مقاله مورد سنجش قرار گرفته است

ابوصالح: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جز (پروژه4: اولویت بندی و رتبه بندی)
 
سطر ۱: سطر ۱:
 
{{خوب}}
 
{{خوب}}
 +
در بعضی از کتاب‌ها، «ابوصالح» به عنوان یکی از کنیه‌های [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|حضرت مهدی]] ‌علیه السلام یاد شده است. [[کنیه]] در لغت عرب به کلمه ای گفته می شود که با لفظ اب (پدر) و یا کلمه ام (مادر) شروع شود.
  
در بعضي از کتاب‌ها، «ابوصالح» به عنوان يکي از کنيه‌هاي حضرت مهدي ‌عليه السلام ياد شده است.  کنیه در لغت عرب به کلمه ای گفته می شود که با لفظ اب (پدر) و یا کلمه ام (مادر) شروع شود مانند ابوالحسن که از کنیه های معروف علی (ع) است و مانند ام الائمه که از کنیه های معروف حضرت فاطمه (س) است.  
+
این احتمال وجود دارد که کنیه «ابا صالح» از حدیث [[امام صادق]] علیه السلام گرفته شده باشد که فرمودند: {{متن حدیث|«إذا ضللتَ عن الطریق فنادِ: یا صالح و یا أبا صالح أرشدونا إلى الطّریق یرحمکم اللّٰه»}}؛ هرگاه راه خود را در سفر گم‌ کردی، پس بانگ برآور: «ای اباصالح» یا «ای صالح». خداوند رحمتش را بر تو فرود آورد! راه را به ما نشان ده.<ref>مکارم الأخلاق , ج ۱ , ص ۲۵۹ </ref>
  
این احتمال وجود دارد که کنیه «ابا صالح» از حدیث امام صادق علیه السلام گرفته شده باشد که فرمودند: {{متن حدیث|«إذا ضللت عن الطريق فناد: «يا صالح و يا أبا صالح أرشدونا إلى الطّريق يرحمكم اللّٰه»}}  «هرگاه راه خود را در سفر گم‌ کردي، سپس بانگ برآور: «اي اباصالح» يا «اي صالح». خداوند رحمتش را بر تو فرود آورد! راه را به ما نشان ده».<ref>مکارم الأخلاق , ج 1 , ص 259 </ref>
+
و شاید روی همین اساس است که علمای ربانی و مؤمنین پیرو [[اهل بیت]] (علیهم السلام) در جلسات و اجتماعات معنوی آن هم نه فقط در حال گم شدن در دشت و صحرا، بلکه در همه گمراهیهای فکری و عملی و علمی و نابسامانیهای مادی و معنوی در [[غیبت کبری]]، امام زمان را با کنیه «اباصالح» به کمک و یاری می طلبند .
 
+
از این رو در برخی از ملاقات‌هایی نیز که رخ داده است، از آن حضرت به عنوان «اباصالح» یاد شده است.<ref>ر.ک: بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۹۲.</ref>  
و شاید روی همین اساس است که علمای ربانی و مؤمنین پیرو اهل بیت (ع) در جلسات و اجتماعات معنوی آن هم نه فقط در حال گم شدن در دشت و صحرا، بلکه در همه گمراهیهای فکری و عملی و علمی و نابسامانیهای مادی و معنوی در غیبت کبری، امام زمان را با کنیه «اباصالح» را به کمک و یاری می طلبند .
 
از اين رو در برخي از ملاقات‌هايي نيز که رخ داده است، از آن حضرت به عنوان «اباصالح» ياد شده است.<ref>ر.ک: بحارالانوار، ج53، ص292.</ref>
 
نکته ای که درباره این کنیه باید به آن توجه نمود این است که هدف از به کار بردن کنیه «اب » و «ام » برای افراد، اثبات پدر یا مادر بودن آن اشخاص است نسبت به مضاف الیه شان، مانند ابوالحسن (پدر حسن)، ابو جعفر (پدر جعفر)، ام داوود (مادر داوود)، لکن از نظر لغت عرب این طور نیست که کلمات یاد شده (اب و ام) همیشه به معنای پدر و مادر باشد، بلکه گاهی به معنای صاحب و مالک و کنه و اساس شی ء می باشد مانند: ابوالفضل، ابوتراب و امثال آن که به طور یقین هیچ کدام آنها در معنای پدر و مادر به کار نرفته است . چون حضرت ابوالفضل (ع) پسری به نام فضل نداشته است که ابوالفضل - در این مورد - به معنای پدر فضل باشد . علی (ع) نیز فرزندی به نام تراب نداشته است که آن حضرت پدر تراب باشد.<ref>مجله  موعود جوان  مهر و آبان 1382، شماره 27</ref>
 
بنابراین خواندن امام زمان(عج) با کنیه ابا صالح لزوماً به این معنانیست که ایشان فرزندی به نام صالح داشته باشند.
 
  
 +
نکته ای که درباره این کنیه باید به آن توجه نمود این است که هدف از به کار بردن کنیه «اب» و «ام» برای افراد، اثبات پدر یا مادر بودن آن اشخاص است نسبت به مضاف الیه شان، مانند ابوالحسن (پدر حسن)، ام داوود (مادر داوود)، لکن از نظر لغت عرب این طور نیست که کلمات یاد شده (اب و ام) همیشه به معنای پدر و مادر باشد، بلکه گاهی به معنای صاحب و مالک و کنه و اساس شیء می باشد مانند: ابوالفضل، [[ابوتراب]] و امثال آن که به طور یقین هیچ کدام آنها در معنای پدر و مادر به کار نرفته است. چون علی (علیه السلام) فرزندی به نام تراب نداشته است که آن حضرت پدر تراب باشد.<ref>مجله  موعود جوان  مهر و آبان ۱۳۸۲، شماره ۲۷</ref>
 +
بنابراین خواندن امام زمان (علیه السلام) با کنیه «ابا صالح» لزوماً به این معنا نیست که ایشان فرزندی به نام صالح داشته باشند.
 
==پانویس==
 
==پانویس==
 
{{پانویس}}
 
{{پانویس}}
 
 
==منابع==
 
==منابع==
* فرهنگ نامه مهدویت، خدامراد سلیمیان.
+
*فرهنگ نامه مهدویت، خدامراد سلیمیان.
* داستانهای بحارالانوار محمود ناصری
+
*داستانهای بحارالانوار، محمود ناصری.
*مجله  موعود جوان مهر و آبان 1382، شماره 27
+
*مجله  موعود جوان، مهر و آبان ۱۳۸۲، شماره ۲۷.
  
 
{{شناختنامه امام زمان (عج)}}
 
{{شناختنامه امام زمان (عج)}}
سطر ۳۵: سطر ۳۳:
 
[[رده:القاب و کنیه های حضرت مهدی (عج)]]
 
[[رده:القاب و کنیه های حضرت مهدی (عج)]]
 
[[رده: مقاله های مرتبط به دانشنامه]]
 
[[رده: مقاله های مرتبط به دانشنامه]]
 +
<references />

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۸

در بعضی از کتاب‌ها، «ابوصالح» به عنوان یکی از کنیه‌های حضرت مهدی ‌علیه السلام یاد شده است. کنیه در لغت عرب به کلمه ای گفته می شود که با لفظ اب (پدر) و یا کلمه ام (مادر) شروع شود.

این احتمال وجود دارد که کنیه «ابا صالح» از حدیث امام صادق علیه السلام گرفته شده باشد که فرمودند: «إذا ضللتَ عن الطریق فنادِ: یا صالح و یا أبا صالح أرشدونا إلى الطّریق یرحمکم اللّٰه»؛ هرگاه راه خود را در سفر گم‌ کردی، پس بانگ برآور: «ای اباصالح» یا «ای صالح». خداوند رحمتش را بر تو فرود آورد! راه را به ما نشان ده.[۱]

و شاید روی همین اساس است که علمای ربانی و مؤمنین پیرو اهل بیت (علیهم السلام) در جلسات و اجتماعات معنوی آن هم نه فقط در حال گم شدن در دشت و صحرا، بلکه در همه گمراهیهای فکری و عملی و علمی و نابسامانیهای مادی و معنوی در غیبت کبری، امام زمان را با کنیه «اباصالح» به کمک و یاری می طلبند . از این رو در برخی از ملاقات‌هایی نیز که رخ داده است، از آن حضرت به عنوان «اباصالح» یاد شده است.[۲]

نکته ای که درباره این کنیه باید به آن توجه نمود این است که هدف از به کار بردن کنیه «اب» و «ام» برای افراد، اثبات پدر یا مادر بودن آن اشخاص است نسبت به مضاف الیه شان، مانند ابوالحسن (پدر حسن)، ام داوود (مادر داوود)، لکن از نظر لغت عرب این طور نیست که کلمات یاد شده (اب و ام) همیشه به معنای پدر و مادر باشد، بلکه گاهی به معنای صاحب و مالک و کنه و اساس شیء می باشد مانند: ابوالفضل، ابوتراب و امثال آن که به طور یقین هیچ کدام آنها در معنای پدر و مادر به کار نرفته است. چون علی (علیه السلام) فرزندی به نام تراب نداشته است که آن حضرت پدر تراب باشد.[۳] بنابراین خواندن امام زمان (علیه السلام) با کنیه «ابا صالح» لزوماً به این معنا نیست که ایشان فرزندی به نام صالح داشته باشند.

پانویس

  1. مکارم الأخلاق , ج ۱ , ص ۲۵۹
  2. ر.ک: بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۹۲.
  3. مجله موعود جوان مهر و آبان ۱۳۸۲، شماره ۲۷

منابع

  • فرهنگ نامه مهدویت، خدامراد سلیمیان.
  • داستانهای بحارالانوار، محمود ناصری.
  • مجله موعود جوان، مهر و آبان ۱۳۸۲، شماره ۲۷.