگاه می کنند می بینند آثار بد دارد؛ معاندها زبانشان دراز می شود که این دین و مذهب شما هم خراب از آب در آمد؛ دیگر نمی دانند که این خرابیها و آثار سوء مال باطل است نه مال حق. حق هرگز طوری رفتار نمی کند که زبان معاندین بر او دراز شود).

سرگذشت معاویه بیانگر این حقیقت است. چه شد که معاویه توانست پست خلافت را اشغال کند؟ با نیروی حق، با نیروی مردم مرتاد، حقّ طلب، حنیف و حقیقت جو که تازه با اسلام آشنا شده بودند و دلشان برای اسلام می طپید. وقتی عثمان بر اثر انحرافهایش در خطر کشته شدن بود، معاویه هیچ کمکی برای او نفرستاد، برای اینکه او با عثمان کار نداشت، او دنبال ریاست خودش بود. فکرهایش را کرد، دید اگر عثمان کشته بشود مرده ی عثمان بیشتر به نفع اوست تا زنده ی او؛ لذا جاسوسهایش را فرستاد تا لباس خون آلودی، انگشت بریده ای از عثمان برای او ببرند. وقتی اینها را آوردند فوراً پیراهن عثمان را بر سر دروازه ی شام یا مسجد جامع دمشق آویزان کرد و رفت بالای منبر شروع کرد به اشک تمساح ریختن که ایّها النّاس خلیفه ی مظلوم پیامبر را کشتند، این هم پیراهن خون آلود او. صدای گریه ی مردم بلند شد. معاویه روزها از این مردم اشک گرفت و از مظلومیّت خلیفه ی پیامبر سخن گفت و این آیه را می خواند: «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطاناً فَلا یُسْرِفْ فِی اَلْقَتْلِ إِنَّهُ کانَ مَنْصُوراً.»[۲۴] حال ای مردم! شما می گویید ما در مقابل این جنایت بزرگ که بر اسلام وارد شد، سکوت کنیم؟ مردم هم گفتند نه، نه، ما با جان و دل حاضریم جهاد کنیم. آنگاه مردم را جمع کرد و به جنگ با علی (علیه السّلام) آمد. پس معاویه از خودش نیرویی نداشت، از نیروی پیغمبر استفاده کرد، از نیروی قرآن استفاده کرد. ...

پانویس

  1. سوره قصص آیه ۸۸
  2. سوره توبه آیه ۳۳
  3. سوره بقره آیه ۶ و ۷
  4. سوره بقره آیه ۸ و ۹
  5. سوره بقره آیه ۱۴
  6. سوره بقره آیه ۱۵
  7. سوره بقره آیه ۱۷
  8. نکر: شیطنت
  9. سوره بقره آیه ۱۸
  10. سوره بقره آیه ۱۹
  11. جامع الاخبار، ص ۱۳۹
  12. سوره صافّات،آیات ۱۷۱- ۱۷۳
  13. سوره آل عمران آیه ۲۱
  14. نهج البلاغه، خطبه ی ۱۵۰
  15. سوره نور آیه ۵۵
  16. سوره آل عمران آیه ۱۳۹
  17. این حدیث در جامع الصغیر(ج /۱ص ۱) و منیة المرید (ص ۲۷) به این صورت آمده است: «انّما الاعمال بالنیّات لکلّ امرئ ما نوی فمن کانت هجرته الی اللّه و رسوله فهجرته الی اللّه و رسوله و من کانت هجرته الی دنیا یصیبها أو امرأة ینکحها فهجرته الی ما هاجر الیه
  18. سوره انبیاء آیه ۱۸
  19. سوره انبیاء آیه ۱۸
  20. «زبد» یعنی کف. «رابی» یعنی مرتفع، بالا آمده. «زبداً رابیاً» یعنی کفی که روی آب را فرا گرفته است
  21. بحار الانوار، ج /۴۴ص ۲۹۸
  22. ارشاد شیخ مفید (چاپ علمیّه اسلامیه)ج /۲ص ۹۲. بحار الانوار، ج /۴۵ص ۳۹۱
  23. مقتل الحسین مقرّم/ص ۶، به نقل از ابی بکر ابن العربی الاندلسی در عواصم/ص ۲۳۲
  24. سوره اسراء آیه ۳۳

منابع