علی عبدالرسولی
«دکتر علی عبدالرسولی» (۱۳۲۲-۱۲۵۸ ش)، مدرس دانشگاه، شاعر، خطاط و ادیب شیعه عصر پهلوی اول بود که در زمان او مجبور به خلع لباس شد. وی فرزند آیتالله ملا عبدالرسول فیروزکوهی است.
محتویات
تحصیلات و اساتید
وی تحصیلات دینی و ادبی و هنری خود را نزد پدرش (شیخ عبدالرسول فیروزکوهی مازندرانی) و عده ای دیگر همچون شیخ مسیح طالقانی، سید محمد بقاء، سید عبدالکریم لاهیجی، جلوه زواره ای و ادیب پیشاوری آموخت.
علی عبدالرسولی در سال ۱۳۱۴ ش. یعنی یک سال پس از تأسیس دانشگاه تهران با نگارش رساله ای در زمینه عرفان و خط، موفق به کسب مدرک دکترا شد. وی از اولین کسانی است که حائز این مدرک شده و رتبه استادی دانشگاه تهران را نیز کسب نمود. دکتر علی عبدالرسولی سال ها در دانشگاه تهران تدریس می کرد و میرزا ابراهیم بوذری شاگرد وی در خط نسخ است.
آثار
علی عبدالرسولی بیش از همه در ادبیات و شعر و سپس خطاطی و خوشنویسی مشهور بود. همچنین در عرصه ترجمه نیز فعالیت هایی داشته است. برخی از آثار او عبارتند از: رساله ای در عرفان و نقاشی، تصحیح دیوان شعر افرادی چون فرخی سیستانی، ادیب پیشاوری، جلوه زواره ای، سروش اصفهانی، صبای کاشی، ناصر خسرو و ازرقی هروی و ترجمه رساله شطرنجیه پدرش. همچنین قطعات خطاطی زیبایی از وی به جا مانده است.
علی عبدالرسولی در شعر به سبک عراقی و سبک خراسانی متمایل و تخلص شعری اش «ثابت» بود.
وفات
مرحوم علی عبدالرسولی در سال ۱۳۲۲ شمسی در اصفهان درگذشت و در قبرستان تخت فولاد مدفون شد.
منابع
- الذریعه، آقا بزرگ تهرانی، ج۱۷، ص۲۲۶ و ج۲۲ ص۶۳ و ج۲۴، ص۲۷۴.
- دیوان سنا، جلال الدین همایی، ص۲۰۰.
- شرح مجموعه گل، رحیم قاسمی، ص۴۴۱.
- تذکره شعرای تخت فولاد اصفهان، علیرضا لطفی، ص۱۶۵.
